Ο Θανάσης Γλαβίνας υποστηρίζει ότι το κόμμα του θέλει να εκφράσει όσους περίμεναν θεσμική κανονικότητα, ενίσχυση της μεσαίας τάξης και μεταρρυθμίσεις, αλλά σήμερα βλέπουν σκάνδαλα και διάψευση των προσδοκιών τους.

Ξεκαθαρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία, ενώ θέτει ως στόχο την πρωτιά, παρότι αυτήν τη στιγμή μοιάζει δύσκολη. 

Κατά τη γνώμη του η διαδικασία της ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ θέλει κι άλλο χρόνο. «Χρειάζεται υπομονή για να μπορέσει να επιστρέψει και να ξαναγράψει ιστορία ως το κόμμα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού και κατάφερε να επανέλθει». 

Όπως λέει, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να αποκαταστήσει σταδιακά τη σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, που διαρρήχθηκε τα χρόνια της κρίσης και ελπίζει ως τις εκλογές να το καταφέρει.

Σε μια συγκυρία όπου, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία δεν επιθυμεί τη συνέχιση της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ, αναφέρει ο Θ. Γλαβίνας, επιδιώκει να πείσει όσους απογοήτευσε στο παρελθόν και όσους παραμένουν επιφυλακτικοί να του δώσουν μια νέα ευκαιρία.

Σε σύγκριση με παλαιότερους πολέμους, όπως εκείνον του Ιράκ, τονίζει ότι τα νέα μέσα πολέμου δεν αποτελούν πλέον αποκλειστικό προνόμιο της Δύσης, καθώς χώρες όπως το Ιράν έχουν ενισχυθεί σημαντικά.

Αναφορικά με τις ΗΠΑ και το Ιράν, εκφράζει την εκτίμηση ότι η αμερικανική πλευρά υποτίμησε την ικανότητα άμυνας του Ιράν και δηλώνει έκπληξη για τις δηλώσεις της αμερικανικής ηγεσίας. Ο κ. Γραμμένος υπογραμμίζει ότι το Ιράν είναι ένα μεγάλο και ισχυρό κράτος, με ιστορικό βάθος και αξιόλογο οπλοστάσιο, και ότι, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, όταν τίθεται ζήτημα επιβίωσης, ένα τέτοιο κράτος θα αντιδράσει δυναμικά, κάτι που παρατηρείται στην παρούσα συγκυρία.

Αντιθέτως, εκτιμά ότι η κρίση είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόσυρτης πορείας του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου, ο οποίος, «ενώ κατάφερε να εκφράσει, κυρίως κατά την περίοδο των μνημονίων, έναν κόσμο πλειοψηφικά, από εκεί και πέρα απομακρύνθηκε από τα κοινωνικά στρώματα και δεν κατάφερε ούτε να επικαιροποιήσει στις νέες συνθήκες έναν προγραμματικό λόγο ούτε να αποτυπώσει ένα κυβερνητικό σχέδιο το οποίο να μπορεί να δώσει μια άλλη προοπτική».

Οι βάσεις αυτές θεωρούνται έδαφος βρετανικής κυριαρχίας από το 1960 που η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία και έχουν ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, επειδή η Κύπρος βρίσκεται κοντά στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική και στη διώρυγα του Σουέζ. Υπήρξαν, δε, ανέκαθεν ένα πολύ σημαντικό σημείο για στρατιωτικές επιχειρήσεις και επιτήρηση για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, η διαφθορά, η ατιμωρησία, η τοξικότητα του δημόσιου λόγου και η αρχηγοκεντρική λειτουργία των κομμάτων συντηρούν ένα σύστημα «ψευδούς συναίνεσης». Η έλλειψη ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων και διακομματικής συνεννόησης ενισχύει την αίσθηση ότι «όλοι είναι ίδιοι», γεγονός που συμβάλλει στην ενίσχυση των αντισυστημικών κομμάτων. Ο καθηγητής υποστηρίζει ότι η ψήφος διαμαρτυρίας δεν είναι μόνο αποτυχία των πολιτών αλλά και αποτυχία της δημοκρατίας να κρατήσει ζωντανή την υπόσχεσή της. Ο θυμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ελπίδα και το όραμα, μπορεί όμως να λειτουργήσει ως κραυγή ορατότητας και προειδοποίηση προς το σύστημα.

Θα μπορούσε η αναθεώρηση του Συντάγματος να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη και στην πολιτική; Ναι, απαντά ο κ. Βλαχόπουλος, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν δυνατό να γίνουν κάποια βήματα. Ειδικά στο ζήτημα της ποινικής ευθύνης των υπουργών, αναφέρει, η αναθεωρηση θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο δραστική. «Η αναθεώρηση του 2001 και του 2019 ήταν άτολμη. Έπρεπε να γίνουν πιο σημαντικά βήματα από τότε». Παρ’ όλα αυτά, δεν κρύβει την απαισιοδοξία του: «Να κάνω μια πρόβλεψη; Και αυτή, αν γίνει, πάλι άτολμη θα είναι», λέει.  

«Το πότε θα γίνει μια αναθεώρηση και πώς σχετίζεται και με τις αξιολογήσεις των πολιτικών» επισημαίνει, όμως «η πράξη δεν συμβαδίζει πάντα με την εξαγγελία μιας αναθεώρησης». 

Η δική του άποψη είναι πως «η διαδικασία της ποινικής ευθύνης των υπουργών πρέπει σιγά σιγά να φύγει από τη Βουλή και να πάει στο δικαστικό σώμα». Σε νομοθετικό επίπεδο, υπάρχει η δυνατότητα αυτή, αλλά δεν έχει αξιοποιηθεί, καθώς αυτήν τη στιγμή ο νόμος περί ευθύνης υπουργών προβλέπει τη δυνατότητα γνωμοδότησης από ένα σώμα εισαγγελέων, όμως μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει χρήση αυτής της διάταξης. Τονίζει, επίσης, ότι πολλές συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις δεν εφαρμόζονται, γεγονός που προκαλεί την εύλογη δυσπιστία των πολιτών. 

Ο κ. Βλαχόπουλος υπενθυμίζει ότι το 2019 μπήκε στο Σύνταγμα η διάταξη για τη Λαϊκή Νομοθετική Πρωτοβουλία. «Τι είναι αυτό; Πεντακόσιες χιλιάδες πολίτες με δικαίωμα ψήφου έχουν το δικαίωμα να προτείνουν την ψήφιση ενός νόμου στη Βουλή. Γιατί δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι τώρα; Γιατί πολύ απλά η Βουλή δεν ψήφισε τον εκτελεστικό του Συντάγματος Νόμου». 

Θεωρεί ότι η άρνηση της πλειοψηφίας της Βουλής να εξετάσει την ποινική ευθύνη των υπουργών στην υπόθεση της Σύμβασης 717 και του ΟΠΕΚΕΠΕ, μετά το αίτημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είναι εις βάρος του πολιτικού συστήματος και των προσώπων που κατονομάζονται στις δικογραφίες αυτές. Γιατί, αν ρωτήσετε τώρα τους πολίτες, θα σας πουν «ναι, το έχουν κάνει, ενώ μπορεί και να μην το έχουν κάνει. Το “έρμο” τεκμήριο αθωότητας σε αυτήν τη χώρα το έχουμε ξεχάσει τελείως. Αλλά όταν ξεκινάει μια διαδικασία και παρότι έρχεται η δικογραφία από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, δεν προχωράει, αυτό ενισχύει την δυσπιστία του κοινού και καταστρατηγεί στην πράξη αυτό το τεκμήριο αθωότητας, που πρέπει να το έχουν όλοι, και οι υπουργοί». 

Κυρίαρχη απειλή παραμένουν οι επιθέσεις ransomware, οι οποίες πλήττουν επιχειρήσεις και δημόσιους φορείς, «κλειδώνοντας» συστήματα και δεδομένα με αντάλλαγμα λύτρα, συνήθως σε κρυπτονομίσματα. Οι ομάδες πίσω από αυτές τις επιθέσεις είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, εξαιρετικά οργανωμένες και διεθνείς, με φυσικές βάσεις στο εξωτερικό. Η αντιμετώπισή τους απαιτεί διεθνή συνεργασία, όπως έδειξε χαρακτηριστικά η υπόθεση σύλληψης βασικού στελέχους μεγάλης σπείρας στην Ελλάδα έπειτα από κοινή επιχείρηση της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με τη Europol και άλλες ευρωπαϊκές αρχές. Σημειώνει, πάντως, ότι δεν έχουν εντοπιστεί σημαντικές ελληνικές σπείρες ransomware.

Αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία, μιλάει για ένα «εργαστήριο» σύγχρονου πολέμου με εκτεταμένη χρήση αυτόνομων και τηλεχειριζόμενων συστημάτων, όπως τα drones, αλλά και με τεράστια επένδυση στην κυβερνοάμυνα, καθώς η αντίστοιχη ουκρανική αρχή διαθέτει χιλιάδες στελέχη, σε πλήρη αντίθεση με τα περιορισμένα μεγέθη της χώρας μας. «Νομίζω ότι ο πόλεμος αυτός θα μελετηθεί πάρα πάρα πολύ και φαίνεται αυτό, διότι ενώ εγώ έχω 100 άτομα, ας πούμε, στην Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας, η αντίστοιχη αρχή της Ουκρανίας έχει 7.000», αναφέρει. 

Ο Μιχάλης Μπλέτσας εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τη χειραγώγηση των ψηφοφόρων. Αν και θεωρεί τη νοθεία της εκλογικής διαδικασίας τεχνικά πολύ δύσκολη έως αδύνατη, χαρακτηρίζει «πανεύκολη» τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η παραπληροφόρηση, η δημιουργία «παράλληλων πραγματικοτήτων» και η απώλεια εμπιστοσύνης στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης καθιστούν, όπως λέει, τη στόχευση και την επιρροή των πολιτών εξαιρετικά αποτελεσματική. «Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε την πληροφόρησή μας και να διαμορφώνουμε την άποψή μας σε μεγάλο βαθμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία δημιουργούν πολλές παράλληλες πραγματικότητες, πολλά παράλληλα σύμπαντα. Έχουμε χάσει την έννοια του δεδομένου, του τι είναι αληθινό. Ο καθένας θεωρεί ότι αυτό που του λένε οι φίλοι του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η αλήθεια», λέει.

Παραδέχεται ότι η θέση του διοικητή της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας αποδείχθηκε μεγαλύτερη πρόκληση απ’ όσο περίμενε. «Δεν μου την είχαν περιγράψει σωστά. Η μεγάλη αυταπάτη που είχα όταν ξεκίνησα ήταν ότι πίστευα πως θα υπάρχει ένα οργανωτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα μπορέσω να λειτουργήσω και να χρησιμοποιήσω κυρίως τις τεχνολογικές μου γνώσεις» αναφέρει, ενώ διαπίστωσε ότι ακόμη και με πολιτική στήριξη από τον αρμόδιο υπουργό, οι αλλαγές δεν έρχονται εύκολα. Δηλώνει, ωστόσο, αποφασισμένος να μην αλλάξει τον τρόπο διοίκησής του.

Δηλώνει επίσης ότι η Ελλάδα σήμερα δεν αποτελεί μεγάλο στόχο κυβερνοεπιθέσεων, σε αντίθεση με χώρες όπως η Ουκρανία. Αναγνωρίζει όμως ότι υφίσταται δραστηριότητα (επιθέσεις, απόπειρες διείσδυσης, κατασκοπεία, probes σε συστήματα) από ομάδες οι οποίες συνδέονται με ξένες χώρες, μεταξύ άλλων από Τουρκία, Ρωσία και Κίνα, επισημαίνοντας ότι οι κινεζικές επιχειρήσεις είναι συχνά πιο «κομψές» (πιο αθόρυβες, πιο στοχευμένες), αν και όχι πάντα λιγότερο επικίνδυνες.

Στο νέο αυτό πλαίσιο, η απαξίωση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τον Τραμπ έχει κλονίσει τη διατλαντική συμμαχία, καθώς το βασικό της θεμέλιο, η εμπιστοσύνη, έχει υπονομευθεί. Η Ευρώπη βρίσκεται, σύμφωνα με τον καθηγητή, σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι: είτε θα κινηθεί αποφασιστικά προς τη στρατηγική αυτονομία, με εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης και συγκρότηση πραγματικής αμυντικής ισχύος, είτε θα περιθωριοποιηθεί ιστορικά.

Ωστόσο αναγνωρίζει τον ρεαλισμό της θέσης ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία δεν μπορεί να επιτευχθεί άμεσα. Στη μεταβατική αυτή περίοδο απαιτείται μια νέα κατανόηση με τις ΗΠΑ, που θα βασίζεται στην αύξηση των ευρωπαϊκών αμυντικών δαπανών, στην ανάληψη μεγαλύτερων διοικητικών ρόλων στο ΝΑΤΟ και στην ευρωπαϊκή ευθύνη για το επιχειρησιακό σκέλος της ασφάλειας στην ήπειρο και το περιβάλλον της. Μόνο έτσι, υπογραμμίζει, μπορεί να διατηρηθεί η αμερικανική πυρηνική ομπρέλα μέχρι να ωριμάσουν οι προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής αυτονομίας. Παρά τις σχετικές διακηρύξεις, τα βήματα της Ε.Ε. παραμένουν αργά, ενώ πλέον υπάρχει σαφής αίσθηση κατεπείγοντος.

Για το Ουκρανικό, επισημαίνει ότι δεν πρέπει να επιλυθεί με τρόπο που θα υπονομεύει τη μελλοντική ασφάλεια της Ευρώπης. Μια άτακτη ή «ισπανική» υποχώρηση, λέει, θα ισοδυναμούσε με επιβράβευση της ρωσικής επιθετικότητας και θα άνοιγε τον δρόμο για νέες αναθεωρητικές κινήσεις, ενδεχομένως και σε άλλα κράτη.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ο καθηγητής σημειώνει ότι το παραδοσιακό πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής –επίκληση του διεθνούς δικαίου, συμμετοχή σε θεσμούς και στενή σχέση με τη Δύση– δεν επαρκεί πλέον από μόνο του. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν οι όροι ισχύος, η χώρα οφείλει να πολλαπλασιάσει τη δύναμή της μέσω συμμαχιών, ισχυρής αποτροπής και ενίσχυσης της αμυντικής της αξιοπιστίας. Παράλληλα, τονίζει την ανάγκη μετάβασης σε μια προληπτική, ενεργητική διπλωματία, που θα τοποθετεί έγκαιρα τα ελληνικά συμφέροντα στην ατζέντα των μεγάλων δυνάμεων. Στο ίδιο πνεύμα, υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να διαμορφώνει η ίδια την ατζέντα των επαφών της, όπως στην επικείμενη συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο, προτού αυτή επιβληθεί απ’ έξω, ιδίως σε ένα περιβάλλον όπου ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τις διεθνείς σχέσεις αποκλειστικά με όρους ισχύος. Η Τουρκία, σημειώνει, κινείται διαχρονικά με εκβιαστική διπλωματία και απειλή χρήσης βίας, ωστόσο εκτιμά ότι θα διστάσει να προβεί σε ενέργειες εναντίον της Ελλάδας, καθώς η ελληνική αποτρεπτική ισχύς είναι ουσιαστική και το κόστος για την Άγκυρα θα ήταν εξαιρετικά υψηλό.

Αναφερόμενος στις τάσεις της κοινής γνώμης, σημείωσε ότι η δυνητική ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα βαίνει μειούμενη, με τα ποσοστά να ακολουθούν καθοδική πορεία από το 21% στο 19% και πλέον στο 17%. Παράλληλα, προέβλεψε σημαντικές ανακατανομές ψήφων, εκτιμώντας ότι κάποια μικρά κόμματα ενδέχεται να ισοπεδωθούν, ενώ θα δοθεί σκληρή μάχη για τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση. Δεν απέκλεισε, μάλιστα, η διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος να αποδειχθεί ακόμη μεγαλύτερη από αυτήν που καταγράφεται σήμερα.
 

Ειδική αναφορά έκανε στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, όπως είπε, τον Νοέμβριο του 2024 βρέθηκε στο 20%, στα τέλη Ιανουαρίου του 2025 υποχώρησε στο 17,5% και σήμερα κινείται μεταξύ 13% και 13,5%. Στο ερώτημα τι συμβαίνει, απέδωσε τη φθορά σε ένα «θολό στίγμα». Ανέφερε επίσης ότι πολλοί ψηφοφόροι που απομακρύνθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία δεν κατευθύνθηκαν σε άλλους πολιτικούς χώρους, αλλά έχουν μετακινηθεί στους αναποφάσιστους και δεν βιάζονται να αποφασίσουν, περιμένοντας τις εξελίξεις.
 

Ο Ζαχαρίας Ζούπης στάθηκε και στον κίνδυνο που ελλοχεύει αν παγιωθεί η αντίληψη ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε δεύτερες εκλογές. Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως είπε, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι πρώτες κάλπες να γεμίσουν με «χύμα» ψήφους διαμαρτυρίας. Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι πολλές φορές αυτές οι ψήφοι δεν επιστρέφουν στις δεύτερες εκλογές, κάτι που –ιδίως για τη Νέα Δημοκρατία– μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνο. Κατά την εκτίμησή του, ο τρόπος υπέρβασης αυτού του κινδύνου είναι η ανάδειξη ενός ισχυρού αντιπάλου, αν και, όπως είπε, μένει να φανεί ποιος θα είναι αυτός ο αντίπαλος. Τέλος, υπογράμμισε ότι στις επόμενες εκλογές καθοριστικό ρόλο θα παίξουν οι διεθνείς αναταράξεις. «Δεν ζούμε σε μια συνηθισμένη περίοδο, έρχονται τα πάνω κάτω», ανέφερε, επικαλούμενος στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το 83% των πολιτών ανησυχεί από αρκετά έως πολύ για τις διεθνείς εξελίξεις και το πώς αυτές θα επηρεάσουν τη χώρα, ενώ περίπου το 80% συμφωνεί ότι σε αυτήν τη συγκυρία η Ελλάδα χρειάζεται σταθερότητα και ισχυρή ηγεσία. 
 

Ο διευθυντής Ερευνών της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll χαρακτηρίζει ως κομβική στιγμή την πρώτη δημοσκόπηση μετά την ίδρυση των νέων κομμάτων, όχι επειδή τότε θα τελειώσει το παιχνίδι αλλά επειδή, όπως είπε, τότε ουσιαστικά θα αρχίσει. Εκείνη τη στιγμή, κατά την εκτίμησή του, θα αρχίσει να κρίνεται σχεδόν από την αρχή για πολλούς, αν όχι για όλους, το νέο πολιτικό τοπίο.

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται μια σχετική ύφεση των διαδηλώσεων, κυρίως λόγω της βίαιης καταστολής. Ωστόσο, η κατάσταση στο Ιράν εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά εύφλεκτη. Στο σημερινό πόντκαστ εξετάζουμε, με καλεσμένο τον καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και ειδικό σε θέματα Μέσης Ανατολής, Σωτήρη Ρούσσο, τις αιτίες των πρόσφατων διαδηλώσεων, τα αποτελέσματα που παρήγαγαν, την κατάσταση της ιρανικής αντιπολίτευσης, τι σηματοδοτεί η ανοιχτή αμφισβήτηση της ισλαμικής ηγεμονίας και κατά πόσο συνδέονται οι εξελίξεις στο Ιράν με τη γενικότερη ρευστότητα του διεθνούς συστήματος και τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στην άνοδο της Κίνας. 

Ο κ. Πλατιάς μιλά για τη νέα στρατηγική της διοίκησης Τραμπ που διαφοροποιείται εντελώς από εκείνη που ακολούθησαν όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αποδομεί πλήρως τη «φιλελεύθερη μεταπολεμική τάξη». Εξηγεί πώς η στρατηγική του Τραμπ επιδιώκει να αποξηλώσει την κινεζική παρουσία στο Δυτικό Ημισφαίριο (ο όρος περιλαμβάνει τη Βόρεια, την Κεντρική, τη Νότια Αμερική και την Καραϊβική) και τι σημαίνει σήμερα η επαναφορά του Δόγματος Μονρόε (που διατυπώθηκε το 1823 από τον Πρόεδρο Τζέιμς Moνρόε και βασική αρχή του ήταν τότε ότι κάθε ευρωπαϊκή παρέμβαση ή αποικιοκρατική δραστηριότητα στο Δυτικό Ημισφαίριο θα θεωρούνταν απειλή για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών).

Ο διακεκριμένος καθηγητής Στρατηγικής εξηγεί, επίσης, γιατί η επιστροφή των σφαιρών επιρροής, που αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό της νέας εποχής, είναι ταυτόχρονα «δίκοπο μαχαίρι» για τις ΗΠΑ. 

Συζητώντας για τα ελληνικά κόμματα και την άρνησή τους να αλλάξουν ώστε να ανταποκριθούν στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, αναφέρει ότι στην εποχή μας προσπαθούν να είναι πολυσυλλεκτικά, άρα, σε έναν βαθμό είναι αναπόφευκτο να αντιμετωπίζουν τον εξής πειρασμό: να καταλήγουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή που θα μπορούσε να προσελκύσει υποστήριξη από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, ομάδες συμφερόντων και κατηγορίες πληθυσμού.

Υποστηρίζει ότι χρειάζεται μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και ότι πρέπει όλοι να μπορούν να μιλούν για τα ζητήματα της πολιτικής, ενώ χαρακτηρίζει τον αρχηγισμό ως «παλιά πάθηση των κομμάτων».

Για τον λαϊκισμό λέει ότι κερδίζει εύκολα ψηφοφόρους, γιατί ο κόσμος είναι πολύπλοκος και οι λαϊκιστές προσφέρουν μια πολύ απλή και εύπεπτη εικόνα του κόσμου.

Παρά το ότι αρκετοί από τους παλιούς ψηφοφόρους του νιώθουν προδομένοι και δεν πρόκειται να τον ακολουθήσουν, υπάρχει και ένα τμήμα που του παραμένει απολύτως πιστό. Αυτήν τη φορά, όμως, ο Τσίπρας εμφανίζεται ως κάτι «καινούργιο» και διαθέτει ένα πλεονέκτημα που δεν είχε το 2014-2015: τότε είχε σχεδόν όλα τα ΜΜΕ απέναντί του, ενώ σήμερα ισχυροί μιντιακοί όμιλοι και επιχειρηματίες τον στηρίζουν.

Με το βιβλίο του ασκεί κριτική σε στελέχη που ο ίδιος είχε επιλέξει ως υπουργούς, παρουσιάζοντας αυτή την κίνηση ως μορφή αυτοκριτικής. Παράλληλα, αποκάλυψε ότι είχε πραγματοποιήσει μυστικές συνεννοήσεις για τη διαδοχή του με στελέχη όπως ο Αλέξης Χαρίτσης και η Έφη Αχτσιόγλου, κάτι που και οι ίδιοι επιβεβαίωσαν. Σύμφωνα με τον Γιάννη Παντελάκη, ο Τσίπρας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για ένα κόμμα με ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες και εσωτερικό διάλογο αλλά για μια πολιτική οντότητα διαφορετική από τον ΣΥΡΙΖΑ των προηγούμενων χρόνων.

Αναφερόμενη στην περίοδο της ελληνικής κρίσης, εκτιμά ότι το μνημόνιο μπορούσε να είχε αποτραπεί αν άλλες χώρες, εκτός Ε.Ε., δέχονταν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα για να σπάσουν το κερδοσκοπικό παιχνίδι. «Αυτό ξεκίνησε, είχαν γίνει προσπάθειες. Εγώ είχα πάει στο Άμπου Ντάμπι και υπήρχε μια καταρχάς θετική ανταπόκριση από εκεί, αλλά δεν προχώρησε γιατί τότε ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου θεωρούσαν ότι οι όποιες διαπραγματεύσεις έπρεπε να γίνουν με τη Γερμανία και την κ. Μέρκελ ειδικά».

Μιλώντας για το σήμερα και τις ανάγκες της χώρας, υποστηρίζει ότι «κανένας δεν μπορεί μόνος του να εκφράσει την εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση. Είναι ξεκάθαρο στο μυαλό μου ότι αν δεν υπάρξει σύμπραξη και συμπαράταξη δυνάμεων του “προοδευτικού χώρου” στη βάση μιας προγραμματικής, επεξεργασμένης θέσης, θα υπάρχουν πολιτικά προβλήματα και θα υπονομευτεί η δημοκρατία». Υπογραμμίζει επίσης πως: «Αν θέλεις να κάνεις κάτι ως κυβέρνηση, πρέπει να προετοιμαστείς πολύ νωρίτερα. Αυτός είναι και ο ρόλος των κομμάτων, κάτι που αυτήν τη στιγμή δεν το βλέπουμε τόσο».

Κατά τη γνώμη της, αν δεν μετασχηματίσουμε την παραγωγική βάση της χώρας, αργά ή γρήγορα θα υπάρξει κίνδυνος για μια καινούργια χρηματοπιστωτική κρίση. Και δηλώνει: «Με επενδύσεις σε νυχάδικα, Airbnb και καφενεία δεν λύνεται το πρόβλημα της χώρας».

Ανάμεσα στις πολιτικές τοποθετήσεις, μιλά και για τον εαυτό της: την καλλιτεχνική οικογένειά της, τις υποτροφίες, τις σπουδές στις ΗΠΑ, τότε που ταξίδεψε με μια βελέντζα που της έδωσε η μητέρα της αλλά και για τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν, με τον οποίο ήταν μαζί στο Γέιλ. «Εγώ ήθελα να κάνω θέατρο, αλλά ο πατέρας μου έλεγε: “Εσύ, κοριτσάκι μου, θα κάνεις μαθηματικά”». Αναφέρει ότι το «βουλευτιλίκι» δεν της ταιριάζει, ενώ «το υπουργιλίκι, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές, το χάρηκα, γιατί μπόρεσα να κάνω έργο».
Τέλος, για εκείνη «στην πολιτική δεν υπάρχει κάτι, αν δεν το δεις να δουλεύει. Ό,τι είναι στα λόγια δεν υπάρχει. Πάντα με ενδιέφερε πώς μπορείς να εφαρμόσεις πολιτικές στην πράξη, όχι στη θεωρία».

Επισημαίνει, επίσης, ότι οι πολιτικοί μπαίνουν πολύ εύκολα σε μια λογική πολιτικού κόστους και αυτό θεωρεί πως σχετίζεται με το γεγονός ότι είναι χαμηλής ποιότητας οι περισσότεροι, επιλέγοντας να πουν «τα πράγματα που θέλει να ακούσει ο κόσμος ή που νομίζουν αυτοί ότι θέλει ο κόσμος, ξέροντας οι ίδιοι ότι αυτά δεν γίνονται».

Σχετικά με τις προκλήσεις της εποχής, σημειώνει ότι το «το μεγάλο ζήτημα, καθώς προχωράμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, που θα μας πνίξει στην παραποίηση και στο ψέμα, είναι πώς θα μπορέσουν να αποκτήσουν τα παιδιά από μικρή ηλικία κριτική ικανότητα, στην οποία βρίσκεται όλη η ουσία, ώστε να πορευτούν στη ζωή». 

«Τα παιδιά, από μικρή ηλικία, πρέπει να αποκτήσουν, πέρα από αυτό που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ως ψηφιακή αγωγή, δηλαδή τον τρόπο διαχείρισης όλων αυτών που μας έρχονται από τον ψηφιακό κόσμο, και κριτική ικανότητα, που ουσιαστικά καλλιεργεί η επιστήμη, ώστε να ξέρουν πότε η άποψή τους είναι λανθασμένη». 

Τέλος, επισημαίνει ότι η ελληνική κοινωνία έχει «ένα σημαντικό βαθμό συναισθηματικής νοημοσύνης», στοιχείο που θεωρεί πολύτιμο γιατί θα της επιτρέψει να αντεπεξέλθει «στην ψηφιακή επέλαση που έρχεται».

Ο κ. Χλέπας επισημαίνει ότι εδώ και μερικά χρόνια οι επιλογές των προϊσταμένων δεν γίνονται από τα υπηρεσιακά συμβούλια και τονίζει πως, ενώ μιλάμε για αξιοκρατία, ο νόμος δεν εφαρμόζεται και η επιλογή των προϊσταμένων γίνεται με ανάθεση καθηκόντων. Παρομοίως στο επίπεδο των Περιφερειών και στο επίπεδο των Δήμων, αναπαράγεται το ίδιο «ολιγαρχικό μοντέλο», όπως εξηγεί.

Η καμπάνια του εστίασε σχεδόν αποκλειστικά στην κρίση του κόστους ζωής στην πόλη. Υποσχέθηκε πάγωμα ενοικίων, δωρεάν λεωφορεία, καθολική δωρεάν παιδική φροντίδα και αύξηση της φορολογίας στους πλουσιότερους κατοίκους της Νέας Υόρκης. Η εκλογή του θεωρήθηκε ως μια συμβολική ήττα για τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, παρότι η Πολιτεία της Νέας Υόρκης θεωρείται παραδοσιακά ισχυρό προπύργιο των Δημοκρατικών. 

Η υποστήριξη του Μαμντάνι στους Παλαιστίνιους και η κριτική του απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ αποτέλεσαν βασικό σημείο συζήτησης προεκλογικά. Ωστόσο, τα εκλογικά αποτελέσματα κατέδειξαν ότι τον ψήφισαν τελικά και πολλοί Εβραίοι της Νέας Υόρκης. Παρά τον ενθουσιασμό που επικρατεί για τον χαρισματικό νεοεκλεγέντα δήμαρχο, πολλοί εκφράζουν επιφυλάξεις σχετικά με το κατά πόσο θα υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, καθώς και για το κατά πόσο είναι πράγματι «αντισυστημικός».

Πολιτική εξουσία και αμυντική βιομηχανία έχουν αναπτύξει ακόμη στενότερες σχέσεις –ιδίως στα ανώτατα κλιμάκια–, όπου τα όρια μεταξύ των δύο συχνά δεν είναι σαφή.

Πρόσφατο ρεπορτάζ του γερμανικού δικτύου WDR, επικαλούμενο εσωτερικά έγγραφα μυστικών υπηρεσιών, του στρατού και του ΝΑΤΟ, ανέφερε το 2029 ως χρονιά-ορόσημο για πιθανή επίθεση της Ρωσίας σε νατοϊκό έδαφος. Το περασμένο καλοκαίρι, ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους δήλωσε στη γερμανική Βουλή ότι «δεν πρέπει να θεωρούμε πως ο Πούτιν θα σταματήσει στα σύνορα της Ουκρανίας, αν καταφέρει να την κατακτήσει». Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, σε ομιλία του στις 14 Μαΐου 2025, ανέφερε ότι «η κυβέρνηση θα διαθέσει όλα τα οικονομικά μέσα που χρειάζονται, ώστε η Bundeswehr να γίνει ο ισχυρότερος στρατός της Ευρώπης».

Τι σημαίνουν αυτές οι δηλώσεις για τη Γερμανία και ποιες είναι οι συνέπειες για τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.; Ο ανταποκριτής γερμανικών μέσων στην Ελλάδα, Φέρρυ Μπατζόγλου, απαντά στο ερώτημα αν η κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τη ρωσική εισβολή αποτελεί ευκαιρία για τη Γερμανία να αποκτήσει τον στρατό που δεν της επιτρεπόταν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιλά επίσης για τον ρόλο του CEO της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας Rheinmetall, Άρμιν Πάπεργκερ, και τη στενή του σχέση με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Ο κ. Ζούπης επισημαίνει πως η εικόνα που βλέπουμε σε όλες τις δημοσκοπήσεις δείχνει ένα άθροισμα ΝΔ και ΚΚΕ από 145 έως 150 έδρες. «Αν αυτά τα δύο κόμματα έχουν 150 έδρες, όχι “προοδευτική συνεργασία”, όπως το βαφτίζουν, ή συνεργασία για κυβέρνηση δεν σχηματίζεται, αλλά, ακόμα και αν μαζευτούν από τους Σπαρτιάτες μέχρι το ΠΑΣΟΚ, πάλι δεν θα σχηματίζεται κυβέρνηση», λέει. 

Ως σημαντικότερο εύρημα των δημοσκοπήσεων θεωρεί τη μεγάλη «γκρίζα ζώνη», καθώς το λευκό, το άκυρο, η αποχή και οι αναποφάσιστοι συγκεντρώνουν ποσοστό από 23% έως 26%.

Για τα νέα κόμματα που μπορεί να δημιουργηθούν το επόμενο διάστημα από τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα σημειώνει πως πρέπει να ανταποκρίνονται σε κάποιες κοινωνικές και πολιτικές ανάγκες και ότι η κοινωνία δεν λέει «γύρνα Αλέξη», «γύρνα Αντώνη».

Για τον Αντώνη Σαμαρά εκτιμά ότι, αν κάνει κόμμα, μπορεί να στερήσει κάποιους ψηφοφόρους από τη ΝΔ στις εκλογές, αλλά θα πιεστεί στις ενδεχόμενες δεύτερες κάλπες. Για τον Αλέξη Τσίπρα λέει ότι δεν μπορεί να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος του νέου, γιατί κυβέρνησε και γιατί «είναι πιο σύστημα από το σύστημα». «Δύο χρόνια μετά την παραίτησή του και όλο τον επικοινωνιακό θόρυβο της επιστροφής, νομίζω ότι ο κ. Τσίπρας είναι πιο απροετοίμαστος απ’ ό,τι φαίνεται», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι «φτιάχνει ένα αυστηρά προσωποπαγές κόμμα, και μάλιστα δεν το κρύβει».

Ο κ. Ζούπης σχολιάζει ότι η αυτοκριτική είναι ξένη λέξη για το ελληνικό πολιτικό σύστημα και εκτιμά πως ο ενάμισης χρόνος που απομένει μέχρι τις επόμενες εκλογές θα μοιάζει με αιώνα.

Ο κ. Μαλλιάς σημειώνει ότι οι ΗΠΑ «είναι σήμερα κομμένες στα δύο» και εξηγεί γιατί επί προεδρίας Τραμπ «αλλάζουν όλα». Αναφέρεται επίσης στους μηχανισμούς ελέγχου της προεδρικής εξουσίας –τα γνωστά checks and balances– που, όπως υπογραμμίζει, ασκούνται κυρίως μέσω του Κογκρέσου και του δικαστικού σώματος με επικεφαλής το Ανώτατο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο, όπως επισημαίνει, έχει τη δυνατότητα να κρίνει νόμους ή εκτελεστικές ενέργειες του Προέδρου ως αντισυνταγματικές.

«Η προσπάθεια των θεμελιωτών του Αμερικανικού Συντάγματος ήταν να αποκλείσουν την επιβολή μιας τυραννίας· γι’ αυτό καθιέρωσαν τον αυστηρό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας από ένα ισχυρό Κογκρέσο και μια ανεξάρτητη δικαστική εξουσία, κορωνίδα της οποίας είναι το Ανώτατο Δικαστήριο – τα λεγόμενα checks and balances, δηλαδή ο διαρκής έλεγχος του Προέδρου από το Κογκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά, ο επίτιμος πρέσβης τονίζει πως «όσα κόμματα έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα έχουν πλέον αντιληφθεί ότι η τουρκική απειλή είναι διαχρονική, πραγματική και ουσιαστική για την Ελλάδα».

Για το Ισραήλ, ο κ. Μαλλιάς επισημαίνει ότι, μετά τον πόλεμο στη Γάζα, «έκανε τη ζωή των φίλων και συμμάχων του πάρα πολύ δύσκολη».

Ο ιστορικός Στέφανος Καβαλλιεράκης αναλύει τη σημασία της Συμφωνίας Σάικς-Πικό και των εντολών της Κοινωνίας των Εθνών, εξηγώντας πώς οι ξένες δυνάμεις σχεδίασαν τα σύνορα που γέννησαν νέα κράτη (Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Ιορδανία και Παλαιστίνη), τα οποία βρέθηκαν αρχικά υπό δυτική επιρροή. Με έμφαση στο παλαιστινιακό ζήτημα, από τη Διακήρυξη Μπάλφουρ (1917) έως την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ (1948) και τους πολέμους του 1948, του 1967 και του 1973, το επεισόδιο διατρέχει τα γεγονότα και τις αποφάσεις που διαμόρφωσαν ένα από τα πιο επίμονα ζητήματα της σύγχρονης Ιστορίας μέσα από πολιτικές, θρησκευτικές και διεθνείς οπτικές.

Οι ιστορικές ρίζες των σημερινών συγκρούσεων αποκαλύπτουν γιατί η Μέση Ανατολή δυσκολεύεται να ξεφύγει από τον κύκλο της βίας και πώς η Ιστορία εξακολουθεί να επηρεάζει την πολιτική και τη γεωστρατηγική του παρόντος.

«Αν δεν είχαμε αυτές τις συγκεκριμένες δυνάμεις, τις πυρηνικές, που τελικώς στελέχωσαν το Συμβούλιο Ασφαλείας με μόνιμες έδρες και έχουν βέτο, τα πράγματα θα ήταν χειρότερα, όχι καλύτερα. Η Γενική Συνέλευση έχει διαμορφώσει μία γενική κουλτούρα διεθνών σχέσεων, και αυτή είναι σημαντική γιατί μπορεί να την παρακολουθήσει κανείς και να δει νόρμες και πώς εξελίσσονται, να δει αντιλήψεις για διαφορετικά ζητήματα».

Όπως, για παράδειγμα, αναφέρει, μπορεί κανείς να δει τον παγκόσμιο Νότο —όπως πλέον λέγεται—, ποιες αντιλήψεις έχει και σε ποιον βαθμό υπάρχουν σημεία, όπως στο θέμα της Γάζας, στα οποία φαίνεται ενοποιημένος, και άλλα στα οποία δεν είναι.

Για τη Γενική Συνέλευση αναφέρει ότι διαδραματίζει ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής κουλτούρας των διεθνών σχέσεων, αλληλεπιδρώντας θετικά με το δημόσιο διεθνές δίκαιο.

Αναφορικά με τον πόλεμο στη Γάζα, ο κ. Λάβδας σημειώνει ότι το Ισραήλ χάνει δημόσια στήριξη και συμμάχους, αλλά τονίζει ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δημόσιων δηλώσεων (π.χ. αποχωρήσεις στον ΟΗΕ) και των ιδιωτικών συνομιλιών που διεξάγουν πολλές χώρες —συμπεριλαμβανομένων αραβικών κρατών— με το Ισραήλ, πίσω από κλειστές πόρτες, για την εξεύρεση λύσης.

«Πρέπει να δούμε τη διάκριση μεταξύ αυτών που δηλώνονται και αυτών που συζητούνται πίσω από κλειστές πόρτες. Υπάρχουν πολλές χώρες που συζητούν με το Ισραήλ και προσπαθούν να βρουν λύση. Κάποιες από αυτές δεν είναι τόσο δυστυχείς που η Χεζμπολάχ, και μετά η Χαμάς, βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο».

Αναφέρεται στους «χαμένους της παγκοσμιοποίησης», σημειώνοντας το παράδοξο ότι τα αιτήματά τους εκφράζονται πλέον από ακροδεξιούς και δημαγωγούς, ενώ για τον Ντόναλντ Τραμπ παραδέχεται πως, παρότι διχαστικός, διαθέτει «αναπτυγμένο πολιτικό ένστικτο».

Η παραδοσιακή αριστερά, υποστηρίζει, έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, ενώ η σοσιαλδημοκρατία «ενσωματώθηκε» και πληρώνει σήμερα το τίμημα. Πρώην ψηφοφόροι του Κ.Κ. Γαλλίας στρέφονται στη Λεπέν, όπως και στη Βρετανία πολλοί πρώην ψηφοφόροι των Εργατικών ψηφίζουν Φάρατζ.

Για την Ευρώπη, ο κ. Τσούκαλης προειδοποιεί: «Αν δεν καταφέρουμε να λειτουργήσουμε ως σοβαρή πολιτική οντότητα απέναντι στις ΗΠΑ, στην Κίνα και στη Ρωσία, θα ζήσουμε τη βαθμιαία παρακμή της Ευρώπης». Θεωρεί δε ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας: «Η Ευρώπη δεν έχει ηγέτες αυτήν τη στιγμή».

Τέλος, τονίζει πως η ευθύνη για τη σημερινή παγκόσμια αστάθεια δεν ανήκει μόνο στη Ρωσία, αποδίδοντας ευθύνη και στις ΗΠΑ για την «αλαζονεία των νικητών» και τη «συνεχή επέκταση του ΝΑΤΟ» που, όπως εκτιμά, «ήταν λάθος».

Όσον αφορά τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, απαντά πως, κατά τη γνώμη του, μια κυβέρνηση έχει να διαλέξει μεταξύ του να δώσει κάποια επιδόματα για να ικανοποιήσει εκλογικά κοινά ή να ασκήσει πολιτικές που θα πάνε την Ελλάδα πιο μπροστά, χωρίς να μοιράσει τώρα τα επιδόματα και τις φοροαπαλλλαγές, αλλά να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που έχει για να δημιουργήσει μια πιο ανθεκτική, από οικονομική, κοινωνική και πολιτική πλευρά, χώρα – ο ίδιος τάσσεται σαφώς υπέρ της δεύτερης επιλογής. «Ο καθένας δέχεται τις συνέπειες των επιλογών του» λέει και συνεχίζει: «Αυτό που μας λείπει είναι ένας μεγάλος εθνικός στόχος ή ένα πλέγμα μεγάλων εθνικών στόχων».  

Για τις επενδύσεις πιστεύει πως έχουν αυξηθεί, αλλά είναι «πολύ παρακάτω από το 2009 και πολύ παρακάτω από αυτό που είναι ο μέσος όρος στην Ε.Ε.», ενώ για το ασφαλιστικό εκτιμά ότι προσπάθησε να το λύσει, αλλά βρήκε εμπόδια. Στηλιτεύει, επίσης, τη νοοτροπία των ελληνικών κυβερνήσεων να αφήνουν άλυτα τα μεγάλα προβλήματα για να τα βρουν οι επόμενοι.

Για την Ε.Ε. λέει ότι τον έχει απογοητεύσει «όχι μόνο για τα διεθνοπολιτικά, όπου κινείται με τον τρόπο που κινείται, όχι μόνο γιατί μια χώρα όπως οι ΗΠΑ, που έχουν κατρακυλήσει εκεί που έχουν κατρακυλήσει, δείχνει την εικόνα που δείχνει, αλλά και διότι θυμάμαι, όταν μπαίναμε στην Ε.Ε., που λέγαμε –και το πιστεύαμε– ότι μπαίναμε στην Ευρώπη των αξιών, της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους και αυτά βλέπουμε πως υποχωρούν βαθμιαία και φθίνουν. Παρ’ όλα αυτά», εξηγεί, «προφανώς θα προτιμούσα να μένω στην Ευρώπη έστω κι έτσι, παρά σε κάποια άλλα μέρη του κόσμου».

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η Μονή Σινά και γιατί διοικείται σήμερα από Έλληνες μοναχούς; Ποιο είναι στην πραγματικότητα το ρωσικό ενδιαφέρον; Ο Νικόλαος Φύσσας μάς δίνει τις απαντήσεις και μιλά για άγνωστα στο ευρύ κοινό ιστορικά συμβάντα, όπως τον μυθιστορηματικό τρόπο με τον οποίο υπεξαίρεσαν οι Ρώσοι τον Σιναϊτικό Κώδικα και τον μυστηριώδη ρόλο του κόμη Ιγνάτιεφ, πρέσβη της Ρωσίας στην Υψηλή Πύλη και ανθρώπου πίσω από τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.

Ο κ. Βερέμης μας εξηγεί ποια ήταν η σχέση της Ρωσίας με την Τουρκία στις αρχές του 20ού αιώνα και τους λόγους που συνήφθη η συμμαχία του Βλαντίμιρ Λένιν με τον Μουσταφά Κεμάλ το 1921. Μας μιλά για τις σχέσεις της Ρωσίας με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Συζητάμε επίσης για τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του γεωπολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ της Ρωσίας και των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων, όταν αυτές τη χτύπησαν στην Κριμαία για να περιορίσουν την παρουσία της στον Νότο, ένα ιστορικό γεγονός που φαίνεται να αποτελεί τραυματική μνήμη για τη Ρωσία. Τελικά, πόσο επηρεάζει το ιστορικό βάθος των σχέσεων της Ρωσίας με τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης τις εξελίξεις της σημερινής εποχής; 

Επίσης, αναφέρει πως η σημερινή αριστερά δεν θέτει πια την πολιτική ατζέντα· στη Δύση, και όχι μόνο, τη θέτει η άκρα δεξιά. Επισημαίνει πως «πολύ συχνά οι νέοι δεν αντιλαμβάνονται την άκρα δεξιά ως συντηρητικοποίηση αλλά ως κάτι επαναστατικό που χτυπάει το κατεστημένο». Πρόκειται για τη λογική του αντισυστημισμού, όπως εξηγεί, που όμως δεν είναι στην πραγματικότητα αντισυστημισμός γιατί η άκρα δεξιά δεν επιδιώκει να αλλάξει το σύστημα.

Η ακροδεξιά γίνεται αντιληπτή ως αντισυστημική, σύμφωνα με την κ. Βασιλάκη, επειδή «όλος ο υπόλοιπος πολιτικός λόγος αποκλείει τις ανησυχίες των ανθρώπων που τους πετάει έξω η Ιστορία».

Εκτιμά ότι η ακροδεξιά είναι «ένα αντικίνημα που ανεβαίνει», ενώ η αριστερά σε πολύ μεγάλο βαθμό έχει περιέλθει στην εντελώς αντίθετη κατάσταση. Όπως λέει, σήμερα «είναι μια lifestyle αριστερά».

Στο σημερινό επεισόδιο του πόντκαστ εξηγεί πώς στήθηκαν οι απάτες με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Μιλά για το πελατειακό σύστημα και τα ρουσφέτια των υπουργών που παραμένουν ως είχαν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και τους ανύπαρκτους ελέγχους ακόμα και στα βιολογικά προϊόντα.
 

Περιγράφει πώς το ελληνικό βαμβάκι πηγαίνει στην Τουρκία με φορτηγά για τα γερμανικά εργοστάσια που βρίσκονται εκεί, λόγω φθηνού εργατικού δυναμικού και κόστους, και στα οποία φτιάχνονται ρούχα γνωστών brands. Αποκαλύπτει ότι πολλοί αγρότες δεν έχουν αποζημιωθεί ακόμα για τις καταστροφές που προκάλεσε η κακοκαιρία «Ντάνιελ» και λέει επίσης ότι «τα αγροτικά πόρσε Καγιέν είναι στο Κολωνάκι» και αγοράζονται από επιδοτήσεις που λαμβάνουν εικονικοί αγρότες.

«Όταν υπάρχει μια κακή συνταγματική διάταξη, υπάρχει η δυνατότητα αναθεώρησης του Συντάγματος για να την αλλάξουμε» εξηγεί. «Στο άρθρο 110 του Συντάγματος υπάρχει συντεταγμένη η αναθεωρητική διαδικασία. Όσο υπάρχει αυτό το άρθρο 86, το τηρούμε». 

Από τη στιγμή που η Βουλή αποφάσισε τη σύσταση της Προανακριτικής Επιτροπής (Επιτροπής Προανακριτικής Εξέτασης), η γνώμη του είναι ότι θα έπρεπε να συνεδριάσει, να καλέσει μάρτυρες και να καταλήξει σε ένα πόρισμα. «Χωρίς μάρτυρες, με την αποστολή ενός υπομνήματος από τον εξεταζόμενο, δεν έχεις ουσιαστική εξέταση και δεν έχεις κανονικό πόρισμα». 

Εξηγεί ότι, σύμφωνα με την έννομη τάξη που έχουμε, το πού θα πάει μια ποινική διαδικασία δεν είναι στην ευχέρεια του υπόπτου ή του κατηγορούμενου και επισημαίνει ότι, όταν γίνεται σωστά η διαδικασία της Προανακριτικής και καλούνται μάρτυρες, μπορεί να προκύψουν νέα στοιχεία για άλλα πρόσωπα ή άλλα αδικήματα. «Βγάζουμε έξω μια διαδικασία η οποία θα μπορούσε να είναι πολύ χρήσιμη», λέει.

Ο Σπύρος Βλαχόπουλος θεωρεί σημαντικό πρόβλημα την απουσία θεσμικών αντίβαρων. «Η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που ουσιαστικά υπακούει στην κυβέρνηση και στον εκάστοτε πανίσχυρο πρωθυπουργό, κάνει ό,τι θέλει. Πρέπει να υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα. Δεν μπορεί και δεν πρέπει η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία να κάνει ό,τι θέλει».

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη, την οποία θεωρεί επικίνδυνη για τη δημοκρατία, όπως λέει. «Αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, που είναι το ultimum refugium, τότε δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αν ο πολίτης αισθανθεί ότι δεν μπορεί να βρει το δίκιο του ούτε στη Δικαιοσύνη, τότε δεν έχει πλέον καμία ελπίδα. Ακόμα χειρότερη για την εμπιστοσύνη του πολίτη είναι η αίσθηση ότι εδώ εμείς δεν καταφέρνουμε τίποτα και πρέπει να μας έρθουν απ’ έξω οι Ευρωπαίοι Εισαγγελείς. Εξαιρετικά επικίνδυνο για τη δημοκρατία, σε μια εποχή που αυξάνονται οι αντισυστημικές ψήφοι και η λαϊκιστική προσέγγιση».

Ο Σπύρος Βλαχόπουλος είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει επίσης στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και έχει γράψει πολλά βιβλία και άρθρα, κυρίως για θέματα Συνταγματικής Ιστορίας και ερμηνείας του Συντάγματος. Είναι επίσης μέλος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και πρόεδρος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής.

Ο κύριος ωφελημένος από τον πόλεμο στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον κ. Πλατιά, είναι η Κίνα και ο κύριος χαμένος είναι η Ευρώπη. Θεωρεί ότι μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου υπήρξε μια χρυσή ευκαιρία να έρθει η Ρωσία πιο κοντά στην Ευρώπη.

Eπίσης, ότι τα χρόνια που είναι ο Ερντογάν στην εξουσία, η Τουρκία παρουσιάζει μέσο όρο οικονομικής ανάπτυξης 5,4%. «Που σημαίνει ότι η ισχύς της έχει πάει 250% πιο πάνω. Ταυτόχρονα, το ίδιο διάστημα η Ελλάδα έχασε το 30% της ισχύος της στα δέκα χρόνια της οικονομικής κρίσης. […] Αυτό άλλαξε την οικονομική ισορροπία δυνάμεων, με ό,τι σημαίνει αυτό και για τη στρατιωτική ισορροπία δυνάμεων, γιατί όταν δεν έχεις ισχυρή οικονομία, δεν μπορείς να έχεις ισχυρή άμυνα».

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου; «Έχουμε κατάρρευση του Διεθνούς Δικαίου και της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων, οι ΗΠΑ στρέφονται προς την ανατολή, η Ε.Ε. δεν έχει βρει τον βηματισμό της ή προσπαθεί να τον βρει με λάθος τρόπο και δημιουργεί μια ευκαιρία στην Τουρκία να εισέλθει ως δούρειος ίππος στα ευρωπαϊκά μέσω της αμυντικής συνεργασίας» αναφέρει.

Δεν συμφωνεί με όσους θεωρούν την Ευρώπη ανίσχυρη.

«Η Ελλάδα μπορούσε να έχει μια πιο ισόρροπη στρατηγική, διάλεξε να ακολουθήσει μια τυφλή φιλοδυτική και αντιρωσική στρατηγική, οπότε δεν μπορούσε να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο. Η Τουρκία διαφοροποιήθηκε. Έπαιξε αυτόν τον ρόλο και τον έπαιξε επιτυχημένα». εκτιμά ο κ. Πλατιάς. Το ίδιο, όπως λέει, ισχύει και για τη σχέση μας με τη Μέση Ανατολή.

Το κεντρικό ζήτημα της χώρας αυτήν τη στιγμή είναι να δημιουργήσει ισχύ και να μην περιμένει από τρίτους να της λύσουν τα προβλήματα, αναφέρει, υποστηρίζοντας ότι όλα πρέπει να ξεκινήσουν από την οικονομική ανάκαμψη.
 

Αν υπάρχει ένα πρόβλημα αυτήν τη στιγμή στην εξωτερική πολιτική, όπως τονίζει, δεν είναι οι αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας, αλλά η ισχύς της χώρας, η οποία έχει απομειωθεί, ειδικά σε σχέση με τον στρατηγικό της αντίπαλο. Οπότε το κύριο ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι να χτιστεί ισχύς, οικονομική, στρατιωτική και αναζήτηση συμμάχων.

Ο Ν.Χριστοδουλάκης επισημαίνει πως «πολλοί νόμιζαν ότι η κρίση θα φέρει έναν εξαγνισμό της ελληνικής κοινωνίας, οι κρίσεις όμως φτωχαίνουν τις κοινωνίες και τις κάνουν πιο εχθροπαθείς. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας». «Η κρίση μας έκανε χειρότερους» λέει.

Υποστηρίζει πως καθήκον της κυβέρνησης που εξελέγη το 2019, και ξανά το 2023, θα ήταν, «αντί να κομπάζει με διάφορες αερολογίες περί επιτελικού κράτους, να δει τι μπορεί να συμμαζέψει θεσμικά γι’ αυτήν τη χώρα, να κάνει τους θεσμούς να λειτουργούν καλύτερα».

«Βλέπω επαναλαμβανόμενα μοτίβα πελατειακών συμπεριφορών»

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών αναφέρει ότι το Ταμείο Ανάκαμψης δίνει τη δυνατότητα στη χώρα να ανασυνταχθεί επενδυτικά, «αλλά μέχρι τώρα, μόνο αυτό δεν γίνεται. […] Αντ’ αυτού, βλέπουμε μια διαδικασία αναθέσεων και κατανομής των κονδυλίων που κανείς δεν γνωρίζει, και αντί να αυξηθούν οι επενδύσεις, ήρθε ο ΟΟΣΑ πριν από έναν μήνα και προειδοποίησε ότι υπάρχει σοβαρή κάμψη». 

«Να δημοσιευτούν τα ονόματα των επιχειρήσεων που ενισχύονται από το πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης»

Αρκετές επιχειρήσεις επωφελούνται από την αδιαφάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης, λέει, και προτείνει, αν η κυβέρνηση θέλει να αποδείξει ότι πραγματικά υπηρετεί έναν εθνικό στόχο με αυτήν τη μεγάλη επενδυτική ενίσχυση που είχε από την Ε.Ε. «να δημοσιεύσει τα ονόματα των επιχειρήσεων που ενισχύονται από αυτό το πρόγραμμα».

«Η golden visa εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τη χώρα»

Για το καθεστώς της golden visa υποστηρίζει ότι πρέπει να καταργηθεί ολοσχερώς, όπως έκαναν άλλες χώρες της Ε.Ε. οι οποίες είδαν τους μέγιστους κινδύνους που αυτή εγκυμονεί.

«Επιδοματοκρατία» 

Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση διατηρεί έναν μηχανισμό επιδομάτων ο οποίος παρεμβαίνει μόλις εκδηλώνεται μια κρίση, για να αμβλύνει τις αντιδράσεις.

«Υπέρ του ReArm, αλλά με όρους»

Δηλώνει υπέρ του επανεξοπλισμού της Ε.Ε., αλλά θεωρεί ότι πρέπει να τεθούν τρεις όροι: α) να μην περικοπούν κοινωνικά κονδύλια, β) να ελεγχθεί από την Ε.Ε. η όρεξη της Γερμανίας να αποκτήσει τον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης σε λίγα χρόνια και γ) να αποκλειστεί η Τουρκία. 

«Αν δούμε την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε περάσει πολλές κρίσεις χωρίς να έχουμε αντλήσει μαθήματα, ώστε να αλλάξει το κράτος. Πολλοί πιστεύουν ότι το πολιτικό σύστημα είναι εικόνα των πολιτών. Δεν συμφωνώ με αυτό. Όπου μπαίνουν κανόνες, ο κόσμος προσαρμόζεται και σέβεται».  

Η νοοτροπία του «άσ’ το και βλέπουμε» που κυριαρχεί στη διαχείριση του ελληνικού κράτους δεν υπάρχει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αναφέρει, αλλά «υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα τα οποία επωφελούνται από τα προβλήματα της λειτουργίας του ελληνικού κράτους». 

«Η χώρα είναι προσανατολισμένη στο πώς να απορροφά επιδοτήσεις, αλλά όχι παραγωγικά. Όταν μπήκαμε στην Ε.Ε. ήμασταν πάνω από την Ισπανία και την Πορτογαλία εισοδηματικά. Τώρα δεν υπάρχει καμία σύγκριση».

Κίνδυνος χρεοκοπίας εκτιμά ότι δεν υπάρχει σήμερα. Όπως αναφέρει: «Ο κίνδυνος σήμερα δεν είναι η χρεοκοπία αλλά μια στασιμοκατάσταση στην οποία η χώρα δεν θα αναπτύσσεται, και ένα μέρος της κοινωνίας τη βιώνει ήδη». 

Στο σημερινό podcast των LiFO Politics μιλάει και ο ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης από τις Βρυξέλλες για την πρόσφατη επίσκεψή του στη Συρία. Ο Ν. Φαραντούρης αναφέρεται στη δύσκολη κατάσταση που συνάντησε εκεί και στους κινδύνους που βιώνουν καθημερινά οι χριστιανικοί πληθυσμοί και οι μειονότητες.

«Από τη στιγμή που παρατηρείται κλιμάκωση στην περιοχή, η πρώτη μας έγνοια είναι η ασφάλεια των ναυτικών.», σημειώνει.

Στο ερώτημα σχετικά με την ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, ο υπουργός τονίζει ότι αυτή αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα. Επισημαίνει ότι, παρότι είχαν προγραμματιστεί 17-20 έλεγχοι σε πλοία της ακτοπλοΐας, πραγματοποιήθηκαν σχεδόν 180, ενώ προσθέτει πως πολλοί λιμενικοί που εργάζονταν σε γραφεία, έχουν πλέον μετακινηθεί στα λιμάνια. «Μόνο στον Πειραιά, έχουν προστεθεί 90 λιμενικοί», λέει.

Αναφερόμενος στους πρόσφυγες και μετανάστες που εισέρχονται από τις θαλάσσιες οδούς, επιμένει στον διαχωρισμό μεταξύ των δύο. «Πρόσφυγες υπάρχουν και χρήζουν προστασίας. Οι παράνομοι μετανάστες, όμως, δεν μπορούν να εισέρχονται στη χώρα. Αν αυτό δεν το διασφαλίσει η Ε.Ε., τότε θα στραφεί κατά των ίδιων των λαών της», υποστηρίζει. Παράλληλα, επισημαίνει πως τυχόν στοιχεία για παράνομες επαναπροωθήσεις θα πρέπει να αποστέλλονται στη Δικαιοσύνη, ενώ σημειώνει ότι όσοι λιμενικοί δεν τηρούν τις νόμιμες διαδικασίες αποτελούν ελάχιστες εξαιρέσεις.

Σε ό,τι αφορά το ναυάγιο της Πύλου, δηλώνει ότι θα αναμείνει τα αποτελέσματα της δικαστικής διερεύνησης, υπογραμμίζοντας πως συμφωνεί με την ανάγκη να βιντεοσκοπούνται όλες οι επιχειρήσεις του Λιμενικού για λόγους διαφάνειας.

«Το Λιμενικό Σώμα φυλάσσει τα σύνορα, αλλά ταυτόχρονα σώζει ζωές — η διάσωση είναι μέρος των υποχρεώσεών του», επισημαίνει. Καταλήγει, λέγοντας πως το Λιμενικό έχει δεχτεί υπερβολικά και άδικα πυρά από ορισμένους πολιτικούς και οργανώσεις, την ώρα που θα έπρεπε να αναδεικνύεται ο ρόλος των διακινητών, οι οποίοι είναι εκείνοι που «βάζουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές».

Σε αυτήν τη συνθήκη, οι δύο πολιτικοί πρωταγωνιστές του 2012 επιδιώκουν να επιστρέψουν ξανά στο προσκήνιο, καθώς θεωρούν ότι δεν έχουν κλείσει τους λογαριασμούς τους με την ιστορία και επιθυμούν να έχουν άλλη μία ευκαιρία. Όλες οι υπόλοιπες συνθήκες όμως, πλην του κατακερματισμού, της ρευστότητας και της απογοήτευσης, διαφέρουν σημαντικά.  

Το κυριότερο είναι ότι δεν υπάρχει καμία προσδοκία, καθώς δεν είναι ορατή μια εναλλακτική πρόταση που να στηρίζεται σε ρεαλιστική βάση. Όσο για την οργή, αυτή δεν έχει τα χαρακτηριστικά του 2012 και εκφράζεται από τα λεγόμενα αντισυστημικά κόμματα. Τόσο ο Αντώνης Σαμαράς, όμως, όσο και ο Αλέξης Τσίπρας είναι δύο συστημικοί παίκτες.

Άλλο ένα κοινό σημείο τους είναι ότι και οι δύο αναφέρονται στον «πατριωτισμό» ως πολιτικό στίγμα, δίνοντάς του ωστόσο αρκετά διαφορετικό περιεχόμενο. Για τον Αντώνη Σαμαρά αυτό είναι ένα σταθερό και διαχρονικό πλαίσιο, για τον Αλέξη Τσίπρα ωστόσο είναι ένα καινούργιο στοιχείο η επίκληση στον πατριωτισμό, την ασφάλεια και τη φύλαξη των συνόρων.

«Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει στον νου του να φτιάξει ένα μεγάλο κόμμα», εκτιμά ο πολιτικός αναλυτής και διευθυντής ερευνών της OpinionPoll, Ζαχαρίας Ζούπης. «Πιθανόν να θέλει να φτιάξει ένα κόμμα για να πιέσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη». «Ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι μπορεί να φτιάξει ένα νέο κεντροαριστερό κόμμα για να αντιμετωπίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά στην τελευταία ομιλία του μίλησε με ορίζοντα το 2030». Ο κ. Ζούπης αναφέρει ότι στις μετρήσεις της OpinionPoll το 75% απαντά ότι δεν θα στήριζε μια κίνηση του Τσίπρα. «Εχει μια τεράστια αντισυσπείρωση, που θυμίζει τις εποχές που το αντισύριζα μέτωπο ήταν πολύ ψηλά».

Σήμερα η Χαμάς έχει συρρικνωθεί πάρα πολύ και σε μαχητές και σε υποδομές, αναφέρει, αλλά ακόμα και αν εξουδετερωθεί πλήρως, «άλλες οργανώσεις θα πάρουν τη θέση της».

Αρχικοί στόχοι του Ισραήλ ήταν η εξουδετέρωση της Χαμάς –χωρίς αυτό να είναι σαφές τι σημαίνει – και η απελευθέρωση των ομήρων, λέει στο Lifo Politics ο κ. Ρούσσος. Οι στόχοι αυτοί δεν επιτεύχθηκαν στο σύνολό τους. Όπως αναφέρει, «η πλήρης εξάλειψη της Χαμάς είναι αδύνατη, καθώς και η σύγκρουση η ίδια παράγει νέα μέλη για τη Χαμάς ή όποια οργάνωση τη διαδεχθεί. Παραμένουν πάνω από 30 όμηροι στα χέρια της Χαμάς, υπάρχουν και κάποιοι που είναι νεκροί και παραμένουν και αυτοί στα χέρια της Χαμάς». Για να ξαναγίνει η Γάζα όπως ήταν πριν από την επίθεση, «χρειάζονται περίπου 60 δισεκατομμύρια δολάρια».

«Αυτό που πέτυχε η Χαμάς με το χτύπημα της 8ης Οκτωβρίου ήταν ότι ξαναέφερε το παλαιστινιακό στο κέντρο της διεθνούς συζήτησης» υποστηρίζει ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων.  «Μέχρι τότε το Παλαιστινιακό βρισκόταν στο περιθώριο». Επισημαίνει, όμως, ότι κανένας Παλαιστίνιος  δεν περίμενε τόσο μεγάλης σφοδρότητας επίθεση από το Ισραήλ, για το οποίο η λύση των δύο κρατών “δεν υπάρχει”». 

Αναφερόμενος στον Αμερικανό πρόεδρο, λέει ότι «ο Τραμπ διαχώρισε τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Σαουδική Αραβία από την ομαλοποίηση των σχέσεων της Σαουδικής Αραβίας με το Ισραήλ και δίνει μία άλλη τροπή», χαρακτηρίζοντας την πολιτική αυτή «κακό σημάδι για το Ισραήλ». 

«Υπάρχει μία ανησυχία στο Ισραήλ από τις κινήσεις του Τραμπ. Πρέπει να περιμένουμε να δούμε πώς θα συμπεριφερθεί και το αμερικανοεβραϊκό λόμπι και αν θα μπορέσει να πιέσει τον Τραμπ.  Οι Ρεπουμπλικανοί ιστορικά είναι πιο ανεξάρτητοι όσον αφορά το εβραϊκό λόμπι από τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι είναι απολύτως εξαρτημένοι από τη βοήθεια και την υποστήριξη του εβραϊκού λόμπι για διάφορους λόγους. Ο Τραμπ δεν στήριξε την εκλογή του στο λόμπι του Ισραήλ και γι’ αυτό έχει έναν βαθμό ανεξαρτησίας», λέει. 

Παραδέχεται ότι η κυβέρνηση έχει κάνει λάθη, τα οποία προστίθενται στη φθορά, θεωρεί, όμως, ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά τα Τέμπη και επηρέασαν το πολιτικό κλίμα, μαζί με τις «θεωρίες συνωμοσίας» που, όπως λέει, διακινήθηκαν.

Η Αλεξάνδρα Σδούκου αναφέρει ότι «Ποτέ κανένας στη χώρα δεν πήρε στα σοβαρά τον ελληνικό σιδηρόδρομο και το πώς θα έπρεπε να επενδύσουμε ως χώρα σε αυτό» και «Η Ελλάδα πρέπει να φτιάξει τα τρένα, τελεία. Αυτή είναι μία δέσμευση της κυβέρνησης και θα αξιολογηθεί αν θα τη φέρει εις πέρας».

Επισημαίνει, επίσης, ότι η δικαιοσύνη πρέπει να αποδίδεται λαμβάνοντας υπόψιν τα στοιχεία και όχι με βάσει εντυπώσεις. «Δεν θα στηθούν λαϊκά δικαστήρια, επειδή το ζητάει ο μικροκομματισμός κάποιων».

Τελικά έχουμε αντιπολίτευση στη χώρα; Ο δημοσιογράφος Χάρης Ιωάννου είναι κατηγορηματικός σε αυτό: «Έχουμε πάρα πολλή αντιπολίτευση στη Βουλή, για όλα τα γούστα. Tο πρόβλημα είναι ότι δεν έχει διαμορφωθεί μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.  Οι δύο δημοσιογράφοι συμφωνούν ότι «ζούμε σε πολιτικές συνθήκες που δεν έχουμε ξαναζήσει». 

«Τα τρένα που κυκλοφορούν σήμερα στο ελληνικό δίκτυο, τα οποία είναι κυριότητας του ΟΣΕ, και τα μισθώνει η Hellenic Train κάθε χρόνο, είναι μεγάλης παλαιότητας, με αποτέλεσμα να έχουμε συχνές βλάβες και η ποιότητα της υπηρεσίας να μην είναι καθόλου καλή· αυτό πρέπει να αλλάξει». 

Ο αναπληρωτής υπουργών Μεταφορών, που έχει αναλάβει την ανάταξη του ελληνικού σιδηρόδρομου, δηλώνει ότι θα φέρουν στον ΟΣΕ «έναν τεχνικό σύμβουλο διεθνούς κύρους με αποδεδειγμένη εμπειρία», τον οποίο όμως δεν έχουν βρει ακόμα.

Για το θέμα της «Ομάδας Αλήθειας» που απασχόλησε πρόσφατα την επικαιρότητα, μετά το ρεπορτάζ του inside story (που αποκάλυψε ότι η εταιρεία Blue Skies που δημιούργησαν οι Θωμάς Βαρβιτσιώτης και Γιάννης Ολύμπιος της V+O Group, απασχολούσε από το 2018 τους διαχειριστές της, καθώς και εργαζόμενους στην επικοινωνία και στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και του Μαξίμου), ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης δεν θέλησε να κάνει κάποιο σχόλιο και απάντησε ότι εκείνος εργάστηκε στην Blue Skies πριν από δέκα χρόνια, όταν η ΝΔ δεν ήταν στην κυβέρνηση.

Υπερασπίστηκε, ωστόσο, την «Ομάδα Αλήθειας» απέναντι σε όσους την κατηγορούν για τις αναρτήσεις της για τα Τέμπη, αναφέροντας ότι «Ποτέ δεν έχει στοχοποιήσει συγγενείς των Τεμπών» (σ.σ. πράγματι η ΟΑ έχει κάνει δεκάδες βίντεο για τα Τέμπη και σε αυτά δεν ειρωνευόταν τους συγγενείς, αλλά τους τεχνικούς συμβούλους τους). Ο Κ. Κυρανάκης αναφέρει ότι η στοχοποίηση των συγγενών έχει γίνει από ανώνυμα ακάουντ στο διαδίκτυο και ότι αυτό τον βρίσκει αντίθετο και το καταδικάζει: «Κάποια στιγμή να τελειώνουμε με την αισχρότητα της ανωνυμίας. Ειδικά όταν πίσω από το πέπλο μια ανωνυμίας κάποιοι φτάνουν σε σημείο να βρίζουν συγγενείς των θυμάτων. Ακόμα και αν διαφωνείς με όλα όσα λέει ένας γονιός που έχει χάσει το παιδί του, ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να φτάνεις σε σημείο να τον κατηγορείς και να τον στοχοποιείς».    

Ήταν ο δημιουργός των Τεχνικών Εκδόσεων και του θρυλικού περιοδικού 4ΤΡΟΧΟΙ, που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ελληνική αυτοκίνηση —αν και, στην πραγματικότητα, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα περιοδικό για το αυτοκίνητο.
 

Μεταξύ πολλών άλλων, δημιούργησε και το Πτήση & Διάστημα, το πρώτο ελληνικό περιοδικό αφιερωμένο στην αεροπορία και το διάστημα. Τα θέματα τεχνολογίας τα παρουσίαζε με έναν μοναδικό τρόπο, χάρη στην τεχνική του κατάρτιση, την αγάπη του για τη γνώση και το πάθος του για την ποιότητα.
 

Τον ενδιέφερε η χώρα και τα πολιτικά ζητήματα, και δεν δίσταζε να εκφράζει τη γνώμη του —χωρίς να χαρίζεται στην εξουσία. Πολλοί από τους δημοσιογράφους που εργάστηκαν δίπλα του, αλλά και πλήθος αναγνωστών, τον θεωρούσαν πηγή έμπνευσης και προσωπικό τους μέντορα.

Οι συγγενείς των θυμάτων όμως, απογοητευμένοι, δεν ελπίζουν σε δικαίωση,  καθώς ούτε οι κατηγορίες αναβαθμίστηκαν σε κακούργημα όπως ζητούσαν οι ίδιοι και ο ανακριτής, ούτε τα πολιτικά πρόσωπα που ήταν υπεύθυνα λογοδότησαν στη δικαιοσύνη και πολλοί εμπλεκόμενοι απαλλάχθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, παρά τα στοιχεία που υπήρχαν εναντίον τους. 

Το παράπονό τους σήμερα είναι ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν στον πρώτο βαθμό της δίκης είναι μικρές, πολλοί υπεύθυνοι δεν κατέστησαν καν κατηγορούμενοι τελικά και παρά τις πολλές ενδείξεις που υπάρχουν για συγκάλυψη των πολιτικών ευθυνών, κανένας δεν ανέδειξε το θέμα της πολιτικής συγκάλυψης για τη διαχείριση της φωτιάς στο Μάτι.  

Η ακτιβίστρια και συγγραφέας του βιβλίου-ντοκουμέντο «Μάτι 23/7/2018», Μαρίνα Καρύδα, η οποία παρακολούθησε τη δίκη στο Εφετείο μιλάει στη Βασιλική Σιούτη.

Ο Φέρρυ Μπατζόγλου εξηγεί τους λόγους για τους οποίους καθυστερεί η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κόμματος που θα συγκυβερνήσουν και θα συντάξουν το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα. Η μεταναστευτική πολιτική που θα ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση είναι ένα από τα αγκάθια της διαπραγμάτευσης για τη συμφωνία, εξαιτίας των διαφορετικών θέσεων του κεντροδεξιού CDU και του σοσιαλδημοκρατικού SPD. Τα δύο κόμματα, ειδικά το ηττημένο SPD, έλαβαν πολύ χαμηλότερα ποσοστά από αυτά που είχαν κάποτε, με αποτέλεσμα κάποιοι στη Γερμανία να αποκαλούν πλέον τον λεγόμενο «μεγάλο συνασπισμό» (όταν συνεργάζονται τα δύο μεγάλα κόμματα) ως «ο μικρός μεγάλος συνασπισμός».

Η κυβέρνηση θα κριθεί σύντομα από την αποτελεσματικότητα των επιλογών της, λέει, όπως θα κριθεί και από τις προτεραιότητες που θα θέσει. Οι επιλογές των τεχνοκρατών που μπήκαν στην κυβέρνηση, της έχουν δημιουργήσει προβλήματα που θα έπρεπε να είχε προβλέψει, καθώς «δεν μπορεί να γίνονται υπουργοί άνθρωποι που δεν κατανοούν την κοινωνία ή τα εθνικά συμφέροντα», όπως επισημαίνει, εκτιμώντας πως οι τεχνοκράτες που δεν εκφράζουν τις πολιτικές θέσεις μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, η οποία οφείλει να υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον συμφέροντα και να αφουγκράζεται την κοινωνία, καλύτερα να παραμένουν σύμβουλοι και να αξιοποιούνται μόνο ως τέτοιοι.  

Όταν κάποιος δικαστής «πρέπει να δώσει διαπιστευτήρια στην κυβέρνηση για να γίνει πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου» και μετά για να τοποθετηθεί σε σημαντικές δημόσιες θέσεις από αυτήν, είναι προφανές ότι υπάρχουν ζητήματα σχετικά με την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του.  

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ αναφέρει ότι η δικαιοσύνη οφείλει να έχει μηχανισμούς ελέγχου αλλά αυτοί δεν λειτουργούν σήμερα στη χώρα μας. 

Μεγάλο πρόβλημα, όπως λέει, υπάρχει και με την αξιολόγηση των δικαστικών. «Το μεγάλο πρόβλημα στη δικαιοσύνη είναι η παντελής έλλειψη επιθεώρησης δικαστηρίων. Ο θεσμός της επιθεώρησης δεν λειτουργεί και ο κάθε δικαστής για να αξιολογηθεί επιλέγει ο ίδιος ποιες αποφάσεις θα στείλει».  

Ο Δημήτρης Βερβεσός επισημαίνει και τις δύο ταχύτητες με τις οποίες λειτουργεί η δικαιοσύνη, καθώς «στις υποθεσεις των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων η δικαιοσύνη κινείται πολύ πιο γρήγορα από ότι στις υποθέσεις των απλών πολιτών».  

Η Αννα Καρακατσούλη δούλεψε με τα εργαλεία της ιστορίας του βιβλίου και παρακολούθησε  την εκδοτική παραγωγή και τα έντυπα που χρησιμοποιεί η ακροδεξιά  για να διακινεί τις θέσεις και την ιδεολογία της. Η μελέτη της, που εντόπισε πάνω από 4.000 βιβλία, παρουσιάζεται στο βιβλίο της «Το ξίφος του πνεύματος» που κυκλοφόρησε πρόσφατα.  

Αναφέρει  ότι «Στις αρχές του 21ου αιώνα η ευρωπαϊκή ακροδεξιά εξελίσσεται ως δύναμη διεκδίκησης της πολιτιστικής ηγεμονίας» και εξηγεί γιατί πιστεύει ότι συμβαίνει αυτό, επισημαίνοντας πως ένας βασικός λόγος είναι η κατάρρευση του αριστερού αντιλόγου που έχει ταυτιστεί με το κατεστημένο. «Ζούμε σε πολύ μπερδεμένους καιρούς» όπως λέει και ένα παράδειγμα είναι η «μετατόπιση ανθρώπων από την άκρα αριστερά στην άκρα δεξιά που είναι ένα φαινόμενο που το παρατηρούμε».  

Από την έρευνα της ομάδας του διαπίστωσε ότι οι κανονισμοί στον σιδηρόδρομο δεν τηρούνταν, αλλά κανείς δεν ήρθε ποτέ να ελέγξει τι πραγματικά συνέβαινε: «Ούτε ο ΟΣΕ, ούτε η Hellenic Train, ούτε η ΡΑΣ, ούτε η Διεύθυνση Ασφαλείας του υπουργείου».

Την εξεταστική επιτροπή που συγκροτήθηκε για τα Τέμπη τη χαρακτηρίζει «αστεία»: «Οι βουλευτές δεν είχαν διαβάσει ούτε τη δικογραφία. Ήταν απλώς μια ανόητη κοκορομαχία».

Η Μέλπω Λεκατσά πριν από 51 χρόνια, φοιτήτρια της φαρμακευτικής τότε, συμμετείχε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, ενάντια στην δικτατορία, και λίγο μετά συνελήφθη και μεταφέρθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ ΕΣΑ όπου βασανίστηκε.  Τις προηγούμενες μέρες πρωταγωνίστησε στις διαμαρτυρίες για τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις που έγιναν στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Η φωτογραφία με το πρόσωπο της πίσω από το τζάμι μιας κλειστής πόρτας δημοσιεύθηκε σε όλα τα ΜΜΕ και απέκτησε έναν συμβολικό χαρακτήρα. Μιλάει για την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τον αντιδικτατορικό αγώνα, αλλά και για το πως βρέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ 50 χρόνια μετά. 

Οι υπόλοιποι ψηφοφόροι διαχέονται σε διάφορα κόμματα, όχι πάντα με τον πιο αναμενόμενο τρόπο. «Οι καιροί των μεγάλων ταυτίσεων έχουν εκλείψει προ πολλού» δηλώνει ο κ. Ζούπης και επισημαίνει ότι σήμερα «Οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν είναι δεδομένοι».  

Κοινή διαπίστωση ότι ο πρόεδρος πρέπει να δράσει άμεσα την επόμενη μέρα και να αξιοποιήσει τους δύο υποψήφιους που έλαβαν περίπου το 40% στον πρώτο γύρο- το αποτέλεσμα του οποίου ανέδειξε την ανάγκη για  σύνθεση.   

Για τη διάρκεια και το τέλος της Μεταπολίτευσης δεν υπάρχει μία άποψη, αλλά πολλές. Σύμφωνα με τον Βασίλη Λιόση, αυτή κράτησε περίπου μία δεκαετία, μέχρι το 1985, οπότε αρχίζει, όπως αναφέρει, η καθοδική πορεία της δράσης των λαϊκών μαζών μαζί με την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής.

«Η αριστερά έχει μια ιστορία παληκαριάς και αντίστασης» λέει ο Αλέκος Αλαβάνος αλλά αυτά υποστηρίζει πως καταπατήθηκαν από το κόμμα που σήμερα εξακολουθεί να λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, όμως «είναι άλλο κόμμα», ένα κόμμα «της δεξιάς» όπως λέει.

Στην ερώτηση πού είναι η αριστερά στην Ελλάδα σήμερα, απαντά ότι είναι στα όνειρα των νέων. «Στους νέους υπάρχει μια πηγή, η οποία μπορεί να ποτίσει τον κήπο, αλλά δεν εμπνέονται καθόλου από την πολιτική, δεν πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει κάτι σοβαρό από την πολιτική κι ετσι δεν ασχολούνται. Δεν θεωρούν τον εαυτό τους αριστερό, έχουν όμως όνειρα…».

Η διαπραγμάτευση με την τότε ΠΓΔΜ, ήταν εξαρχής για ονομασία η οποία περιείχε πάντοτε τον όρο Μακεδονία. Ο κ.Μαλλιάς, ο οποίος έχει υπηρετήσει στα Σκόπια συνολικά 4,5 χρόνια, αναφέρει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα, αν πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών είχε προηγηθεί μία προσπάθεια, εμπιστευτικής ενημέρωσης (από την κυβέρνηση) ορισμένων πολιτικών, οι οποίοι είχαν ασχοληθεί από το 1992-93 με αυτό το ζήτημα. 

«Αντ’ αυτού, αν δείτε τα πρακτικά της συζήτησης στη Βουλή του Ιουνίου 2017, 48 ώρες προ της υπογραφής στις Πρέσπες της Συμφωνία, θα δείτε ότι η τότε κυβέρνηση κάθε άλλο παρά θέλησε να χρησιμοποιήσει κατευναστικό λόγο. Οι επιθετικοί προσδιορισμοί που χρησιμοποιήθηκαν σε βάρος όλων, ανεξαιρέτως, των Ελλήνων πολιτικών, οι οποίοι είχαν ασχοληθεί με αυτό το θέμα από το 1991, δεν ήταν οι κατάλληλοι εάν ήθελαν να  πετύχουν» εθνική συνοχή». Εκτιμά ότι η χώρα θα μπορούσε να έχει πετύχει ένα πολύ καλύτερο αποτέλεσμα για την Συμφωνία των Πρεσπών και να αποφύγει ορισμένες παγίδες, «αν υπήρχε διάθεση από τους τότε διαπραγματευτές για μία ευρύτερη στήριξη στη Βουλή» αλλά αυτό δεν έγινε, λέει. 

Για τη δίκη του Φρέντη Μπελέρη, την οποία παρακολούθησε, αναφέρει ότι δεν παρουσιάστηκε κανένα επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του στο αλβανικό δικαστήριο.Κατά του Μπελέρη κατέθεσε μόνο ο αστυνομικός που τον συνέλαβε και ο μάρτυρας κατηγορίας, ο οποίος είπε ότι πήρε 7.000 ευρώ από την αστυνομία της Αλβανίας. Για μια αστήρικτη κατηγορία «ότι δωροδόκησε με το ποσο των 320 ευρώ συνολικά για κάποιες ψήφους, ο νόμιμα εκλεγμένος δήμαρχος Χειμάρρας είναι εδώ και 380 μέρες φυλακισμένος σε αλβανικές φυλακές» αναφέρει ο κ. Μαλλιάς και υποστηρίζει ότι «η  δικογραφία αθωώνει τον Μπελέρη».  

Ο πρέσβης ε.τ υποστηρίζει ότι «βάσει του κατηγορητηρίου ο κ. Μπελέρης δεν θα έπρεπε να προφυλακιστεί ούτε μία μέρα» και επισημαίνει ότι ήταν ο συζυγος της πρώην υπουργού Εξωτερικών αυτός που ήθελε να τους πάρει τα σπιτια και να τα κάνει ξενοδοχεία: «Ο συζυγος της υπουργού Εξωτερικών πήγε να κλέψει τις ελληνικές περιουσίες με εντολή του πρωθυπουργού. Για τι κράτος δικαίου μιλάμε;».  Παραδέχεται ότι η Αθήνα άργησε να καταλάβει το παιχνίδι του Ράμα στην υπόθεση Μπελέρη καθώς ο Αλβανός πρωθυπουργός έδινε άλλες διαβεβαιώσεις. «Ο Ράμα απεδείχθη κατεξοχήν εκπρόσωπος της σχολής αναξιοπιστίας. Με τέτοιους εχουμε να κάνουμε».  

Ο κ. Μαλλιάς αναφέρεται και στην αδυναμία των ελληνικών κυβερνήσεων να περάσουν στα ευρωπαϊκά συμπεράσματα δεσμευτικότερες διατάξεις για το ζήτημα της Χιμάρας και των περιουσιών της ελληνικής μειονότητας. «Οταν από το 2013 συνεχώς λέμε ότι στηρίζουμε άνευ ανταλλαγμάτων την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία στην ΕΕ, -ήταν η σημαία μας-  και όταν η Ελλάδα αντιτάσσεται στις προτάσεις Μακρόν για να μπει ένας κόφτης στις συνομιλίες για ένταξη των χωρών που δεν σέβονται και δεν τηρούν τα υπεσχημένα, ε πως θέλετε μετά, όταν ανακύπτουν τα ζητηματα, να τους πείσουμε» λέει, ενώ επισημαίνει ότι οι ελληνικές αρχές δεν έλαβαν ούτε ένα διοικητικό μέτρο εναντίον όσων εστησαν την υπόθεση Μπελέρη».  

Η Βασιλική Σιούτη συζητά με Μαρίνα Καρύδα, η οποία κατοικεί στο Μάτι και έχει καταγράψει όλα τα γεγονότα και τις μαρτυρίες που σχετίζονται με την καταστροφική πυρκαγιά που σκότωσε 104 ανθρώπους και τραυμάτισε δεκάδες άλλους και τον δημοσιογράφο Μάκη Πολλάτο που παρακολούθησε τη συνέντευξη που έδωσε η πολιτική ηγεσία τρεις μέρες μετά, υποστηρίζοντας ότι τα έκανε όλα σωστά. 

Ο μόνος τρόπος για να ερευνηθεί ποινικά ένας υπουργός είναι να κινηθεί η Βουλή εναντίον του, εξηγεί. Αλλά «πως θα κινηθεί εναντίον ενός μέλους της η κοινοβουλευτική πλειοψηφία;» αναρωτιέται και προτείνει να αλλάξει το περίφημο άρθρο 86, περί ευθύνης υπουργών και να μειωθει η παρεχόμενη συνταγματική προστασία στα πολιτικά πρόσωπα. 

Πριν από το τέλος του μήνα θα ξεκινήσει ξανά η αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, λέει στο Lifo Politics ο δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος από την Λευκωσία.

Η Κύπρος φέτος συμπληρώνει 20 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή. «Υπήρχαν μεγαλύτερες προσδοκίες για την επίλυση του Κυπριακού από την συμμετοχή στην ΕΕ. Η συνολική αποτίμηση όμως, είναι μάλλον θετική» αναφέρει. 

Το μεταναστευτικό είναι από τα μεγάλα προβλήματα για την Κύπρο, που σηκώνει αναλογικά με το μικρό μέγεθος της το μεγαλύτερο βάρος. «Τον τελευταίο μήνα καταγράφονται πάνω από χίλιες αφίξεις την εβδομάδα». 

Στις ευρωεκλογές, λέει ο Ρόναλντ Μαινάρντους, δεν ισχύει το πλαφόν των γερμανικών εθνικών εκλογών του 5%. «Μπαίνει κανείς με 0,6%, δηλαδή με 250.000 ψήφους. Για αυτό οι ιδρυτές του τουρκικού κόμματος είναι αισιόδοξοι. Αν το DAVA είναι καλά οργανωμένο και ξοδέψει κάποια χρήματα, μπορεί να βγάλει έναν-δύο ευρωβουλευτές και θα είναι η φωνή της Τουρκίας στην ευρωβουλή. Αυτο θέλει να κάνει ο κ. Ερντογάν». 

Ο Ρόναλντ Μαινάρντους μιλάει επίσης για τον ρόλο της Γερμανίας ως μεσολαβητή στα ελληνοτουρκικά και επισημαίνει μερικές αλλαγές που σημειώνονται τελευταία. 

Η ελληνική θέση όμως είναι αναβαθμισμένη τελευταία «λόγω σταθερότητας στη δική μας πλευρά και αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή». Επισημαίνει ότι «η Ελλάδα για την Τουρκία θεωρείται το καλό παιδί της δύσης» καθώς και ότι «η επιθυμία του Ερντογάν να παίξει ρόλο ηγετικό στον αραβικό κόσμο δεν γίνεται δεκτή από τους Αραβες».  

Για τον πόλεμο στη Γάζα λέει ότι αυτό που γίνεται εκεί είναι χωρίς προηγούμενο, με τεράστιο ανθρώπινο κόστος και για το ουκρανικό ότι η επίλυση του θα είναι επώδυνη για την Ουκρανία, καθώς εκτιμά ότι δεν θα υπάρξει επιστροφή εδαφών. 

Η κατεύθυνση στην οποία θα οδηγήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Στέφανος Κασσελάκης θα διαπιστωθεί στις 10 Δεκεμβρίου λέει, όταν θα συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή για να ορίσει τον προγραμματισμό του συνεδρίου. 

Ο κ. Βαληνάκης αναφέρει ότι η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή πέτυχε να οριοθετήσει  τις θαλάσσιες ζώνες με τη συμφωνία του 2009 με την Αλβανία και ισχυρίζεται ότι ήταν η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου που ακολούθησε, η οποία με τους κακούς χειρισμούς της την άφησε να πέσει. Λέει πως ήταν μία διεθνής συμφωνία που δέσμευε κάθε πλευρά και θα έπρεπε να την αποδεχθεί η Αλβανία», όπως κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για την Συμφωνία των Πρεσπών, «που λέει ότι υπογράφηκε άρα πρέπει να τη δεχτεί».  

«Η Αλβανία ήρθε μετά, με εσωτερικά τερτίπια και είπε “όχι, εγώ την αμφισβητώ διότι δεν εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον”. Αλίμονο αν κάθε χώρα μετά την υπογραφή μιας συμφωνίας λέει ότι την αμφισβητεί. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν την αφήνεις να το κάνει αυτό και της κλείνεις το δρόμο προς την ΕΕ» υποστηρίζει, τονίζοντας ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να αναγκάσει την άλλη πλευρά να την αποδεχθεί. «Είναι αυτό που λέμε pacta sunt servanda».  

Για τον Στέφανο Κασσελάκη λέει ότι μοιάζει με τον διευθυντή που πήγε σε μια εταιρεία, που αντιμετωπίζει προβλήματα, για να κάνει αναδόμηση, αλλά τελικά επιφέρει μία περαιτέρω καταστροφική αποδόμηση. Χαρακτηρίζει ως ασυναρτησίες «όσα είπε για το δημόσιο χρέος επί Σημίτη» και ως «πυροτεχνήματα που σκάνε στα χέρια του» τις περισσότερες παρεμβάσεις του. Λέει για αυτόν ότι εμφανίστηκε ως μεσσίας και «το γεγονός ότι δεν είχε σχέση με την αριστερά, θα είναι το μικρότερο πρόβλημα, που θα έχει να αντιμετωπίσει» ενώ επισημαίνει την αδυναμία διαμόρφωσης ενός πολιτικού λόγου. Το «να ανοίξει την πόρτα ένας μεσσίας, να μπει και να στρογγυλοκαθίσει», όπως λέει, «δεν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα, ούτε και σε άλλα ευρωπαϊκά κόμματα».

Ο Νίκος Χριστοδουλάκης εκφράζει τον ευρύτερο προβληματισμό του για τη διαδικασία εκλογής προέδρων από τα μεγάλα κόμματα, για την οποία εκτιμά ότι χρειάζεται αναθεώρηση. «Δεν μπορεί να γράφεσαι την παραμονή και να ψηφίζεις την επόμενη. Τα κόμματα οφείλουν να επανεξετάσουν αυτόν τον εντελώς ανοιχτό, άρα στην πράξη εντελώς ανεξέλεγκτο τρόπο προσέλευσης και ψηφοφορίας». 

 

Για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δηλώνει πως  ακολουθεί μία σώφρωνα πολιτική και «Δεν διαλαλεί “ανοίξαμε και σας περιμένουμε”» αλλά, «οικοδομεί την επιρροή του κόμματος σταδιακά, χωρίς πρόχειρες κατασκευές».

 

«Δεν θέλει βιασύνη, θέλει πολλή δουλειά. Αυτή είναι η άποψή μου κι ελπίζω να συμφωνούν οι περισσότεροι. Στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν όλες οι απόψεις. Υπάρχει μία άποψη: “ανοίξτε τις πόρτες και όποιος θέλει να μπει, ας μπει” ακόμα και αν δεν υπάρχουν διασφαλίσεις. Υπάρχει και η άποψη: “κλείστε τις πόρτες να μην μπει κανένας” . Και οι δύο αυτές απόψεις είναι ακραίες», λέει και υποστηρίζει τη θέση «Ούτε διάπλατα ανοιχτές πόρτες, ούτε περίκλειστο κόμμα». 
 

Στην οικονομία λέει ότι έχουν γίνει βήματα προόδου και ότι «η Ελλάδα, κυρίως λόγω του τουριστικού ρεύματος, σημείωσε μια ανάπτυξη, και το 2022 και το 2023, η οποία είναι αξιόλογη και μακάρι να συνεχίσει». «Η ανεργία όμως, ναι μεν μειώθηκε, αλλά εξακολουθεί να είναι από τις μεγαλύτερες στην ΕΕ» αναφέρει. «Οι εξαγωγές αυξήθηκαν, όχι τόσο όμως, όσο αυξήθηκαν οι εισαγωγές, με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας, έπειτα από αρκετά χρόνια, να ξαναγίνει έντονα αρνητικό και μάλιστα διευρυνόμενο, πράγμα το οποίο αν συνεχιστεί έτσι, θα δημιουργήσει μια σοβαρή απειλή για την ελληνική οικονομία».  

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών υποστηρίζει ότι «δημοσιονομικά η κυβέρνηση ήταν η πιο τυχερή του τελευταίου μισού αιώνα», καθώς είχε την ευκαιρία να δώσει πάρα πολλά χρήματα λόγω της πανδημίας, «μοίρασε γύρω στα 60 δισ, ενώ ειδε το χρέος να μειώνεται σαν ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω του πληθωρισμού τον οποίο δεν ενδιαφερόταν να μειώσει». 
 

Αναφέρει επίσης ότι η ελληνική οικονομία πάει καλύτερα σε σύγκριση με ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, «αλλά δεν έχει εκείνα τα εχέγγυα τα οποία θα της επιτρέψουν, μία απρόσκοπτη πορεία προς το μέλλον με τους ίδιους όρους» και δηλώνει ότι  θα ήθελε πολύ να είναι στη θέση του κ. Μητσοτάκη, αυτή την περίοδο, όταν έχει απέναντί του τη Γερμανία, η οποία είναι αυτή που έχει τώρα προβλήματα στην οικονομία της και όχι η Ελλάδα. 

Παράλληλα, ο καγκελάριος Σολτς προσπαθεί να αξιοποιήσει την καλή αυτή σχέση προς όφελος του στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος, προσβλέποντας στην βοήθεια της Ελλάδας για τη μείωση των δευτερογενών ροών. Το μεταναστευτικό απασχολεί έντονα την γερμανική κοινωνία και επηρεάζει τις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο, δήλωσε πρόθυμος να συμβάλει σε αυτό και η γερμανική κυβέρνηση υπολογίζει στη βοήθεια του, όπως και στον Ταγίπ Ερντογάν, η ανακοίνωση της επίσκεψης του οποίου στο Βερολίνο ωστόσο, προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση σε αντίθεση με αυτή του Ελληνα πρωθυπουργού που θεωρήθηκε ρουτίνας.   

Αναγνωρίζει ότι η κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας για την ώρα δεν απειλείται, αλλά στο ΠΑΣΟΚ εργάζονται «ώστε πολύ σύντομα να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική πρόταση διακυβέρνησης και για να αναδείξουν ένα νέο πολιτικό προσωπικό» που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη.  

Στην ερώτηση γιατί αναφέρεται στη Ρωσία, απαντά ότι έχει και τη δυνατότητα και το κίνητρο, γιατί η κρίση αυτή στη Μέση Ανατολή βοήθησε να μετατοπιστεί η προσοχή από την Ουκρανία σε ένα άλλο μέτωπο. «Οι μυστικές της υπηρεσίες συνεργάζονται με τους πάντες. Δεν είναι μόνο οι Ρώσοι που το κάνουν αυτό. Και οι Αμερικανοί έχουν συνεργαστεί με όλους. Ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών είναι ένας πολύ βρόμικος πόλεμος. Δεν έχει ούτε αρχές, ούτε αξίες, ούτε όρια». Όλα αυτά, όμως, όπως εξηγεί, είναι σε επίπεδο υποθέσεων. «Όπως σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που αναρωτιόμαστε ποιος έχει το κίνητρο και ποιος έχει τις δυνατότητες».   

Αυτή η κρίση στη Μέση Ανατολή «έχει πολλούς ομόκεντρους κύκλους, γιατί επηρεάζει πάρα πολλές παγκόσμιες ισορροπίες», επισημαίνει ο κ. Πρεβελάκης. 

«Έβαλε φρένο σε μια ολόκληρη διαδικασία ομαλοποίησης, την προσέγγιση του Ισραήλ και σημαντικών αραβικών δυνάμεων όπως η Σαουδική Αραβία. Υπήρχε το σχέδιο να διαμορφωθεί ένας διάδρομος μεταφορών, επικοινωνίας, ένας εναλλακτικός “δρόμος του Μεταξιού” από την Ινδία, μέσα από τη Μέση Ανατολή. Όλα αυτά τώρα ανατρέπονται».

Μια άλλη επισήμανσή του είναι ότι αν παρατηρήσει κανείς τον χάρτη, θα δει ποια κράτη στηρίζουν την Ουκρανία και ποια όχι. Η ίδια εικόνα στον χάρτη, λίγο-πολύ, επαναλαμβάνεται τώρα και με την κρίση στη Μέση Ανατολή.

Οι κρίσεις στη Μέση Ανατολή είναι και κρίσεις στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κρατών, εξηγεί, και αναφέρει για το παράδειγμα της Γαλλίας, η οποία έχει τη μεγαλύτερη κοινότητα εβραϊκής διασποράς και ταυτόχρονα έναν τεράστιο αριθμό μουσουλμάνων. «Η Γαλλία έχει ενοχές απέναντι και στις δύο κοινότητες», εξηγεί. 

«Έχει ενοχές απέναντι στους Εβραίους λόγω του καθεστώτος του Βισί, που παρέδωσε στους ναζί πάρα πολλούς Εβραίους. Αλλά έχει ενοχές και απέναντι στους μουσουλμάνους, οι οποίοι προέρχονται από τις παλιές αποικίες και είναι πληθυσμοί τους οποίους η Γαλλία δεν μπόρεσε να εντάξει αποτελεσματικά και αυτό αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα. Η Γαλλία τους παρκάρισε στις τεχνητές πόλεις στα προάστια, τα οποία έχουν γκετοποιηθεί. «Η Γαλλία είναι σε πολύ δύσκολη θέση.Σήμερα πια η εξωτερική πολιτική και η εσωτερική πολιτική είναι πολύ δύσκολο να διαχωριστούν».

Η όποια αμφισβήτηση της κυβέρνησης Νετανιάχου που υπήρξε το προηγούμενο διάστημα με τις κινητοποιήσεις και τις διαμαρτυρίες εναντίον της, υποστηρίζει ότι αυτή δεν αποτυπώνεται ως τέτοια στις εκλογές με κανέναν τρόπο, καθώς οι διαμαρτυρόμενοι είναι συνήθως από τα αριστερά κόμματα που κινούνται γύρω στο 10%. 

Οσο για τον ρόλο της Ελλάδας, εκτιμά ότι αυτός πρέπει να είναι πιο ενεργός και πολιτικός και υπάρχουν πολλά περιθώρια για μεσολάβηση. 

«Με το Ισραήλ έχουμε στενή συνεργασία, αλλά όχι συμμαχία» λέει. «Συμμαχία έχουμε με την Γαλλία. Οταν οι ΗΠΑ έβαλαν στο ράφι τον East Med, το Ισραήλ δεν αντέδρασε». 

Υποστηρίζει ότι τα προβλήματα και οι παθογένειες που βγήκαν στην επιφάνεια μετά τη διπλή ήττα των βουλευτικών εκλογών, την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα και την ήττα των αυτοδιοικητικών εκλογών, δεν είναι καινούργια, αλλά έρχονται από το παρελθόν, ενώ επισημαίνει και την αδυναμία να διασυνδεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνία. 

Σύνθεση αντί τυφλής σύγκρουσης ή διάσπασης

Ο ίδιος αποχώρησε από την εσωκομματική τάση της ΡΕΝΕ, στην οποία άνηκε, επειδή θεωρεί ότι εξάντλησε τη δυναμική της και πρωτοστάτησε στη δημιουργία ενός νέου δικτύου, που ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα, το Δίκτυο της Εναλλακτικής και Κοινωνικής Αριστεράς. 

Στην ερώτηση γιατί έφτιαξαν άλλη μία ομάδα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, απαντά: «Επειδή βλέπαμε να έχει αναπτυχθεί ένας δυισμός μέσα στο κόμμα. Από τη μία είχαμε ορισμένα  στελέχη -τα οποία ήταν και πέριξ της ηγεσίας- που φαίνεται είχαν αποφασίσει ως στρατηγική επιλογή μία τυφλή σύγκρουση, η οποία θα οδηγούσε μοιραία σε αυτό το οποίο τροφοδοτούσε την άλλη πλευρά, που επέλεγε μία διάσπαση. 

Χρειάζεται σύνθεση και υπέρβαση των διαφορών. Δεν υπάρχουν περιθώρια για διασπάσεις. Οι διασπάσεις οδηγούν σε αποστρατεύσεις και απογοητεύσεις και δυστυχώς αυτό που θα προκαλέσουν είναι την ενίσχυση της πολιτικής κυριαρχίας της Νέας Δημοκρατίας».

Δηλώνει ότι όσοι συμμετέχουν στο δίκτυο, αναγνώρισαν μια αναγκαιότητα, καθώς υπάρχει κόσμος που θέλει το εγχείρημα (του ΣΥΡΙΖΑ) πάσει θυσία να σωθεί. Επόμενο βήμα πρέπει να είναι η  συγκρότηση μετώπων, «για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το «φαινόμενο Μητσοτάκη» αλλά και την πολιτική κυριαρχία, που τείνει να γίνει ιδεολογική ηγεμονία». 

Όχι στα θολά αντιδεξιά μέτωπα

Επισημαίνει ότι για αυτόν ο αντίπαλος τους δεν είναι το πρόσωπο του Μητσοτάκη, αλλά «οι δεξιές πολιτικές, οι οποίες φαίνεται να κυριαρχούν, αλλά και να επηρεάζουν ηγεμονικά, σε επίπεδο ιδεολογίας πλέον, όλο και περισσότερο κόσμο». Αυτό εκτιμά ότι για να το αντιμετωπίσουν «χρειάζεται η συγκρότηση δημοκρατικών μετώπων, όχι με θολά αντιδεξιά μέτωπα, αλλά με συσπειρώσεις πάνω σε συγκεκριμένες συμπράξεις». 

Με την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα, έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος λέει και το “εγχείρημα συριζα” όπως υπήρξε στον κύκλο αυτό,  πολιτικά έχει τελειώσει. «Το «εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ» όπως υπήρξε στον ιστορικό κύκλο που έκλεισε με την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα, πολιτικά έχει τελειώσει», αναφέρει και άρα  οφείλουν να δουν τη νέα πραγματικότητα.

Όλοι πρέπει να έχουν μία περίοδο χάριτος

Για τον Στέφανο Κασσελάκη δηλώνει  ότι «όλοι πρέπει να έχουν μία περίοδο χάριτος», καθώς «υπάρχει μία δημοκρατική εκλογή» και «ο Στεφανος Κασσελάκης είναι αρκετά νέος στα πολιτικά πράγματα της χώρας, προφανώς χρειάζεται μία περίοδο προσαρμογής και μία περίοδος ενημέρωσης σε σχέση με την ιστορική παράδοση του κόμματος, τη στρατηγική του, τις προτεραιότητες του, τις κυβερνητικές εμπειρίες της προηγούμενης περιόδου, την παρακαταθήκη του Αλέξη Τσίπρα…Είναι βέβαιο στην αρχή θα υπάρξουν και ολισθήματα, και αστοχίες και πολιτική απειρία» αναφέρει. Όμως «από εκεί και πέρα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το αποτέλεσμα, να πλαισιώσουμε την προσπάθεια που γίνεται προκειμένου το εγχείρημα να πάει καλά». 

Καταστροφικό το ενδεχόμενο νέας αναβολής του συνεδρίου.

Ο Διονύσης Τεμπονέρας λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα αντιμετωπίζει μια μεγάλη κρίση ταυτότητας και χρειάζεται να την επανακαθορίσουν όπως και το πλαίσιο γύρω από αυτή.

Στην ερώτηση αν είναι βέβαιο ότι το συνέδριο θα γίνει τον Φεβρουάριο και δεν θα επιχειρηθεί ξανά να αναβληθεί, απαντά ότι κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό: «Το θεωρώ καταστροφικό. Ένα ενδεχόμενο που θα ρευστοποιήσει πλήρως το κόμμα και θα κάνει πάρα πολύ μεγάλη ζημιά εν όψει και της εκλογικής μάχης των ευρωεκλογών, αν είσαι με μια κρίση ταυτότητας απέναντι σε έναν ισχυρό αντίπαλο, αλλά και με έναν διεκδικητή πλέον, πολύ σοβαρό, που έρχεται και απειλεί ανταγωνιστικά τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.  Στην περίπτωση αυτή νομίζω θα έχουμε πολύ σοβαρό πρόβλημα» λέει και παραδέχεται ότι στο παρελθόν έκρυψαν τα προβλήματα κάτω από το χαλί και αυτό δεν πρέπει να ξανασυμβεί. «Αν δεν αντιμετωπίσουμε τις παθογένειες, επόμενη μέρα δεν θα υπάρξει» προειδοποιεί. 

Ο κυβερνητικός συνασπισμός καταποντίζεται δημοσκοπικά, ενώ το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα και η Εναλλακτική για τη Γερμανια ανεβαίνουν και είναι ορατή μια συντηρητική στροφή που ζητάει πιο αυστηρή πολιτική στο μεταναστευτικό. 

 

Το podcast ηχογραφήθηκε πριν από τη δημοσίευση της συνέντευξης του γερμανού καγκελάριου Ολαφ Σολτς στο Spiegel, όπου προανήγγειλε και αυτός αυστηροποίηση της κυβερνητικής πολιτικής για το μεταναστευτικό με περισσότερες απελάσεις.

Αναφέρει ότι οι ΗΠΑ θέλουν την Ε.Ε. σε ρόλο περιφερειακού σταθεροποιητή και κατά τη γνώμη του η Ελλάδα δεν είχε καμία δυνατότητα να αποτελέσει γέφυρα μεταξύ Κρεμλίνου και Ουάσινγκτον. Ωστόσο, όπως λέει, «δεν μπορεί η Ευρώπη να έχει ειρήνη χωρίς κάποιας μορφής συμπερίληψη της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά πράγματα».

«Αν δεν υπάρξει ένα γενναίο πρόγραμμα αναδάσωσης, θα έχουμε πρόβλημα κλίματος» δηλώνει. Η κυβέρνηση αναγνώρισε ότι πρέπει να ενισχύσει την δασική υπηρεσία, αν και ο κ.Σκέρτσος αποκλείει κάθε σκέψη για μεταφορά της δασοπυρόσβεσης στη δασική υπηρεσία, όπως επισημαίνει ο κ. Κατσούδας.  

«Από την κυβέρνηση περιμένουμε να ενισχύσει τη δασική υπηρεσία, αλλά μόνο για τον προληπτικό της ρόλο. Ακόμα και αυτό να κάνει είναι ένα σημαντικό βήμα».
 

Στον Έβρο αναφέρει ότι εκτός εκτός Δαδιάς τα υπόλοιπα που κάηκαν είναι δρυοδάση. «Τα περισσότερα θα αποκατασταθούν σε 10-20 χρόνια, θα έχουμε ένα μικρό νεαρό δάσος. Στη Δαδιά είναι γιγάντιες οι εκτάσεις που χρειάζονται αναδάσωση». Επισημαίνει επίσης ότι οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια έχουν εγκαταλείψει τις αναδασώσεις. «Δεν γίνονται καθόλου αναδασώσεις, μόνο από ραδιοφωνικούς σταθμούς και συλλόγους» λέει, αλλά αυτές σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν. 

Πρόταση να μπει πρώτη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της είχαν κάνει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος για το ΠΑΣΟΚ και ο Φώτης Κουβέλης για την ΔΗΜΑΡ το 2012 μας λέει. Αλλά δεν ήθελε τότε, ούτε το 2019 όταν ο Αλέξης Τσίπρας της πρότεινε μία θέση στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις Ευρωεκλογές. 
 

Τώρα δέχθηκε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ επειδή, όπως υποστηρίζει, αυτή είναι η  χειρότερη κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση και μετά. Στην ερώτηση αν την βρίσκει χειρότερη από του Αντώνη Σαμαρά, απαντά θετικά χωρίς δεύτερη σκέψη. «Εγώ με τον Σαμαρά δεν αισθανόμουν αυτόν τον στραγγαλισμό που αισθάνομαι» λέει, «δεν θυμάμαι να υπήρχαν οι υποκλοπές». 

«Όταν έγινε το σκάνδαλο Νοβάρτις, εγραφα στα ΝΕΑ και τότε είπα, εγώ προσωπικά τον Σαμαρά, που τον θεωρώ ακραίο πολιτικό, δεν τον θεωρώ ικανό να έχει πάρει βαλίτσα τροχήλατη από την Novartis. Είναι ακροδεξιός, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι ανέντιμος. Ούτε υποκλοπές είχαμε, ούτε το πνιγηρό αυτό πράγμα».

Λέει ότι καμία άλλη δεξιά κυβέρνηση «δεν ήταν αυτό που βιώνουμε σε μία καθημερινή δυστοπία» και αναρωτιέται αν οι παρακολουθήσεις έγιναν για λόγους εθνικής ασφάλειας, τότε «γιατί να παρακολουθείται ο Δένδιας, ένας από τους πιο καθαρούς, έντιμους πατριώτες πολιτικούς».  
 

Η κ.Ακρίτα λέει ότι δεν πρόκειται να δικαιολογήσει καταστάσεις ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ και αναφέρει ότι η υποψήφια βουλευτής Ζωή Βαρέλη Στεφανίδη, δεν έπρεπε να είναι στο κόμμα μετά την πρόσφατη ανάρτηση σεξιστικού δημοσιεύματος που προσέβαλε θύμα το οποίο είχε καταγγείλει βιασμό. 

Ο Κώστας Σκανδαλίδης διαπιστώνει σε αυτή την προεκλογική περίοδο ότι η πολιτική έχει αλλάξει και κυρίως έχει γίνει πιο φτωχή. «Άλλα πράγματα προχώρησαν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά η πολιτική φτώχυνε. Δεν είναι μάχη για ιδέες. Είναι μάχη για καρέκλες κυρίως» λέει στο LifoPolitics. Αν η πολιτική δεν ξαναβρει τον δημιουργικό της χαρακτήρα και κάποια οράματα, θα είναι μία τεχνική διαχείριση της εξουσίας  ένα ακόμα επάγγελμα και αυτό δεν του αρέσει, όπως αναφέρει.

Θεωρεί οτι ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης λένε πολλά από αυτά που λένε αυτοί στο πρόγραμμα τους και αυτό οφείλεται κυρίως, κατά την γνώμη του, ότι μετά τις τελευταίες κρίσεις ο κόσμος θέλει ξανά ένα ισχυρό κράτος. «Είναι μακριά η νύχτα που περάσαμε. Μπορεί να μην ξημέρωσε ακόμα η μέρα που ανατέλει ο πράσινος ήλιος, αλλά είναι μία χαραυγή» αναφέρει και είναι αισιόδοξος πως σε αυτές τις εκλογές θα υπάρξει μία άνοδος του κόμματός του τόσο σοβαρή που θα τους καταστήσει απαραίτητους για το πολιτικό σύστημα της χώρας. 

Ο Ανδρέας μπορεί να έσπαγε την πόρτα της Μέρκελ για να μην πάει η χώρα στα μνημόνια

«Εμαθα πολιτική από τον Ανδρέα. Σήμερα λείπουν οι ριζοσπάστες πολιτικοί που θα πάρουν ένα ρίσκο για να πετύχουν αυτό που θέλουν» λέει και παρότι ισχυρίζεται ότι τα μνημόνια ήταν μονόδρομος, παραδέχεται γελώντας ότι «ο Ανδρέας μπορεί να έσπαγε την πόρτα της Μέρκελ» για να μην πάει η χώρα στα μνημόνια. «Ο Ανδρέας μπορεί να το έκανε» λέει.

Για τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα λέει ότι  κυβέρνησαν με αυταρχισμό και χειραγώγιση των θεσμών και ότι είχαν αντίστοιχο μοντέλο διακυβέρνησης, από το οποίο «εμείς έχουμε μεγάλη απόσταση». Η συζήτηση για τα πρόσωπα που θα συμμετείχαν σε μια κυβέρνηση συμμαχιών είναι ανοιχτή για εμάς, λέει, αλλά «πρεπει να εκφράζουν την αλλαγή μοντέλου». 

Εκτιμά ότι αν ο κ. Μητσοτάκης σε δεύτερες εκλογές πλησιάσει την αυτοδυναμία, «είναι φανερό ότι θα επιχειρήσει να την κερδίσει και πιθανά να την κερδίσει, το πολύ να δανειστεί και δυο-τρεις βουλευτές από άλλα κόμματα και να την κάνει. Αν όμως, είναι μακριά από την αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ θα πρεπει να ενισχυθεί και τη δεύτερη φορά για να μπει σε κυβέρνηση» και να μπορεί να θέσει όρους. «Μας χρειάζονται για να κυβερνήσουν» λέει, επισημαίνοντας ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησαν με δικά τους στελέχη και διαβεβαιώνει: «Εμείς δεν θα αφήσουμε ακυβέρνητη την χώρα».

Η Γερμανία θέλει να κάνει τη δουλειά της στην Ελλάδα ανεξάρτητα από τα κόμματα, λέει ο ανταποκριτής γερμανικών ΜΜΕ στην Αθήνα, Φέρρυ Μπατζόγλου στην Βασιλική Σιούτη και στο Lifo Politics. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει τις προτιμήσεις της. 
 

Η κυβέρνηση Σολτς και κυρίως η «πράσινη» υπουργός Εξωτερικών, Αναλένα Μπέρμποκ, ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τα Δυτικά Βαλκάνια, δηλαδή τα έξι κράτη που τα αποτελούν και το Κοσσυφοπέδιο, που δεν έχει αναγνωρίσει η  Ελλάδα και αλλα τέσσερα κράτη-μέλη της ΕΕ, η Ισπανία, η Ρουμανία, η Σλοβακία και η Κύπρος.
 

Ο  Αλέξης Τσίπρας, με την Συμφωνία των Πρεσπών, απέδειξε στο Βερολίνο ότι μπορεί να πετύχει ότι στα Βαλκάνια μια πορεία που να εξασφαλίζει και τα συμφέροντα της Γερμανίας στην περιοχή. Να ενταχθούν αυτές οι χώρες στην ΕΕ.  
 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει συμπαγής στα μάτια του Βερολίνου, επίσης φαίνεται ως ένας παράγοντας σημαντικός για να πετύχουν τον στόχο, όταν υπάρξει το λεγόμενο «παράθυρο ευκαιρίας» που θα επιτρέψει μία συμφωνία για το Αιγαίο. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα συναντήσει αντιστάσεις από κάποια εσωκομματική αντιπολίτευση, σε μια συμφωνία για την οποία πρέπει να γίνουν συμβιβασμοί σε θέματα ταμπού. 

Οι Γερμανοί παρατηρούν ότι με τον Μητσοτάκη δεν υπήρξε καμία εξέλιξη στα τέσσερα αυτά χρόνια, ενώ ο Τσίπρας δείχνει πιο ευέλικτος και το απέδειξε με τα Σκόπια, σε ότι αφορά τον κυβερνητικό του εταιρο και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. «Το πήγε μέχρι τέλους και το Βερολίνο αυτό το έχει καταγράψει» αναφέρει στο Lifo Politics ο ανταποκριτής γερμανικού τύπου στην Ελλάδα, Φέρρυ Μπατζόγλου.

Ο εμφύλιος πόλεμος που εκτυλίσσεται στο Σουδάν για τον έλεγχο της εξουσίας, με πρωταγωνιστές δύο πολέμαρχους και επίκεντρο την πρωτεύουσα του Χαρτούμ δεν προέκυψε ξαφνικά. Οι δύο πλευρές που συγκρούονται, αυτή του Αλ-Μπουρχάν και αυτή του Χεμεντί, πριν από λίγα χρόνια ήταν  στο ίδιο στρατόπεδο, που ανέτρεψε τον προηγούμενο δικτάτορα. Το Σουδάν είναι μια χώρα με γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα και μεγάλο φυσικό πλούτο, γεγονός που το καθιστά μήλο της έριδας και για τις μεγάλες δυνάμεις, την εύνοια των οποίων αναζητούν οι πολέμαρχοι του Σουδάν που συγκρούονται. 

Στο ερώτημα γιατί εγκαταλείφθηκε ο σιδηρόδρομος απαντά ότι το λόμπι των αυτοκινητιστών και οι εργολάβοι εμπόδισαν την ανάπτυξη του σιδηροδρόμου μαζί με τις κυβερνήσεις που χρησιμοποίησαν τον σιδηρόδρομο σαν κομματικό φέουδο για να κάνουν ρουσφέτια ή σαν έναν μηχανισμό έργων που γίνονταν με όρους που εξυπηρετούσαν κυρίως τους εργολάβους.

Ο συγκοινωνιολόγος και συγγραφέας πολλών βιβλίων για τον σιδηρόδρομο υποστηρίζει ότι η Ε.Ε. υποχρέωσε τον ΟΣΕ να διασπαστεί σε πολλές εταιρείες, ώστε τώρα να αντιδικεί η μία εταιρεία με την άλλη και να υπάρχει έκπτωση ακόμα και σε θέματα ασφάλειας. «Στον ενιαίο ΟΣΕ τα προβλήματα αντιμετωπίζονταν από κοινού με όλες τις διευθύνσεις» αναφέρει. «Τώρα μιλάμε για χωριστές εταιρείες μεταξύ των οποίων συχνά, όχι μόνο δεν υπάρχει συνεργασία, αλλά υπάρχει και αντιδικία». 

Το 2010 έστειλαν το 60% του προσωπικού εκτός ΟΣΕ, αναφέρει, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μείνει το δίκτυο αφύλακτο και να αρχίσουν οι λεηλασίες. Τότε άρχισαν να βγαίνουν εκτός λειτουργίας τα συστήματα Σηματοδότησης και Τηλεδιοίκησης. Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν δεν θέλησαν, όπως εξηγεί, να αγγίξουν τα κυκλώματα που τα λεηλάτησαν. 

Ο κ. Νάθενας λέει επίσης ότι τα τελευταία τρία χρόνια έφυγαν πάνω από 300 σταθμάρχες. «Η απελθούσα διοίκηση του ΟΣΕ ζητούσε από τον υπουργό κ. Καραμανλή με τεκμηριωμένα υπομνήματα εδώ και δύο χρόνια να γίνουν 300 προσλήψεις ώστε να καλυφθούν τουλάχιστον τα βασικά κενά και δεν του απαντούσαν».

«Η Ελληνική Επανάσταση έγινε από τους πολλούς, τους ανώνυμους και τους άσημους» υποστηρίζει ο Γιώργος Λιερός. «Στις 21 Μαρτίου στην Πάτρα, την πρώτη πόλη που σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης, επικεφαλής των εξεγερμένων ήταν ένας τσαγκάρης, ο Παναγιώτης Καραντζάς».
 

«Μπορεί να την οραματίστηκαν κάποιοι έμποροι στην Οδησσό, να τη στήριξαν κάποιοι προύχοντες και καλαμαράδες, να την πόθησαν ρομαντικοί διανοούμενοι και ποιητές, όμως η Επανάσταση δεν θα γινόταν ποτέ, αν η οργή της απελπισίας δεν πλημμύριζε τις ψυχές των καταπιεσμένων, αν ο κόμπος από τη συσσωρευμένη αδικία δεν έπνιγε τον λαιμό εκατοντάδων χιλιάδων απλών ανθρώπων, αν σε μια κρίσιμη στιγμή, ικανή να σπάσει το καταπιεστικό συνεχές του χρόνου, το πάθος για το οριστικό σπάσιμο των αλυσίδων δεν γινόταν η ηχώ ενός μαζικού: «Ως εδώ!» επισημαίνει ο κ. Λιερός.

Οι τεχνολογικές στερήσεις, οι γεωγραφικές προκλήσεις της Ελλάδας ως τερματική Ευρωπαϊκή αγορά, τα περιορισμένα έσοδα του ΟΣΕ, η απουσία φερέγγυας στήριξης από το ελληνικό κράτος, και τα μεγάλα λάθη στην επενδυτική στρατηγική.

Ο κ. Χριστοδουλάκης υποστηρίζει ότι «η μεγαλύτερη φορολογική αδικία είναι ο υψηλός ΦΠΑ» και αμφισβητεί μερικές από τις επενδύσεις που δεν φέρνουν λεφτά στην Ελλάδα, αλλά δανείζονται από τις ελληνικές τράπεζες. «Χρηματοδοτούμε ηλιθίως τον αφελληνισμό της ελληνικής οικονομίας» υποστηρίζει. «Οι ξένοι επενδυτές είναι καλοδεχούμενοι αν φέρνουν δικά τους κεφάλαιο και δημιουργούν θέσεις εργασίας». 

Οι πιο γνωστές πόλεις της βόρειας Ηπείρου όπου ζούσε και ζει  η ελληνική μειονότητα,  είναι οι Άγιοι Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και η Χειμμάρα, αλλά Έλληνες υπήρχαν και στην Κορυτσά, την Δερόπολη, το Δελβινο κ.α

Η μειονότητα  της Αλβανίας επισήμως βρίσκεται σε 99 χωριά, στα οποία οι κάτοικοι τους αναγνωρίζονται ως Ελληνική Εθνική Μειονότητα της Αλβανίας. Ο αλβανικός νόμος αναγνωρίζει δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας μόνο σε όσους ζουν σε περιοχές της μειονοτικής αυτής ζώνης, παρότι ελληνικός πληθυσμός υπάρχει και πέρα από αυτές. Στην αλβανική απογραφή του 1989, η οποία περιελάμβανε την εθνικότητα, προσμετρήθηκαν μόνο οι κάτοικοι της μειονοτικής ζώνης  και καταγράφηκαν 58.785 άτομα. Την ίδια περίοδο το ελληνικό κράτος τους εκτιμούσε μεταξύ 200.000-300.000, καθώς συμπεριελάμβανε και τους  Έλληνες που έμεναν εκτός της ζώνης και δεν αναγνωρίζονταν ως Έλληνες από το αλβανικό κράτος. 

Στο podcast μιλούν επίσης ο δημοσιογράφος Ορφέας Μπέτσης και ο Έλληνας Ολυμπιονίκης Πύρρος Δήμας.

Ο επιχειρηματίας Γιάννης Λαβράνος από το 2014 και μετά είχε στενή συνεργασία με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, ήταν ουσιαστικά ο νούμερο ένα προμηθευτης των υπηρεσιών ασφαλείας. Θεωρείται πολύ πιθανόν «ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας να έχει κάποια συμμετοχή και στην εισαγωγή του Predator στην Ελλάδα, κάτι που όμως δεν έχει απόλυτα επιβεβαιωθεί».

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ΕΥΠ επωφελούνταν από το λογισμικό αυτό, λέει ο Γιάννης Σουλιώτης, αλλά δεν υπάρχει η απόδειξη που θα κλείσει τον κύκλο της έρευνας. 

Κατά την γνώμη του είναι τόσο πολλές οι ενδείξεις, που δύσκολα θα μπορούσε να τον πείσει κάποιος ότι το Predator δεν χρησιμοποιήθηκε από την ΕΥΠ.  «Κανείς δεν θα κατηγορούσε την κυβέρνηση αν η προμήθεια ενός συστήματος σαν το Predator είχε γίνει στο φως με κάποιες εγγυήσεις για την χρήση του» αναφέρει. 

Μόλις το 16% του ελληνικού πληθυσμού έχει θετική γνώμη για την Γερμανία, το 26% δεν έχει ούτε θετική, ούτε αρνητική, ενώ το 57% των Ελλήνων έχει αρνητική γνώμη. Στις ηλικίες 17-34 οι αρνητικές γνώμες ξεπερνάνε τον μέσο όρο και είναι στο 60%, ενώ στις ηλικίες 55-65 ο μέσος όρος ξεπερνάται ακόμα περισσότερο καθώς οι αρνητικές γνώμες για την Γερμανία είναι  στο 67%. Με βάση το ιδεολογικό κριτήριο των πολιτών,  η κεντροδεξιά είναι αυτή που έχει τις πιο πολλές θετικές γνώμες για την Γερμανία με 23% και η αριστερά είναι αυτή που έχει τις πιο πολλές αρνητικές γνώμες για την Γερμανία οι οποίες φτάνουν στο 67%. 

Βάσει κομματικού κριτηρίου, τις πιο πολλές θετικές γνώμες για την Γερμανία τις έχουν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ με 26%, μετά είναι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ με 19% και στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ οι θετικές γνώμες για την Γερμανία φτάνουν μόλις στο 10%.

Οι πρυτανικές αρχές της Πάτρας «απελευθέρωσαν» 150 δωμάτια, τα οποία κρατούσαν άτομα που είχαν αποφοιτήσει ή εγκαταλείψει τις σπουδές τους και δεν εμφανίζονταν στα μαθήματα. 

Την ευθύνη όμως, επισημαίνει ο κ. Μπούρας, και το λέει ξεκάθαρα, την έχουν η πολιτεία και οι πρυτανικές αρχές. «Οι συνθήκες σε πολλές εστίες είναι τριτοκοσμικές. Πρέπει να εκσυγχρονιστούν και να γίνουν ανθρώπινες». 

«Εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν έχουν ανακαινιστεί και αυτό κάνει τις εστίες να είναι σε κατάσταση γκέτο. Σε κατάσταση γκέτο, όμως, δεν μπορείς να εφαρμόσεις πολιτικές διαχείρισης». Όπως εξηγεί:«Υπάρχουν συμφέροντα που το εμποδίζουν αυτό».

«Οι πρυτάνεις δεν πρέπει να έχουν δεσμεύσεις, δεν πρέπει να φοβούνται και δεν πρέπει να βλέπουν τη θέση τους ως ένα σκαλί για να γίνουν βουλευτές και υπουργοί» είναι η δική του πρόταση ως μέρος της λύσης.

Όπως λέει στο LifoPolitics, ο λόγος είναι ότι δεν έχουμε καταφέρει να βρεθούμε μπροστά από τον ιό. «Αυτή την στιγμή στον υπόλοιπο κόσμο βλέπουμε μία πολύ αυξημένη εμφάνιση νέων στελεχών του ιού χωρίς να επικρατεί κάποιο. Βγαίνουν δεκάδες νέα στελέχη καθημερινά, τα οποία έχουν όλα ένα κοινό χαρακτηριστικό: ξεφεύγουν της ανοσίας ακόμα περισσότερο».

Ο κ. Παππάς αναφέρει ότι έχουν εμφανιστεί ήδη κάποια επικίνδυνα στελέχη, όπως ο «Κέρβερος», τα οποία διαφεύγουν της ανοσίας, σε σχέση με αυτά που κυκλοφορούν τώρα. «Οι εξελικτικοί βιολόγοι που παρακολουθούν τον ιό, έχουν μείνει με ανοιχτό στόμα μπροστά σε αυτή την οργιώδη τάση του να μεταλλάσσεται». 

Δεν έχει καμία επιφύλαξη όμως, για τα εμβόλια και επισημαίνει ότι όλοι πρέπει να σπεύσουν να εμβολιαστούν με το νέο επικαιροποιημένο εμβόλιο. «Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια των εμβολίων έχει αποδειχθεί ατράνταχτα. Εχουν εμβολιαστεί περισσότεροι από δύο δισεκατομμύρια στον κόσμο». 

Ο κ. Παππάς δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα του καθαρού αέρα για τον περιορισμό του ιού και προτείνει να αγοραστούν μηχανήματα εξαερισμού στα δημόσια κτίρια και «να κάνουμε την επανάσταση του καθαρού αέρα». 

Προηγήθηκε τον περασμένο Μάρτιο η εισαγγελική πρόταση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών, κ. Πολυκράτη, η οποία δικαίωνε τους κατοίκους των ορεινών κοινοτήτων της Ζακύνθου και τις μονές που προσέφυγαν στη δικαιοσύνη, όταν μία μέρα διαπίστωσαν ότι οι πατρικές τους περιουσίες και βυζαντικά μοναστήρια είχαν περάσει εν αγνοία τους στα χέρια του πρώην εμίρη του Κατάρ, Αλ Θάνι, κι αυτό που εκείνοι βίωναν ως αρπαγή κάποιοι το διαφήμιζαν ως επενδύσεις.

Σύμφωνα με τον εισαγγελέα, η πωληθείσα έκταση των 14.467,49 στρεμμάτων δεν προέκυψε ότι πέρασε στην ιδιοκτησία του πωλητή με νόμιμο τρόπο και η ζημιά του ελληνικού Δημοσίου και των ΝΠΔΔ από την αγοραπωλησία αυτή υπερβαίνει το ποσό των 17.601.991,256 ευρώ. 

Έχει τη σημασία του πάντως ότι η έκταση για την οποία ενδιαφερόταν ο Καταριανός Αλ Θάνι πρώτα πέρασε σε μία λιβανέζικη εταιρεία, την Pimana, που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα με πολλά παρακλάδια, και μετά μεταβιβάστηκε ξανά σε εταιρεία δικών του συμφερόντων. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες ο ίδιος θεωρούσε ότι είχε διαβεβαιώσεις από πολιτικά πρόσωπα πως τα «όποια εμπόδια» θα τα ξεπερνούσαν.

Είναι γεγονός πως όλα αυτά τα χρόνια πολλοί πολιτικοί και ΜΜΕ, αδιαφορώντας για τη νομιμότητα της μεταβίβασης, διαφήμιζαν τη δραστηριότητα του Αλ Θάνι ως επένδυση που θα φέρει βροχή πετροδολαρίων στη Ζάκυνθο, και τους κατοίκους που διαμαρτύρονταν ότι τους έκλεψαν την γη τους παρουσίαζαν ως εμπόδια στην ανάπτυξη. 

«Πολύ πρόσφατα και με αφορμή την υπόθεση των παρακολουθήσεων έγινε γνωστό ότι οι άνθρωποι που διοικούν την εταιρεία που το 2014 αγόρασε την έκταση στη Ζάκυνθο, και δύο χρόνια νωρίτερα, κατά το 2012-2014, για κάποιον λόγο άγνωστο σε εμάς, ήθελαν να αγοράσουν το μισό Ιόνιο Πέλαγος, διακινούσαν χρήματα στην Ελλάδα για τις αγορές βραχονησίδων και της εκτάσεως στη Ζάκυνθο, τα οποία προέρχονταν από εμβάσματα της βασιλικής οικογένειας του Κατάρ. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και γι' αυτά τα εμβάσματα, τα οποία η Αρχή Καταπολέμησης Εσόδων από παράνομες δραστηριότητες εντόπισε και στη συνέχεια ενημέρωσε την ΕΥΠ για να γίνουν οι σχετικές έρευνες, γι' αυτά τα εμβάσματα η ΕΥΠ παρακολουθούσε αυτούς τους ανθρώπους από το 2009 μέχρι το 2016 σίγουρα, ίσως και πιο μετά, χωρίς όμως να είμαστε σίγουροι γι' αυτό» λέει ο Σπύρος Ξένος, από τους βασικούς μάρτυρες στη δίκη που γνωρίζει κάθε πτυχή της υπόθεσης και της δικογραφίας, όπως και το περιεχόμενο των παρακολουθήσεων. 

Ο Σπύρος Ξένος, μιλώντας στο podcast LiFO Politics της LiFO, αναρωτήθηκε αν θα βρίσκεται το Ελληνικό Δημόσιο στην ποινική διαδικασία, καθώς έχει εκτιμηθεί ότι η ζημιά του ξεπερνά τα 17 εκατομμύρια ευρώ. «Από τον Νοέμβριο του 2014, που κάναμε τη μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου μέχρι σήμερα, στην ποινική διαδικασία δεν είδα το ελληνικό δημόσιο να είναι παρόν. Θα δούμε αν θα είναι τώρα που το βούλευμα μιλάει για 17,5 εκατομμύρια ευρώ ζημιά του δημοσίου».

Αναρωτιέται επίσης εάν οι εννέα σελίδες απομαγνητοφωνημένων συνομιλιών της ΕΥΠ θα αποχαρακτηριστούν, καθώς το περιεχόμενό τους ξεσκεπάζει τον τρόπο και τη μεθόδευση της αγοραπωλησίας της έκτασης της Ζακύνθου. «Θα αποσταλεί το υλικό αυτό στη δίκη για να αποτελέσει τεκμήριο στην ποινική διαδικασία και να μάθει όλος ο κόσμος την αλήθεια;» ρωτάει. 

Μετά από οκτώ χρόνια, παραπέμπονται τελικά σε δίκη 7 πρόσωπα για την παράνομη πώληση τεράστιας έκτασης των ορεινών της Ζακύνθου στον πρώην εμίρη του Κατάρ. Εντύπωση κάνει ότι παρά την ζημιά των 17 εκατομμυρίων ευρώ του ελληνικού δημοσίου, αυτό απουσιάζει ως τώρα από τη δικαστική διαδικασία και υπάρχουν εύλογα ερωτήματα ακόμα και για το αν θα παραστεί στη δίκη για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και την περιουσία του. Εξίσου εντυπωσιακή είναι και η σιωπή του πολιτικού συστήματος για τον ρόλο του πρώην προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιου Πιτσιόρλα στην υπόθεση αυτή και για όσα αποκάλυψε η παρακολούθηση των επικοινωνιών του από την ΕΥΠ.

«Όλα επιτρέπονται, όλα συγχωρούνται, όλα συμψηφίζονται» λέει και υποστηρίζει ότι μπορεί οι πολιτικοί να αλληλοκαταγγέλονται, αλλά φροντίζουν να αμνηστεύονται και να μην (παρα)πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται. 

«Είδα με τα μάτια μου» τονίζει «ώως ακριβώς λειτουργούν οι υπόγειοι μηχανισμοί, με διαπαραταξιακή, διακομματική, συγκάλυψη των «δικών» τους. 

Για την υπόθεση Novartis εκτιμά ότι θα ξεχαστεί σύντομα και θα έχει την τύχη της λίστας Λαγκάρντ. «Εάν υπάρχει συμψηφισμός, εντός ή εκτός εισαγωγικών, θα το δούμε πολύ σύντομα στις εκλογές». 

Aπό τον περσινό Αύγουστο και μετά η πολιτική του Πούτιν δεν επέτρεψε μεγάλες ροές φυσικού αερίου στην Ευρώπη «με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να γεμίσουμε τις αποθήκες μας» αναφέρει ο κ. Δούκας.
 

Οι Ευρωπαίοι το κατάλαβαν αργά, πιάστηκαν απροετοίμαστοι. Μετά ήρθε ο πόλεμος, εκτόξευσε τις τιμές του φυσικού αερίου οι οποίες παρέσυραν και αυτές του πετρελαίου. «Ζούμε μια τέλεια ενεργειακή καταιγίδα. Στο πρόβλημα που δημιούργησε αρχικά η πανδημία και το άνοιγμα των οικονομιών, προστέθηκε η εργαλειοποίηση του φυσικού αερίου από τη Ρωσία και η ενεργειακή παγίδα στην οποία βρεθήκαμε». 

Για τον καθηγητή Χάρη Δούκα η λύση στην ενεργειακή κρίση είναι η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Όσο πιο γρήγορα απεξαρτηθούμε, τόσο πιο γρήγορα θα πέσουν οι τιμές και θα ωφεληθεί το περιβάλλον. 

Η Ευρώπη ήταν απροετοίμαστη και έκανε λάθη, εκτιμά και πιστεύει πως η εξάρτηση από το εισαγόμενο φυσικό αέριο μας κάνει απολύτως τρωτούς σε υπερκερδοσκοπία και γεωπολιτικά παιχνίδια τρίτων χωρών. «Αντί να κλείνουμε άνθρακα και λιγνίτη και να ανοίγουμε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ανοίγαμε σταθμούς φυσικού αερίου. 
 

Το ρωσικό φθηνό φυσικό αέριο έγινε το καύσιμο της γερμανικής οικονομίας και κατ’ επέκταση και της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η πρόσδεση στο άρμα του ρωσικού φυσικού αερίου μάς κλείδωσε σε μία ενεργειακή παγίδα».

Στο θέμα των ελληνοτουρκικών παρατηρεί ότι δεν είδαμε μεγάλες αλλαγές στην πολιτική του Σολτς από εκείνη της Μέρκελ ως τώρα. «Ο ελληνικός τύπος γράφει για στροφή του Βερολίνου αλλά αυτή δεν έχει φανεί» λέει. «Στροφή στα ελληνοτουρκικά από τη γερμανική κυβέρνηση θα υπάρξει, εάν αυτή δεν δώσει στην Τουρκία τα υποβρύχια. Όλα τα άλλα, οι προτροπές για διάλογο και σεβασμό στα σύνορα είναι τα αυτονόητα και δεν αποτελούν στροφή» επισημαίνει.

Για το θέμα των γερμανορωσικών σχέσεων αναφέρει ότι η συμφιλίωση και οι καλές σχέσεις με τη Ρωσία είναι στο DNA των Γερμανών πολιτικών και ως τώρα αποτελούσαν την εγγύηση της ασφάλειας των Γερμανών. «Η ενοποίηση της Γερμανίας δεν θα γινόταν χωρίς τη συγκατάθεση και τη συνεργασία της Ρωσίας. Κατά κάποιον τρόπο, ηθικά η Γερμανία χρωστάει στη Ρωσία». Τη σχέση αυτή όμως την άλλαξε ο πόλεμος και κάποιοι Γερμανοί πολιτικοί δήλωσαν δημοσίως ότι ο Πούτιν τους ξεγέλασε. «Πολλοί όμως εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι οι σχέσεις με τη Ρωσία είναι αναγκαίες και πρέπει να βρεθεί κάποιος συμβιβασμός με τον μεγάλο γείτονα στην ανατολή». 
 

Επισημαίνει ότι ξεκάθαρη καταδίκη κατά των απειλών της Τουρκίας προς την Ελλάδα δεν έχει ακούσει ούτε από την αμερικανική κυβέρνηση ούτε από τη γερμανική. «Υπάρχει μια πολιτική ίσων αποστάσεων» παρατηρεί. Ξεχωρίζει όμως την «πράσινη» υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Αναλένα Μπέρμποκ για τη δήλωση που έκανε σχετικά με το γεγονός ότι «λίγα είναι γνωστά για την έκταση των φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Γερμανοί εδώ κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής» και περιμένει να δει αν θα διαφοροποιηθεί στην πράξη.

Είχε η Ελλάδα, ως σύμμαχος των ΗΠΑ, τη δυνατότητα να αρνηθεί το αίτημα τους για κατάσχεση του ιρανικού Πετρελαίου; «Κάθε σύμμαχος πρέπει να αντιλαμβάνεται τις ιδιαιτερότητες του αλλου συμμάχου» είναι η απάντησή του. «Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο για χάρη των ΗΠΑ να διαλύουμε όλες τις φιλικές σχέσεις με τις χώρες της περιοχής». Το κατανοούσε αυτό η αμερικανική πλευρά κάποτε, αναφέρει και δεν νομίζει ότι ήταν το πρώτο πλοίο που πέρασε με τέτοιο εμπόρευμα από τα ελληνικά ύδατα. 

Η Ελλάδα θα μπορούσε να προσχωρήσει σε όλες τις θέσεις των ΗΠΑ, αν αυτές προστάτευαν την Ελλάδα από την βασική απειλή της, την Τουρκία ή αν απέτρεπαν τις τουρκικές απειλές και προκλήσεις, υποστηρίζει ο κ. Ρούσσος. «Αυτό όμως δεν γίνεται, διότι και οι ΗΠΑ έχουν τα δικά τους συμφέροντα και εμείς δεν μπορούμε να τους ζητήσουμε να διαλύσουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία για χάρη μας. Αν το λέγαμε, θα ήμασταν παράλογοι». 

Στο σημερινό podcast της ζητήσαμε να μας λύσει μερικά από τα παλιά αλλά και τα πιο πρόσφατα πολιτικά «μυστήρια» γύρω από τον Κώστα Καραμανλή. Γιατί δεν μίλησε ποτέ για τις αιτίες της οικονομικής κρίσης και δεν απάντησε ποτέ σε όσους τον κατηγόρησαν για το έλλειμμα που παρέδωσε; Ποιο ήταν το παρασκήνιο της κουμπαριάς με τον Ερντογάν και πως πήρε την απόφαση να παντρέψει την κόρη του; Πόσο σοβαρά ήταν τα σενάρια περί απόπειρας δολοφονίας του που κυκλοφόρησαν σε κάποια ΜΜΕ και τα περί εμπλοκής της Ρωσίας και των ΗΠΑ; Ποια είναι η σχέση του με τον Τσίπρα και τι έχει πει για αυτόν; Ποιο ήταν το παρασκήνιο των αποφάσεων για την πρόταση στον Προκόπη Παυλόπουλο και πως βρέθηκε στην κυβέρνηση Τσίπρα ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ της κυβέρνησης Καραμανλή, Μίμης Παπαγγελόπουλος; 

Σε αυτά και μερικά ακόμα ερωτήματα απαντάει και λύνει τα μυστήρια η Μαριάννα Πυργιώτη.

Η HALC αναδεικνύεται σε ένα ελληνικό διπλωματικό «υπερόπλο» στις ΗΠΑ, αλλά η δράση της είναι ελάχιστα γνωστή στην Ελλάδα, παρά τις επιτυχίες της. Πρόκειται για την οργάνωση που ξεκίνησε την καμπάνια «No Jets For Turkey» στις ΗΠΑ για την αποτροπή της παράδοσης των αμερικανικών αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, ενώ δική της πρωτοβουλία ήταν και η (πανάκριβη) διαφήμιση στους New York Times που είχε προκαλέσει αίσθηση. Η HALC, που ιδρύθηκε πριν από δέκα χρόνια και διοικείται από Ελληνοαμερικανούς, κάνει λόμπινγκ για την Ελλάδα και την Κύπρο, με δικούς της πόρους.
 

«Η ομογένεια σήμερα δεν παίζει μόνο άμυνα, δεν περιμένει να υπάρξει μία κρίση για να κινητοποιηθεί. Επηρεάζουμε παντού, είμαστε πιο οργανωμένοι. Κάθε μέρα γίνεται κάτι» λέει στο LifoPolitics ο Έντι Ζεμενίδης.  Στην ερώτηση αν υπάρχει ανταγωνισμός με το τουρκικό λόμπι, απαντά πως οι Τουρκοαμερικανοί είναι λίγοι στις ΗΠΑ, δεν έχουν μέλη τους στο Κονγκρέσο και δεν έχουν ούτε την ισχύ, ούτε την επιρροή που έχουν οι Ελληνοαμερικανοί που  «έχουν φτάσει στην κορυφή της αμερικανικής πολιτικής. Η  Τουρκία κάνει λόμπινγκ στις ΗΠΑ πληρώνοντας επαγγελματικά γραφεία για να τους ανοίγει πόρτες. Η Τουρκία ξοδεύει εκατομμύρια αλλά αυτά τα χρήματα έχουν πάει χαμένα» λέει. «Εμείς είμαστε πολίτες. Είμαστε οργάνωση της ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Το HALC δεν το πληρώνει η Ελλάδα».

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου αναφέρει πως αυτό που κατάφερε ο πρόεδρος Μπάιντεν είναι να κινδυνεύει η Ουκρανία να γίνει μια Ιφιγένεια που θα θυσιαστεί στον βωμό των προτεραιοτήτων της Αμερικής. Αυτή τη στιγμή η Ουκρανία έχει χάσει όλη την Αζοφική θάλασσα -που πλέον είναι «ρωσική λίμνη». Εχει στερηθεί το 80% των ακτών της στη Μαύρη Θάλασσα κι έχει περιοριστεί μόνο στην Οδησσό, που και αυτή είναι αποκλεισμένη από τα ρωσικά καράβια και έχει χάσει επίσης το  80% των ενεργειακών πηγών της. 

Τον περασμένο Δεκέμβριο ο Πούτιν είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Ουκρανοί ήταν ετοιμοι, με υποκίνηση των ΗΠΑ και με στήριξη της Τουρκίας, ιδίως με τα drones,  να προχωρήσουν σε επιθετικές ενέργειες για την ανακατάληψη του Ντονμπάς και αν τα κατάφερναν εκεί, ο επόμενος στόχος θα ήταν η Κριμέα. «Οι ΗΠΑ παρέσυραν τον Πούτιν σε μία παγίδα και αυτός έκανε το λάθος να πέσει μέσα. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Αμερικάνοι επεδίωξαν αυτόν τον πόλεμο. Αυτοί έβαλαν φυτίλι στις συμφωνίες του Μινσκ και δεν άφησαν να εφαρμοστούν» λέει. 

i. O Πέτρος Παπακωνσταντίνου είναι συντάκτης διεθνούς ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Καθημερινή».

Ένα τμήμα των κατοίκων της Μαριούπολης, όπως αναφέρει ο υφυπουργός Εξωτερικών, έχει μεταφερθεί προς την ρωσική πλευρά και ανάμεσά τους βρίσκονται και Έλληνες ομογενείς, για τους οποίους δεν έχουν γίνει γνωστές περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν. Όσο για το πως βρέθηκαν εκεί : «Βρήκαν ασφαλή διάδρομο, γιατί υπήρχαν κάποια λεωφορεία που κατευθύνθηκαν προς τα εκεί. Όταν είσαι σε μία πόλη που καταστρέφεται, στην προσπάθεια σου να σωθείς, αν μπορείς να μετακινηθείς, φαντάζομαι το κάνεις». 
 

Οι άνθρωποι της ομογένειας δεν ήθελαν να φύγουν μέχρι την τελευταία στιγμή. Φαίνεται ότι υποτίμησαν τον κίνδυνο επειδή είχαν συνηθίσει αυτό το πολεμικό κλίμα που υπάρχει στην περιοχή από το 2014. «Όταν έπεσαν οι ρωσικοί πύραυλοι στο χωριό Σαρτανά, όπου είχαμε και τους πρώτους νεκρούς, εκεί έγινε  σαφές ότι οι Ρώσοι δεν έχουν κανένα σεβασμό στους αμάχους». 

Η αποχώρηση του προξένου μας στη Μαριούπολη, Μ. Ανδρουλάκη, αναβλήθηκε τρεις φορές λόγω των μεγάλων δυσκολιών που υπήρχαν. «Κάθε μέρα λέγαμε να δούμε αν μπορεί να βγει, γιατί δεν υπήρχε ασφάλεια. Εμείς προσπαθούσαμε να μιλάμε και με τις δύο πλευρές, αλλά οι Ρώσοι δεν έδειξαν μεγάλη διάθεση για να δημιουργηθεί ανθρωπιστικός διάδρομος στη Μαριούπολη. Θα έχουμε πολλά να πούμε δυστυχώς για αυτήν την περιοχή. Δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους ότι στον 21ο αιώνα έχουν αποκλείσει μία πόλη και εξαναγκάζουν τους ανθρώπους τους σε πείνα και δίψα». 

Στο ουκρανικό ζήτημα, το οποίο δεν ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου, υπάρχουν προβλήματα στην ενημέρωση και αυτό δεν είναι κάτι νέο, λέει στο Lifo Politics ο δημοσιογράφος Νικόλας Λεοντόπουλος, συνιδρυτής του Reporters United, ενός δικτύου ρεπόρτερ που σκοπό έχει την υποστήριξη της ερευνητικής δημοσιογραφίας. 

«Τα τελευταία 10-15 χρόνια υπάρχει μια διαρκής προπαγάνδα και από τη ρωσική και από τη δυτική πλευρά, χωρίς βεβαίως να εξισώνεται το καθεστώς ελευθερίας των δημοσιογράφων στη Δύση με το καθεστώς ανελευθερίας των δημοσιογράφων στη Ρωσία. Από την άλλη, σωστή η κριτική για τα μέσα στη Ρωσία, αλλά "πρέπει να βλέπουμε τι γίνεται και με τα δικά μας ΜΜΕ"». Ο Νικόλας Λεοντόπουλος μιλάει και για τις αδυναμίες των μη mainstream μίντια και θίγει τα τρωτά σημεία ορισμένων δημοσιογραφικών ομάδων, οι οποίες εμφανίζονται ως ανεξάρτητες, αλλά χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις και πρεσβείες. «Δίπλα στα mainstream μίντια υπάρχει ένα καινούργιο οικοσύστημα που αυτοπροσδιορίζεται ως ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία, στο οποίο ορισμένα μέσα χρηματοδοτούνται από δυτικές κυβερνήσεις ή πρεσβείες. Είναι αυτά που σαρώνουν τα διεθνή δημοσιογραφικά βραβεία» , λέει. 

Κεντρικό θέμα σε αυτό το podcast είναι «το αγαθό της ελευθερίας του Τύπου και της έκφρασης, μια φιλελεύθερη δυτική παράδοση, την οποία οι δημοσιογράφοι της Δύσης οφείλουμε να υπερασπιστούμε». 

Η Ρωσία δεν έχει πετύχει τους αντικειμενικούς της στόχους,  λόγω των απροσδόκητων αντιδράσεων των Ουκρανών και του κακού στρατιωτικού σχεδιασμού των Ρώσων. 

Σύμφωνα με τον πρέσβη Αϋφαντή, η επιδίωξη της Ρωσίας είναι να αποκόψει την Ουκρανία από την θάλασσα και ό,τι κείται ανατολικά του Δνείπερου να διοικείται από ένα καθεστώς σαν της Λευκορωσίας.  

Ο κ. Αγτζίδης μας μιλά επίσης για την περίοδο που η Ουκρανία διεκδικούσε την αυτονομία της στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, τη σημασία της συμφωνίας Μπρεστ Λιτόφσκ, αλλά και τους Ουκρανούς που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς ναζί και τους πολιτικούς τους απογόνους. Σήμερα ωστόσο οι φιλοναζιστές έχουν συρρικνωθεί και δεν έχουν πολιτική ισχύ. «Στις τελευταίες εκλογές δεν πήραν πάνω από 2%, αλλά έχουν ένοπλες ομάδες τις οποίες η επίσημη ουκρανική κυβέρνηση για να τις “αμβλύνει”, τις ενσωμάτωσε ως εθελοντές στον ουκρανικό στρατό, αν και αυτό δεν ξέρω πόσο δόκιμο είναι» επισημαίνει.  

Ο κ. Λούλης θεωρεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη στις τελευταίες εκλογές ως ο λιγότερο κακός υποψήφιος, ότι το σκάφος του ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να βυθίζεται και στις επόμενες εκλογές ο ρυθμιστής θα είναι το ΚΙΝΑΛ. 

Ο καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής δεν συμφωνεί με τον Νικόλα Χρηστάκη, ότι όταν τελειώσει η πανδημία μας περιμένει μια πανδαισία κοινωνικοποίησης, καθώς εκτιμά ότι πράγματα τελικά δεν θα είναι καθόλου έτσι. 

Σχολιάζοντας τον λόγο των πολιτικών, ο κ. Στυλιανίδης, αναφέρει ότι θεωρεί ακραίο εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής και ύβρι -με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου- την εκμετάλλευση των νεκρών. 

«Είμαστε μια ανώριμη κοινωνία που ακόμα και στην κρίσιμη στιγμή ενός εθνικού κινδύνου, που είναι ένας κίνδυνος συλλογικός, οι πολιτικοί αδυνατούν να ενισχύσουν την κοινωνική συνοχή και να έχουν έναν παιδευτικό λόγο». 

Ο κ. Σπινέλλης μιλά για την εμπειρία του ως Γενικός Γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων στο Υπουργείο Οικονομικών την περίοδο 2009-2011 και εξηγεί γιατί θεωρεί θεσμική τομή τη δημιουργία της ΑΔΑΕ ως ανεξάρτητης αρχής, για την οποία λέει ότι περιόρισε τη διαφθορά και τις πολιτικές παρεμβάσεις.

«Είναι κρίμα που δε στέλνουν ερωτηματολόγια στους πολίτες και στους επιχειρηματίες για το πόσο ευχαριστημένοι είναι με τη φορολογική διοίκηση, ώστε να βλέπουμε την αξιολόγηση και πόσο αυτή βελτιώνεται ή δεν βελτιώνεται» λέει.

Όσο για την ελληνική διοίκηση, αναφέρει ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει και να αναδιαμορφωθεί με βάση τα σύγχρονα πρότυπα διοίκησης. Κυρίως όμως, να δοθεί περισσότερη έμφαση σε έργα με αρχή, μέση και τέλος καθώς και στη συνεχή βελτίωση των διαδικασιών με «έμφαση σε στόχους και αποτελέσματα».

Από τη στιγμή που αυτό δεν συνέβη όμως, τώρα όσο υπάρχει υψηλή κυκλοφορία του ιού, θα υπάρχει πάντα η πιθανότητα να έχουμε νέες μεταλλάξεις και παραλλαγές του ιού που θα οδηγούν σε νέα κύματα. Οσο για την ενδημικότητα που κάποιοι αναμένουν ως «σωτήρια», υποστηρίζει ότι «μια ενδημική κατάσταση δεν είναι απαραιτήτως καλή, αν ο ιός έχει υψηλά επίπεδα κυκλοφορίας και μεγάλες συνέπειες στον πληθυσμό. Η ενδημικότητα μπορεί να είναι και μία πάρα πολύ δυσάρεστη κατάσταση. Υπάρχουν διάφορες ενδημικότητες και δεν έχουν όλες την ίδια σημασία όσο αφορά τη δημόσια υγεία».
 

Ο κ. Κατζουράκης δε νομίζει ότι αυτός ο ιός θα τελειώσει με εμάς άμεσα και επισημαίνει ότι η μόνη ελπίδα είναι μέσα από τα εμβόλια να μετριάσουμε τις βαρύτερες συνέπειες του. 

«Δεν είχαμε μεγάλο αριθμό θανάτων από Covid-19 στις δομές, αλλά οι επιπτώσεις της νόσου, σε σχέση με τον με τον γενικό πληθυσμό, ήταν μεγαλύτερες εκεί,  λόγω του συνωστισμού που επικρατεί σε αυτές».

Ο κ. Βεΐζης αναφέρει ότι οι εμβολιασμοί των αιτούντων ασύλου στις δομές ξεκίνησαν το περασμένο καλοκαίρι και συγκεκριμένα τον Ιούνιο, παρότι λόγω συνωστισμού, ανήκαν στις ομάδες προτεραιότητας και έπρεπε να είχε ξεκινήσει νωρίτερα ο εμβολιασμός τους. Σήμερα έχει εμβολιαστεί στις δομές ένα ποσοστό κοντά στο 36%, ενώ για τους πρόσφυγες που μένουν στα διαμερίσματα, το ποσοστό είναι στο 39%. Την τρίτη δόση έχει κάνει μόλις το 6,5% των αιτούντων ασύλου που μένουν στη χώρα μας.  
 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν οι άνθρωποι χωρίς χαρτιά, οι οποίοι δεν έχουν πρόσβαση στην υγεία. Ο εμβολιασμός τους αναμένεται να ξεκινήσει αυτόν τον μήνα, από την Μανωλάδα και τον Ευρώτα, όπου εργάζονται πολλοί από αυτούς καθώς και την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. 

«Η λογική της συνύπαρξης με τον ιό είναι μια παραδοχή ήττας» υποστηρίζει ο Γιώργος Παππάς και επισημαίνει ότι πρόκειται για έναν ιό που μας έχει εκπλήξει πολλές φορές ως τώρα και δεν έχουμε καταφέρει να βρεθούμε μπροστά από αυτόν.

«Τα περί εξασθένησης του ιού είναι ευχολόγια» λέει. «Τώρα γνωρίζουμε τους κορονοϊούς. Μέχρι τώρα δεν είχαμε ασχοληθεί σοβαρά μαζί τους».

Ο Γιώργος Παππάς εξηγεί τη σχέση της οικολογικής καταστροφής και των πανδημιών με τις οποίες θα ζούμε στο εξής, αφού οι άνθρωποι καταστρέψαμε τα δάση. «Υπάρχουν ιοί που εμφανίζουν τρομακτική θνησιμότητα. Δεν τους είχαμε συναντήσει πριν, γιατί βρίσκονταν με τους ξενιστές τους κρυμμένοι βαθιά μέσα στα δάση. Όταν καταστρέφουμε τα δάση και φέρνουμε τους ξενιστές τους σε επαφή με τον άνθρωπο, τότε δημιουργούμε τις συνθήκες για να κολλήσουμε έναν τέτοιο ιό που μπορεί να προκαλέσει μια νέα πανδημία» λέει. 

Για την παραλλαγή Όμικρον,  αναφέρει ότι κανένας δεν είχε προβλέψει ότι θα προέκυπτε ένα τόσο διαφορετικό στέλεχος. Και ακόμα κανένας δεν έχει ερμηνεύσει επαρκώς από πού προέκυψε.  

Η κράτηση του Τζόκοβιτς στο ξενοδοχείο-κέντρο κράτησης μεταναστών χωρίς χαρτιά, αποκάλυψε ότι στο ίδιο μέρος κρατούνταν μετανάστες για επτά ή οκτώ χρόνια, χωρίς να τους έχει απαγγελθεί καν κατηγορία για κάποιο αδίκημα. 

Έντονη όμως είναι και η πολιτική κριτική που δέχεται η συντηρητική κυβέρνηση Μόρισον στην Αυστραλία, η οποία καταγγέλλεται από πολιτικούς της αντιπολίτευσης  ότι ακύρωσε τη βίζα του Τζόκοβιτς και προκάλεσε όλο αυτό το πολυήμερο σόου για να τραβήξει την προσοχή των ΜΜΕ από την επιδείνωση της κατάστασης στη χώρα με την πανδημία και ως πολιτικό περισπασμό «από τα άδεια ράφια και την έλλειψη ράπιντ τεστ». Αλλιώς «γιατί στο καλό εξέδωσαν τη βίζα εξαρχής;» αναρωτήθηκε ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας που επέκρινε σφοδρά τον νυν. 

Κριτική όμως δέχεται η κυβέρνηση Μόρισον και από τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών στην Αυστραλία, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο Τζόκοβιτς έχασε, επειδή ο νόμος είχε σχεδιαστεί για να καθιστά τις αποφάσεις του υπουργού απρόσβλητες από τον  δικαστικό έλεγχο και αυτό δεν είναι καλό. Όλοι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με αντιεμβολιαστικά κινήματα, ούτε υπερασπίζονται την απόφαση του Τζόκοβιτς να μην εμβολιαστεί, αλλά καταγγέλλουν τις υπερεξουσίες που έχουν δοθεί στον υπουργό Μετανάστευσης, να αποφασίζει για την τύχη οποιουδήποτε και να μην μπορεί να αμφισβητηθεί από τη δικαιοσύνη. 

«Η μεταναστευτική πολιτική της Αυστραλίας είναι πολύ αυστηρή, η δε αντιμετώπιση του προσφυγικού είναι κατά τη γνώμη μου άθλια. Και κατά τη γνώμη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και πολλών ανεξάρτητων παρατηρητών» λέει στο LifoPolitics ο Νικόλας Φωτάκης και εξηγεί τους λόγους. 

Υπήρχαν από την αρχή σκιές καθώς και ζήτημα βιωσιμότητας και ασφάλειας του αγωγού, όμως η απροθυμία όχι μόνο των Αμερικανών, αλλά και των Ισραηλινών, ερμηνεύεται στο πλαίσιο των κινήσεων για επανασυγκόλληση των σχέσεων με την Τουρκία, την οποία θεωρούν πολύ σημαντική για τα αμερικανικά και δυτικά συμφέροντα στην περιοχή, όπως λέει στο LifoPolitics. «Προετοιμάζουν το έδαφος  για τη μετά Ερντογάν περίοδο, χτίζοντας γέφυρες με την Τουρκία από τώρα, προβλέποντας ότι ο Ερντογάν θα τελειώσει». 

«Ο λόγος της μη πρόκλησης εντάσεων, που συμπεριλαμβάνεται στο non paper, ως επιχείρημα κατά του αγωγού, είναι ο πιο σημαντικός και συμπεριλαμβάνεται για να ικανοποιησει τις ανησυχίες της Τουρκίας, η οποία δεν ήθελε να δημιουργηθεί αυτός ο αγωγός και ζητούσε από την αρχή το φυσικό αέριο που θα προκύψει από τις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ, να περνά μέσω αγωγού στην Τουρκία. 

Θέτοντας οι Αμερικανοί το θέμα των εντάσεων ικανοποιούν την Τουρκία και της  δίνουν τη δυνατότητα να αποτρέπει και τα ακυρώνει όποιους σχεδιασμούς δεν ικανοποιούν τα στρατηγικά της συμφέροντα. Αυτό είναι το σημαντικότερο σημείο του non paper», σημειώνει ο ίδιος.

Εξετάζονται ωστόσο κάποια εναλλακτικά σενάρια, όπως η όδευση μέσω Αιγύπτου ή η δημιουργία ενός τερματικού σταθμού στην Κύπρο, εάν οι ποσότητες φυσικού αερίου είναι επαρκείς για κάτι τέτοιο και οι αμερικανοί, που είναι σε κοινοπραξία με το Κατάρ, κρίνουν ότι είναι αρκετά. 

Οι τελευταίες εκθέσεις του ΟΗΕ για το κυπριακό αποκαλύπτουν την υποβάθμιση του, καθώς για τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, ο καλύτερος τρόπος επίλυσης του ζητήματος της κατοχής,  είναι μέσα από τα διάφορα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. «48 χρόνια μετά την εισβολή, τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης είναι ένας τρόπος συντήρησης της κατάστασης που υπάρχει, του κατοχικού status quo» αναφέρει ο Κώστας Βενιζέλος. 

Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών αναφέρει ότι η Ελλάδα πριν από μερικούς μήνες σιωπηρά, με επιστολή της μονίμου αντιπροσώπου της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη, αποκήρυξε τον λεγόμενο «χάρτη της Σεβίλλης», ο οποίος εκπονήθηκε από την ΕΕ και απεικονίζει όσα δικαιούται η Ελλάδα στην ανατολική Μεσόγειο με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας (τον χάρτη αυτό η Τουρκία ζητούσε επίμονα από την Ελλάδα να τον αποκηρύξει). 

Ο κ. Βαληνάκης αναφέρει επίσης ότι η Ελλάδα δεν έχει καταθέσει ποτέ ως τώρα έναν χάρτη, ώστε να ξέρουμε ποιες είναι οι ελληνικές συντεταγμένες της ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Ο κ. Βαληνάκης λέει ότι στο κείμενο της στρατηγικής πυξίδας της ΕΕ, που καταγράφει τις απειλές για τα κράτη-μέλη, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ζητήσει να συμπεριληφθεί η τουρκική απειλή, κάτι που έπρεπε να απαιτήσει ακόμα και με βέτο, κατά την άποψή του. Αλλά και για την ΕΕ, λέει ότι έχει υιοθετήσει μια πολιτική Ποντιου Πιλάτου για τα θέματα με την Τουρκία. 

Για τις διερευνητικές με την Τουρκία, αναφέρει ότι αυτές αποφασίστηκαν όταν η Ελλάδα «υπέστη μεγάλη ήττα στα Ίμια» και «ήταν ένας τρόπος να ξεφύγει από την πίεση της Τουρκίας». «Αποδέχθηκε έναν διάλογο με ανοιχτή ατζέντα, που έδωσε στην Τουρκία τη δυνατότητα να καταθέτει όποια τρελή άποψη είχε για τις θέσεις της απέναντι στην Ελλάδα κι έτσι αναπτύχθηκε αυτός ο κατάλογος των διεκδικήσεων με αποκορύφωμα τη Γαλάζια Πατρίδα, που λέει ότι όλο το ανατολικό Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος ανήκει στην Τουρκία». 

Ο καθηγητής προεξοφλεί ότι τους επόμενους μήνες θα δούμε και άλλες κρίσεις με την Τουρκία και δηλώνει ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν πλέον να κάνουν ότι δεν βλέπουν τις απειλές της Τουρκίας. «Η ΕΕ φτιάχτηκε για να απολαμβάνουν την ειρήνη οι ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δύο κράτη-μέλη, η Ελλάδα και η Κύπρος απειλούνται από την Τουρκία».