W rozmowie z przedstawicielem współczesnych elit kulturalnych Krymskich Tatarów Alimem Alijewem porozmawiamy o współczesnej krymskotatarskiej kulturze: jej obecności w ukraińskiej przestrzeni, podmiotowości i rozpoznawalności na arenie międzynarodowej, wyzwaniach wojennej rzeczywistości  i wizjach na przyszłość. 

Goście: 

Alim Alijew - dziennikarz, obrońca praw człowieka, wicedyrektor Instytutu Ukraińskiego. 

Joanna Majewska-Grabowska - tłumaczka, edukatorka i ukrainistka, wykładowczyni na Uniwersytecie Jagiellońskim. W życiu zawodowym i prywatnym zajmuje się popularyzacją wiedzy o Ukrainie. Współpracowała między innymi z magazynami „Herito” i „Dwutygodnik” oraz Fundacją im. Stefana Batorego. Najważniejsze tłumaczenia w jej dorobku to „Planeta Piołun” Oksany Zabużko, „Dlaczego w sztuce ukraińskiej są wielkie artystki” oraz „Ukraina. Wyrwać się z przeszłości” Jarosława Hrycaka.

Spotkanie promocyjne wokół numeru kwartalnika HERITO. 

Goście:
Michał Wiśniewski – historyk architektury, absolwent historii sztuki i architektury. Pracownik Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie i Między-narodowego Centrum Kultury. Stypendysta Fulbrighta. Autor wielu publikacji naukowych i popularyzatorskich poświęconych architekturze Krakowa i Polski XIX i XX wieku, między innymi monografii i krakowskich architektów Ludwika Wojtyczki, Adolfa Szyszko-Bohusza i Tomasza Mańkowskiego. Członek zarządu Fundacji Instytut Architektury. Współautor wystaw i publikacji tworzonych przez zespół Instytutu Architektury.

Bartosz Sadulski – pisarz i redaktor, autor trzech tomów wierszy oraz powieści „Rzeszot”, za którą otrzymał Nagrodę im. Kościelskich, a także był nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” i Nagrody Conrada. Sekretarz redakcji kwartalnika HERITO. Eseje publikował między innymi w „Tygodniku Powszechnym” i dwutygodnik.com. Stypendysta programu „Młoda Polska” w kategorii literatura w roku 2019. Mieszka w Nowej Hucie.

Goście: 

Aleksander Kaczorowski – eseista i dziennikarz,  tłumacz literatury czeskiej, autor biografii "Babel. Człowiek bez losu", "Ota Pavel. Pod powierzchnią", "Hrabal. Słodka apokalipsa" oraz "Havel. Zemsta bezsilnych", esejów "Praski elementarz" i "Ballada o kapciach", a także książek "Czechy. To nevymyslíš" i "Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim". Redaktor naczelny wydawanego w Pradze pisma „Aspen Review Central Europe”. W 2015 roku za książkę o Havlu otrzymał tytuł Ambasadora Nowej Europy oraz był nominowany do Nagrody „Newsweeka” im. Teresy Torańskiej. Za książkę o Ocie Pavlu zdobył w 2018 roku Górnośląską Nagrodę Literacką „Juliusz” dla najlepszej polskiej biografii i nagrodę Warszawskiej Premiery Literackiej za książkę roku 2018, a także znalazł się w finale Nagrody Literackiej Nike. Stypendysta nowojorskiego Remarque Institute i wiedeńskiego Institut für die Wissenschaften vom Menschen. Laureat Nagrody im. Václava Buriana przyznawanej za wkład w rozwój dialogu środkowoeuropejskiego.
 

Paulina Małochleb - krytyczka, badaczka literatury i wykładowczyni. Laureatka Nagrody Prezesa Rady Ministrów, stypendystka NCK „Młoda Polska”. Autorka książki „Przepisywanie historii” oraz bloga ksiazkinaostro.pl. W Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie kieruje Ośrodkiem Komunikacji. Publikuje w „Przekroju”, „Polityce” i Krytyce Politycznej. Wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim.
 

Goście: 

prof. Oksana Baranivska – pracowniczka Zakładu Ukrainistyki IFW UJ, wykładowczyni języka ukraińskiego, specjalizująca się m.in. w zagadnieniach kultury oraz dydaktyki języka ukraińskiego. 

Dr Mariya Redkva - adiunkt w Zakładzie Ukrainistyki IFW UJ, zajmuje się naukowo socjolingwistyka, lingwistyka antropologiczna, zagadnieniami związanymi z wielokulturowością oraz metodyką nauczania języków obcych.

Dr Jadwiga Stępnik-Szeptyńska - adiunkt w Zakładzie Ukrainistyki IFW UJ, specjalizue się w badaniach tabu językowego, zainteresowana także zagadnieniem wielojęzyczności i wielokulturowości.

Goście:

dr Tomasz Hodana – adiunkt w Instytucie Filologii Wschodniosłowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zainteresowania naukowe: kultura staroruska, polemika religijna XVI–XVII wieku (katolicy i unici versus prawosławni), dawne piśmiennictwo i nowożytna literatura ukraińska. Autor książki Między królem a carem. Moskwa w oczach prawosławnych Rusinów – obywateli Rzeczypospolitej (Kraków 2008).
 

dr hab. Katarzyna Kotyńska – profesor w Instytucie Slawistyki PAN. Tłumaczka literatury ukraińskiej, literaturoznawczyni, kulturolożka. Wydała książkę „Lwów. O odczytywaniu miasta na nowo” (MCK, Kraków 2015; przekład ukraiński: Wydawnictwo Starego Lwa, Lwów 2017). Tłumaczyła powieści i eseje m.in. Jurija Andruchowycza, Mykoły Riabczuka, Oksany Zabużko, Sofiji Andruchowycz, Wiktorii Ameliny, Wiktora Domontowycza.
 

dr Łukasz Galusek – dyrektor programowy Międzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie. Zajmuje się kulturą i sztuką Europy Środkowej, zwłaszcza związkami pomiędzy przestrzenią, pamięcią oraz tożsamością. Jest autorem ponad 150 publikacji naukowych poświęconych dziedzictwu kulturowemu Europy Środkowej, a także kwestiom pamięci i edukacji kulturalnej. Między innymi „Jože Plečnik.Architekt i wizjoner" (Kraków 2006), „Kresy na nowo odkryte. Wspólne dziedzictwo Polski i Ukrainy (Kraków 2007). Współautor i kurator wystaw przybliżających polskiej publiczności sztukę i dziedzictwo kultur środkowoeuropejskich: Słowenii (2006), Polski i Ukrainy (2007), Rumunii (2013), Chorwacji (2017). Ostatnio współkuratorował wystawę „Architektura niepodległości w Europie Środkowej„ (2018, w ramach Programu NIEPODLEGŁA).

Jak wydobyć sztukę ukraińską z ram narzucanych przez radzieckich i rosyjskich historyków? Jak opowiadać o reprezentacji pamięci II wojny i Holocaustu, wydobywać ją dla zagranicznych widzów?

O impulsach feministycznych, pytania tożsamościowych, wpływach francuskich rozmawiają Anna Łazar, Vita Susak i Żanna Komar.

Anna Łazar - kuratorka programu międzynarodowej współpracy artystycznej Wolne Słowo w ramach projektu Gdańsk Miasto Literatury, autorka tekstów, tłumaczka (m.in. Ilya Kaminsky „Republika Głuchych”, wyd. Warsztaty Kultury w Lublinie 2023, Oksana Zabużko „Planeta Piołun”, wyd. Agora, 2022, „Dlaczego w sztuce ukraińskiej są wielkie artystki” wyd. Fundacja Katarzyny Kozyry 2020), redaktora książki o sztuce Aleksandry Kubiak „Zrobię serce”, wyd. BWA Zielona Góra, 2022. Pracowała w dziedzinie dyplomacji publicznej w MSZ jako wicedyrektorka i p.o. dyrektora w Instytutach Polskich w Kijowie (2008-2014) i w Sankt-Petersburgu (2015-2018) oraz jako kuratorka w Muzeum Sztuki w Łodzi (2021-2022).

Vita Susak – historyczka sztuki, niezależna uczona, członkini Szwajcarskiego Towarzystwa Akademickiego Studiów Europy Wschodniej, wiele lat pracowała w Lwowskiej Galerii Obrazów, kierowała w nim działem sztuki XIX i XX wieku. Autorka wielu publikacji o historii sztuki ukraińskiej, a także książki „Ukraińscy artyści w Paryżu 1930-1939”. , przełożonej na język angielski i francuski. 

Żanna Komar - historyczka sztuki i architektury, kuratorka. Autorka książki „Trzecie miasto Galicji. Stanisławów i jego architektura w okresie autonomii galicyjskiej” oraz „Stanisławów 20/XX. Miasto i architektura (1918-1939)”. Pracuje w Instytucie Dziedzictwa Europejskiego w Międzynarodowym Centrum Kultury.

Na te i na wiele innych pytań odpowiadają goście Justyny Nowickiej w rozmowie zarejestrowanej w studiu Radio Kraków Kultura. 

Dlaczego tak wiele ksiąg sądowych zaginęło, co działo się z nimi przez wieki, jakie ślady życia szlacheckiego I Rzeczypospolitej one rejestrują i jakie pokusy czekają na badacza wkraczającego do archiwum?

Wojciek Wilczyk – fotograf, poeta, autor esejów oraz tekstów krytycznych o sztuce, kurator. Autor projektów fotograficznych, między innymi: „Święta wojna” (2009–2014), „Blue Pueblo” (2015), „Słownik polsko-polski” (2019). W 2020 roku wydał książkę poetycką „Minimalizm”. W 2015 roku zdobył nagrodę w kategorii Photo Book of the Year za „Świętą wojnę”, a w 2016 roku nagrodę główną Sittcomm Award. Uczy fotografii dokumentalnej w Akademii Fotografii w Krakowie. Od 2009 prowadzi blog hiperrealizm.blogspot.com

Michał Zieliński – dziennikarz i fotograf. Relacjonował między innymi konflikty w Palestynie, w Ukrainie, Syrii oraz Iraku. Publikował w takich czasopismach jak „Tygodnik Powszechny”, „Wysokie Obcasy”, „National Geographic Polska”. Autor wystaw: „Konflikt Wewnętrzny” (2016), „Kwiat AR-Rakki” (2018) i „Erozja” (2020). W 2015 roku zdobył nagrodę NATO Photo Contest, a w 2016 Fujifilm X 5th Anniversary Exhibition Selection. W krakowskiej Akademii Fotografii uczy fotoreportażu.

Wojna jest dla fotografki, jak stwierdza, punktem zaczepienia. Ucieka od określenia „fotografia wojenna”, bochce przede wszystkim opowiedzieć historie napotkanych ludzi, pokazać ich cierpienie, ale także determinację i kreatywność. Justyna Mielnikiewicz opowiada o dużej świadomości roli prasy wśród Ukraińców i o tym, jak język ukraiński staje się jednym z ważnych elementów ich tożsamości.

Justyna Mielnikiewicz – polska fotografka i dokumentalistka, na stałe mieszkająca w Tbilisi w Gruzji. Studiowała filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Fotografować zaczęła pod koniec studiów. Początkowo pracowała w krakowskim oddziale „Gazety Wyborczej” (1999), ale szybko zdecydowała się na samodzielną działalność. Często fotografuje w rejonach konfliktów, w miejscach które były – lub są – objęte działaniami wojennymi. Swoją uwagę koncentruje głównie na obszarach byłego Związku Radzieckiego. W latach 2006–2014 Justyna Mielnikiewicz działała w kolektywie Sputnik Photos, zrzeszającym fotografów z Europy Środkowo-Wschodniej. Od końca 2017 roku współtworzy międzynarodową agencję fotograficzną MAPS. Jej zdjęcia były wielokrotnie nagradzane i publikowane w prasie zagranicznej.

Jacek Karczewski – przyrodnik, aktywista i promotor przyrody. W 2019 roku ukazała się jego pierwsza książka „Jej Wysokość Gęś. Opowieści o ptakach”, a już w marcu 2020 r. pojawiła się kolejna – „Noc Sów. Opowieści z lasu”. Częsty gość programów i audycji radiowych poświęconych przyrodzie; autor licznych publikacji i artykułów oraz większości wydawnictw Ptaków Polskich – stowarzyszenia, z którym związany jest od samego początku jako jego współzałożyciel, pomysłodawca i copywriter.

Kasper Jakubowski opowiada o korzyściach płynących z istnienia w miastach enklaw dzikiej zieleni. Podkreśla, że miejskie dżungle, powstałe na terenach opuszczonych przez człowieka, potrzebują nowej narracji. Słowo „nieużytek” kojarzy się negatywnie, a tymczasem nieuporządkowana zieleń w mieście ma wiele zalet, między innymi pochłania smog i wpływa na obniżenie temperatury powietrza.

dr Kasper Jakubowski – edukator ekologiczny, architekt krajobrazu, popularyzator czwartej przyrody. Obecnie prezes Fundacji Dzieci w Naturę. Autor tekstów o chaszczach, potencjale nieużytków, dzikości w mieście, renaturyzacji i edukacji ekologicznej w miejskiej dżungli. Wydał ebook pod tytułem „Czwarta przyroda”, w którym pisze o ukrytym potencjale terenów opuszczonych przez człowieka. 

Przewaga dzisiejszych fotografów nad poprzednikami polega na tym, że dysponują sprzętem, który nie przeszkadza w kamuflażu. Nie muszą obawiać się, że dźwięk migawki spłoszy zwierzę. Nie ogranicza ich też długość filmowej rolki. Sprzęt fotograficzny stał się bardziej dostępny i fotografować może praktycznie każdy. Niestety nie wszyscy robią to w sposób odpowiedzialny, czego przykładem są popularne, sztucznie aranżowane „śmieszne zdjęcia ze zwierzętami”. 

dr Monika Kozień –kustoszka w Muzeum Fotografii w Krakowie, gdzie prowadzi badania dotyczące sztuki współczesnej, a także historii i teorii obrazu. Współkuratorka programu merytorycznego MuFo Strzelnica. Autorka programu edukacyjnego Szkoła widzenia. Kuratorka i współkuratorka wielu wystaw, a także autorka i współautorka programów badawczych oraz licznych publikacji.

Paweł Wrona – prezes Okręgu Krakowskiego ZPFP, laureat wielu ogólnopolskich konkursów fotograficznych oraz Fotograf Roku Okręgu Krakowskiego ZPFP 2019, 2020, 2021. Miłośnik przyrody i pasjonat fotografii przyrodniczej. Ciągle odkrywa niepowtarzalne piękno natury, szczególnie na terenie Małopolski i ziemi tarnowskiej.

Puchalski pragnął fotografować przyrodę taką, jaka jest. Chciał oglądać świat nieskalany ingerencją człowieka. Jednocześnie przykładał ogromną wagę do uzyskania perfekcyjnego ujęcia. 

Aneta Słowikowska to kustoszka z Muzeum Niepołomickiego. Opiekuje się zbiorami Włodzimierza Puchalskiego 

Urszula Zajączkowska i Adam Robiński mówią o zagrożeniach wynikających z tego, że robienie zdjęć staje się wyłącznie narzędziem zaspokojenia potrzeb fotografującego. Podkreślają też wagę języka, którego używamy, mówiąc o naturze – określenia „regulowanie populacji” i „polowanie” oznaczają to samo, a jednak inaczej definiują naszą relację wobec zwierząt.

Adam Robiński to autor książek i dziennikarz związany m.in. z „Życiem Warszawy”, „Rzeczpospolitą”, „National Geographic Polska”, „Tygodnikiem Powszechnym” i miesięcznikiem „Pismo”. Za debiutanckie „Hajstry” oraz za drugą książkę: „Kiczery” otrzymał kilka nagród oraz nominacji do nagród literackich i podróżniczych. Zajmuje się pisaniem o przyrodzie oraz wszystkim, co dzieje się na styku natury i sztuki. Jest certyfikowanym przewodnikiem po Kampinoskim Parku Narodowym. Niedawno opublikował nową książkę: „Pałace na wodzie. Tropem polskich bobrów”. 

dr hab. Urszula Zajączkowska jest poetką, artystką i botaniczką. Adiunktka w Samodzielnym Zakładzie Botaniki Leśnej SGGW w Warszawie. Bada anatomię, biomechanikę i aerodynamikę roślin. Jako artystka wizualna tworzy krótkie formy filmowe. Wydała trzy zbiory wierszy: „Atomy”, „Minimum”, „Piach” 

Niemieckie plany urbanistyczne, co można zobaczyć na wystawie „Niechciana stołeczność”, cechował olbrzymi rozmach. Większości z nich nie zrealizowano, jednak dziś, w czasach chaosu w planowaniu przestrzennym miast, wielu mogą wydawać się kuszące.  

Dr Edyta Gawron i Monika Bednarek opowiadają o historii tego miejsca: dlaczego KL Plaszow powstał na terenie dwóch cmentarzy żydowskich? Kim byli ludzie, którzy tu trafiali? I dlaczego tak wielki postrach siał Amon Göth, komendant obozu, nazywany „panem życia i śmierci” więźniów?

W opowieści o KL Plaszow nie może zabraknąć pytania o przyczyny niepamięci  otaczającej obóz jako miejsce ludobójstwa i o plany upamiętniania jego ofiar.

przekształcanie polskiego grodu, kulturalnej stolicy Polski w „prastare miasto niemieckie". O

„wpisywaniu” Krakowa w tradycję germańską, gdzie wszystkie ślady niemieckich wpływów

— jak obecność Wita Stwosza czy założenie miasta na prawie magdeburskim —

wyolbrzymiano i wykorzystywano przez nazistowską propagandę. W tym odcinku dowiemy

się również, jakie badania antropologiczne przeprowadzano na mieszkańcach i jakie snuto

plany rozwoju miasta, zgodne z wizją niemieckiego państwa rasowego.

z doktryną rasistowską - podzielono na części, osobne dla Niemców, Polaków,

Ukraińców i Żydów. Żydowscy mieszkańcy nie mieli żadnych praw i byli skazani na

zagładę, podczas gdy dla przybyszów z terenów III Rzeszy Kraków był swoistą

Arkadią – bez zagrożenia nalotami bombowymi, ze świetnym zaopatrzeniem sklepów

„Nur für Deutsche”, lepszymi niż w Rzeszy warunkami lokalowymi i dostępem do

dóbr kultury. Nic dziwnego, że Niemcy byli gotowi płacić wysokie łapówki, żeby

tylko dostać tu przydział do pracy.

Jednocześnie, mimo terroru okupanta, w Krakowie prężnie działał ruch oporu –

przygotowywano tu akcję „Burza”, ponad dwa tysiące studentów uczęszczało na

zajęcia podziemnego uniwersytetu, a lokalny czarny rynek pozwalał finansować

działania Polskiego Państwa Podziemnego.

Pierre-Joseph Redouté, był nadwornym malarzem Marii Antoniny. Po Rewolucji Francuskiej wykonał ilustracje roślin hodowanych w ogrodach pałacu Malmaison dla właścicielki majątku, Józefiny Bonaparte. Hodowano tam ponad 200 gatunków kwiatów, w tym 250 odmian róż. Redouté, w przeciwieństwie do wcześniejszych ilustratorów, którzy pokazywali rośliny w kolejnych fazach rozwoju, skupił się tylko na jednej – na kwitnieniu.

O mistrzu ilustracji botanicznej i jego albumie różanym opowiada Krzysztof Radoszek,autor koncepcji i kurator wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza”.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

W XIX wieku biblioteki, wypełnione obłędnie kolorowymi obrazami roślin i zwierząt, traktowano jako standardowe uzupełnienie gabi­netów naturalnych.Kolekcjonerem okazów przyrodniczych i atlasów był polski uczony Antoni Waga, którego zbiór naturaliów liczył ponad dwa tysiące tytułów. Do rycin, przygotowanych przez niemieckiego malarza miniatur, przyrodnika i entomologa Augusta Johanna Rösela von Rosenhofa, stworzył wszystkie podpisy – uznał, że sam Rosenhof, żyjący sto lat wcześniej (XVIII w.), nie znał się wystarczająco dobrze na ich klasyfikacji. Waga wykonał więc kolaże, wycinając z oryginalnego albumu ryciny i układając je zgodnie z preferowanymi przez siebie systematykami.

O kolekcjonowaniu albumów przyrodniczych, ich tworzeniu i porządkowaniu opowiada dr Anna Olszewska, współkuratorka ekspozycji „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” ze strony Biblioteki Naukowej PAU i PAN w Krakowie. 

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

Naczynia porcelanowe, prócz swojej głównej funkcji użytkowej, bardzo często pełniły również rolę dekoracyjną, świadczącą o statusie ich właściciela. Pochodzący z XVIII wieku serwis stołowy biskupa Adama Stanisława Göetzendorf-Grabowskiego, otrzymany w darze od Augusta III, na co dzień można podziwiać na Zamku Królewskim na Wawelu. Jego projektanci odeszli od popularnych koncepcji dekorowania porcelany herbami, motywami roślinnymi czy krajobrazami. Ozdobili go malarskimi kwiatami i owadami, wyglądającymi niczym zaczerpnięte z atlasów historii naturalnej. Korzystając z środkowoeuropejskich książek botanicznych i zoologicznych wybrali gatunki rodzimych kwiatów: konwalie, niezapominajki, malwy, lilie i róże. 

O historii wyjątkowego serwisu, opowiada Łukasz Galusek, dyrektor ds. programowych MCK.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

Przez 20 lat francuski zoolog Georges Cuvier i jego uczniowie tworzyli monumentalne dzieło, a ich prace są nie tylko hiperrealistyczne, lecz także nieprawdopodobnie staranne. Przygotowywano je przy użyciu wielu farb, między innymi metalicznych, za ich pomocą podkreślając rybie łuski.

Oznaczeniu i walorach artystycznych słynnej "Historii naturalnej ryb" opowiada Krzysztof Radoszek,autor koncepcji i kurator wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza”.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

Marcus Elieser Bloch, niemiecki badacz i lekarz, był twórcą słynnego atlasu Ekonomiczna historia ryb niemieckich. Stworzył go by uzupełnić wiedzę o europejskich gatunkach ryb, kiedy nie znalazł ich opisów u Linneusza. Ekonomia była dla niego jednak tylko punktem wyjścia, gdyż szybko pochłonęła go ichtiologia, a także obyczaje i sposoby pracy rybaków stosowane w XVIII wieku. Ostatecznie jego atlas ukazał się jako olbrzymie wydanie, liczące ponad 400 ilustracji. 

O eksploracji rodzimych gatunków hodowlanych opowiada drAnna Olszewska,współkuratorka ekspozycji „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” ze strony Biblioteki Naukowej PAU i PAN w Krakowie.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

W połowie XVII wieku we frankfurckiej oficynie Matthausa Meriana i jego spadkobierców ukazał się bogato ilustrowany podręcznik przyrody dla uczniów leszczyńskiego gimnazjum, jednej z najważniejszych protestanckich szkół w Polsce. Jego zadaniem było rozbudzenie w uczniach fascynacji światem roślin i zwierząt. Niektóre z przedstawień, choć wydaje się że dotyczą tak pospolitych zwierząt jak indyk, kryją niezwykłą historię. 

O Historiae naturalis, elementarzu historii naturalnej napisanym dla uczniów gimnazjum Jana Amosa Komeńskiego opowiadaŁukasz Galusek,dyrektor ds. programowych MCK.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

Francois Levaillant na przełomie XVIII i XIX wieku studiował ptaki, próbując opisać i sklasyfikować wiele nowych gatunków, w tym z kolonii w Surinamie. Odrzucał wiele nazw zaproponowanych przez Linneusza, w ich miejsce proponując własne, bardziej wyraziste.

O tym, co sprawia, że prace Levaillant’a do dziś zachwycają żywymi odcieniami, wyrafinowaną formą i precyzyjną linią rysunku opowiada Krzysztof Radoszek,autor koncepcji i kurator wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza”.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

O pszczołach, dzisiaj zagrożonych wyginięciem, dużo pisano już w XVIII wieku. Wyobrażano sobie ul jako gospodarstwo, a pszczoły jako społeczeństwo zgromadzone po to, by wytwarzać określony rodzaj dóbr – ich pracę analizowano nawet w ramach pierwszych teorii ekonomicznych. 

O naukowym podejściu do pszczelarstwa i pochodzącym z 1785 roku dziele Opisanie gospodarstwa pszczołowego w Szczorszach Joachima Litawora Chreptowicza opowiada dr Anna Olszewska,współkuratorka ekspozycji „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” ze strony Biblioteki Naukowej PAU i PAN w Krakowie.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

Maria Sybilla Merian choć nie posiadała wykształcenia przyrodniczego zafascynowała się światem owadów. Wykorzystała swój talent plastyczny aby przelać swoje obserwacje i wydać pierwsze publikacje entomologiczne dokumentujące cykl rozwojowy owadów. Jako kobieta w tej dziedzinie musiała pokonać wiele przeciwności. I choć przez wiele lat jej praca pozostawała w zapomnieniu, to współcześnie pamięć o niej jest przywracana.

O Marii Sibylli Merian – malarce i naukowczyni z przełomu XVII i XVIII wieku – opowiada Łukasz Galusek, dyrektor ds. programowych MCK.

Podcast pochodzi z audycji „Niedziela w ogrodzie” w Radiu RMF Classic i zaprasza do zwiedzania wystawy „Rośliny i zwierzęta. Atlasy historii naturalnej w epoce Linneusza” prezentowanej w Galerii Międzynarodowego Centrum Kultury, na Rynku Głównym 25 w Krakowie.

Taka historia zobowiązuje – od 1991 roku mieści się tu siedziba Międzynarodowego Centrum Kultury. 

Zasłynęła jako miejsce, gdzie przez lata mieszkał Stanisław Wyspiański. Właśnie tu, spoglądając przez okno na krakowski Rynek, napisał Wesele. Malowniczy dom obok kościoła Mariackiego pozwala nam przenieść się do czasów Młodej Polski oraz przypomnieć o burzliwych dziejach miasta w XIX wieku.