Znajdujemy się w luksusowym hotelu w Zakopanem, gdzie właśnie ma się odbyć ślub Janusza z Zosią, córką bogacza, którego boi się cała okolica. Dla pana młodego jest to okazja do wżenienia się w dobrze sytuowaną rodzinę, ma on jednak swoje za uszami – wdaje się w romans z pokojówką – Halką.

– Mieczysław Wajnberg w latach 50. XX wieku skomponował balet Złoty kluczyk do powieści Aleksieja Tołstoja pt. Buratino. Tytułowa postać jest dość luźno inspirowana historią Pinokia. Z kolei ja wracam do oryginału, czyli powieści Carla Collodiego, i opowiadam tę historię po swojemu – opowiada Anna Hop. – Wyzwaniem była muzyka. Wspólnie z dyrygentką Martą Kluczyńską ułożyłyśmy utwory składające się na balet w nowej kolejności, po to, by odpowiadała dramaturgii spektaklu. Dla mnie to historia o dorastaniu i człowieczeństwie. Na scenie zobaczymy szkołę, pole cudów, miasteczko, wesołe miasteczko oraz świat podwodny, czyli miejsca, gdzie Pinokio zbiera doświadczenia, by stać się człowiekiem – zdradza choreografka.

Pinokio, premiera 21 kwietnia 2024
Mieczysław Wajnberg / Anna Hop

Czwórka młodych artystów, Schaunard, Rodolfo, Colline i Marcello, wyrusza w miasto w zimowy wieczór. Kiedy Rodolfo poznaje Mimi, jest to miłość od pierwszego wejrzenia. Przed nimi czas radości i szalonej zabawy. Los szybko jednak się odmienia. Zazdrość, frustracja i cierpienie wywołane chorobą gubią bohaterów. La Bohème to historia miłości, która nie zawsze zwycięża.

Inscenizacja Wojciecha Farugi przedstawia Amerykę lat 60., w czasach wojny w Wietnamie i rewolucji seksualnej. – Istnieją różne punkty widzenia na to, czy dzieła muzyczne powinny być aktualizowane. Jedni uważają, że emocje w nich zawarte są na tyle uniwersalne, że nie trzeba ich zmieniać, inni zaś twierdzą, że zmienia się nasze spojrzenie na świat i relacje, co sprawia, że reinterpretacje są potrzebne – podkreśla dramaturżka.

Così fan tutte Mozarta w reżyserii Wojciecha Farugi, premiera 15 marca 2024 r. w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej w Warszawie

– W Galerii Opera różne rodzaje sztuki spotykają się pod jednym dachem. Opera łączy przecież wiele dziedzin: śpiew, scenografię, muzykę instrumentalną – opowiada Marcin Fedisz. – W tym zestawie brakowało sztuki współczesnej. I mnie przypadła w udziale rola kuratora galerii – dodaje.

Obecnie w Galerii Opera można obejrzeć wystawę prac Jerzego Adama Stajudy. Potrwa do 30 czerwca 2024.

Traviata w reżyserii Mariusza Trelińskiego to spektakl o gwieździe żyjącej w kabaretowej przestrzeni pełnej tańca i kolorowych świateł, szalonych imprez, wśród których na pierwszy plan wysunie się Alfredo Germont ogarnięty płomiennym uczuciem do pięknej celebrytki. Violetta spala się we własnym blasku. W finale do bohaterki przychodzi śmierć.

Sala Moniuszki Teatru Wielkiego, ze względu na kubaturę, jest dla śpiewaka dużym wyzwaniem.  – To szeroka, otwarta scena z dużym kanałem orkiestrowym, więc wolumen głosu musi być odpowiednio wysoki. Bywają świetne śpiewaczki czy świetni śpiewacy o nienagannej technice, ale sprawdzają się na mniejszych scenach – zaznacza dyrektor ds. obsad. – Zawsze też muszę mieć plan b w razie niedyspozycji śpiewaka. Jestem przygotowana na taką okazję, mam listę rezerwową. Niemniej wiąże się to ze stresem, bo nigdy do końca nie wiadomo, w jakiej formie będzie taka osoba i czy będzie w stanie unieść daną partię – dodaje.

W 2024 roku minie 15 lat od powołania Polskiego Baletu Narodowego. 29 kwietnia 2009 roku minister kultury i dziedzictwa narodowego Bogdan Zdrojewski wyodrębnił balet w strukturze teatru jako oddzielny pion artystyczny i podniósł go do rangi Polskiego Baletu Narodowego – równorzędnego partnera Opery Narodowej w Teatrze Wielkim. Zespół uzyskał niezależność decyzyjną należącą teraz do dyrektora baletu. – Wcześniej zespół funkcjonował jako Balet Teatru Wielkiego, udało się więc podnieść jego rangę – podkreśla dyrektor PBN. – Cieszy mnie to, że przez ten czas udało się zrealizować wiele moich baletowych marzeń – dodaje.

Bolero+: 15, 16 i 17 grudnia 2023 oraz 27, 28 kwietnia 2024

Aida to poruszająca muzyczna opowieść o miłości między niewolnicą na dworze Faraona – Aidą i egipskim wodzem Radamèsem, który kierowany uczuciem zdradza swój naród i Bogów, i staje się tym samym tragicznym bohaterem na miarę dzieł Sofoklesa.

– Występowałem w tym roku w roli gospodarza tego wydarzenia i wiele osób pytało mnie, jak się czuje. Odpowiadałem: jak przed ważnym spotkaniem rodzinnym. Jedną z wielkich zalet tej inicjatywy jest kreowanie światowej rodziny operowej, wspólnoty. To jest wartość – opowiada Waldemar Dąbrowski. 

Koncert finałowy Festiwalu Krzysztofa Pendereckiego już 26 listopada na dużej scenie Teatru Wielkiego. Usłyszymy monumentalne Credo kompozytora. 

– Teatr Wielki w Warszawie był dla Krzysztofa Pendereckiego miejscem szczególnie ważnym. Bardzo często bywał w nim w późnych, a nawet bardzo późnych godzinach wieczornych. Miał swój ulubiony kącik, gdzie komponował. Mieliśmy poczucie, że wśród gigantów świata kultury mamy przyjaciela – przyznaje Dąbrowski. 

W listopadzie i grudniu 2023 na dużą scenę Teatru Wielkiego w Warszawie powraca balet 'Bajadera', romantyczne widowisko urzekające rozmachem. – Powodzenie spektaklu jest na pewno kwestią chwytającej za serce muzyki, niezwykłej historii nieszczęśliwej miłości i znakomitych solistów Polskiego Baletu Narodowego – przyznaje Krzysztof Pastor.

Polski Balet Narodowy Junior to program, który został zainaugurowany we wrześniu 2023 roku. – To dziesięcioosobowy zespół, do którego rekrutujemy absolwentów szkół baletowych. To nie jest mój autorski pomysł. Duże zespoły baletowe, jak np. Holenderski Balet Narodowy, mają grupy juniorskie, które kształcą przyszłych tancerzy. To dla młodych ludzi szansa, by zdobyć doświadczenie w pracy zespołowej, a także w występach scenicznych – zaznacza dyrektor PBN.

14. Dni Sztuki Tańca: 12-25 listopada 2023
Bajadera: 23 listopada oraz 20-23 grudnia 2023

Cio-Cio-San, młodziutka gejsza zwana też Butterfly, to jedna z najdoskonalszych postaci kobiecych w operach Pucciniego. Stajemy się świadkami jej próżnej nadziei, doznanego bezmyślnego okrucieństwa, dramatycznej decyzji podjętej w wyniku utraty wszystkiego, co miało dla niej znaczenie, i stoickiej rezygnacji w finale spektaklu. 

Tu wszystko jest jak z bajki, a każdy pomysł świadczy o gigantycznym poczuciu humoru reżysera. Gdy rozsuwa się czerwona kurtyna, rozpoczynają się harce – reżyser z fantazją żongluje, w rytm muzyki Mozarta, elementami kina niemego, slapstickowej komedii i kreskówki. 

– Spór między Samobójcą a Zawiadowcą jest główną osią  dramatu. Niezależnie od różnych grup, które przewijają się przez ten mały dworzec, to oni toczą spór na temat prawa do życia i prawa do śmierci – opowiada Marek Weiss. – To też opowieść o naszej Europie, która zmierza w niepokojącym kierunku – dodaje.

Premiera Ślepego toru Meyera pod batutą Łukasza Borowicza, w reżyserii Marka Weissa i librettem Antoniego Libery już 14 października 2023 roku.

Najbardziej znana polska opera Stanisława Moniuszki. Historia dwóch braci, którzy obiecali sobie, że nigdy nie wejdą w związek małżeński. Wytrwają w przyrzeczeniu?... Oczywiście, wraz z rozwojem akcji, zakochują się w siostrach Hannie i Jadwidze. 

W środowisku przemytników, złodziei i robotnic przyglądamy się historii miłosnej  Cyganki Carmen i żołnierza Don José. Ostatnia opera Georgesa Bizeta to absolutny evergreen, żadna inna opera nie może dorównać jej sławą.

Głównym bohaterem dzieła Verdiego jest błazen, na dodatek garbaty. Wybór nieoczywisty jak na temat opery, ale – jak się okazało – wyjątkowo trafny. Tytułowy Rigoletto jako błazen nie ma bynajmniej wielu powodów do śmiechu. Pada ofiarą żartów dworzan, a jego córka jest zakochana w księciu – kobieciarzu. 

– Marco przekroczył wszelkie granice, nie mam tu żadnych wątpliwości – podkreśla Krzysztof Pastor. –  Niepochlebne recenzje nie są przyjemne, ale w tym zawodzie trzeba być na nie przygotowanym. Recenzent ma prawo błysnąć piórem, nawet zjadliwą i dowcipną recenzją. To też jest rodzaj sztuki. Po wspomnianym incydencie z udziałem Marco Goecke rozpoczęła się dyskusja. Pojawiły się głosy wielkich choreografów, że piszący powinni też mieć hamulce. Problem z całą pewnością jest złożony. Inną kwestią jest też to, że złe recenzje pamięta się o wiele dłużej niż te dobre. Niektórzy w ogóle nie czytają recenzji. Osobiście nie zaglądam do nich od razu po premierze. Potrzebuję czasu, by podejść do nich z większym dystansem – przyznaje dyrektor PBN.

18 maja 2023 w Teatrze Wielkim będzie miała miejsce nadzwyczajna premiera Beethoven i szkoła holenderska, tryptyk baletowy w choreografii mistrzów z Holandii: Hansa van Manena, Teda Brandsena i Toera van Schayka. Czym wyróżnia się balet holenderski na tle innych szkół?

– W historii choreografii szkoła holenderska jest rozpoznawalna. W Holandii nie ma jednak bardzo starej tradycji baletowej. Zaczęła się właściwie po drugiej wojnie światowej – opowiada Pastor. – W tradycji tej ważne są ciało, rytm, badanie możliwości ludzkiego ciała, seksualność wynikająca z tworzącej się na scenie relacji między tancerzami, a nie zawsze opowiadana historia. Sercem i duszą przynależę do tej szkoły. Najbliższa premiera 18 maja to swoisty hommage dla twórców szkoły holenderskiej. To będzie bardzo ambitny wieczór baletowy do muzyki Beethovena, złożony z trzech części. Mam nadzieję, że przyjdzie też publiczność zainteresowana sztuką współczesną – dodaje.

Premiera tryptyku baletowego  Beethoven i szkoła holenderska  już 18 maja 2023. Kolejne spektakle: 19, 20, 21 maja, 2, 3, 4 czerwca 2023.

"Tosca" Pucciniego w reżyserii Barbary Wysockiej to operowy kryminał z trzema trupami. Akcja dzieje się w Rzymie w ciągu pełnych napięcia 24 godzin. To tragiczna historia miłości dwojga artystów, śpiewaczki i malarza, na tle burzliwych wydarzeń politycznych lat 70.

– Prapremiera opery María de Buenos Aires odbyła się w tym samym roku co premiera Dziecka Rosemary w reż. Romana Polańskiego – 1968. Ostatnia scena z filmu, gdzie tytułowa bohaterka zagląda do kołyski, jest początkiem naszej historii, od tej sceny zaczyna się nasz spektakl – opowiada reżyser. – Jesteśmy przeświadczeni, że rodzi się męski potomek – Szatan. Z kolei w libretcie opery autorstwa Horacio Ferrera w dość zbliżonej fabule rodzi się kobieta. Jest to rodzaj gry, którą podejmujemy z Piazzollą oraz Dzieckiem Rosemary:  co by się wydarzyło, gdyby dzieckiem Rosemary była dziewczynka, a u Ferrery byłby to chłopiec? – zastanawia się Wojciech Faruga.

Premiera tango opery María de Buenos Aires  Piazzolli pod batutą Piotra Staniszewskiego, w reżyserii Wojciecha Farugi i ze scenografią Katarzyny Borkowskiej już 16 marca 2023 roku.

Premiera Mocy przeznaczenia Verdiego pod batutą Patricka Fournillier, w reżyserii Mariusza Trelińskiego i ze scenografią Borisa Kudlički już 13 stycznia 2023 roku. Kolejne spektakle: 15, 18, 20 i 22 stycznia.

– Z całą skromnością, ale nie ulega wątpliwości, że w ostatnich kilkunastu latach Teatr Wielki - Opera Narodowa wraz z Polskim Baletem Narodowym wszedł do światowej czołówki domów operowych i zespołów baletowych – przekonuje Dyrektor. – Za nami niezwykłe doświadczenie, czyli projekt Ukrainian Freedom Orchestra. A przed nami kolejne wyzwania, czyli dwie koprodukcje – Moc przeznaczenia Verdiego z Metropolitan Opera w Nowym Jorku oraz Peter Grimes Brittena z Operą Królewską w Kopenhadze.

Mijający Rok Romantyzmu Polskiego uświetni 23 listopada koncert pieśni Krzysztofa Pendereckiego  Powiało na mnie morze snów... Z kolei 25 listopada w Teatrze Wielkim będzie miała miejsce premiera arcydzieła baletowego twórców francuskiego romantyzmu Giselle.

Najbliższe spektakle Halki: 27 i 29 maja, 30 czerwca 2022 KUP BILET

4 czerwca przypada 150. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki. 6 czerwca rozpoczną się zmagania konkursowe, a 11 czerwca odbędzie się gala finałowa w Sali Moniuszki Teatru Wielkiego - Opery Narodowej, podczas której wystąpią również Jakub Józef Orliński oraz Michał Biel, laureaci wcześniejszych edycji Konkursu Moniuszkowskiego. Wszystkie etapy zmagań będą transmitowane i dostępne w serwisie vod.teatrwielki.pl.

W spektaklu usłyszymy muzykę skomponowaną przez Wojciecha Kilara, nie tylko ze słynnej już filmowej adaptacji Draculi Francisa Forda Coppoli z 1992 roku, ale również z innych filmów, znanych doskonale polskim widzom. A dla fanów twórczości tego wybitnego kompozytora już w najbliższą niedzielę 24 kwietnia koncert symfoniczny, podczas którego zabrzmią najpiękniejsze utworu artysty w wykonaniu orkiestry Teatru Wielkiego - Opery Narodowej, którą poprowadzi Patrick Fournillier.

Janina Korolewicz-Waydowa odniosła też sukces jako solistka. Była obdarzona niezwykłym sopranem lirycznym, potem bardziej dramatycznym. – Śpiewała największe partie operowe. Była znakomitą wykonawczynią korony włoskich partii sopranowych. Jednocześnie była rozkochana bez pamięci w Moniuszce, propagowała polski repertuar. Zaprosiła Wandę Wermińską, Adę Sari, wykreowała szereg zjawisk wokalnych. Miała talent pedagogiczny. Czytając jej pamiętnik, znalazłem wiele świetnych myśli dotyczących zarządzania tak skomplikowaną materią, jaką jest opera. Stałem się entuzjastą tej postaci i postanowiłem ją przywrócić zbiorowej pamięci – podkreśla Waldemar Dąbrowski.

Historia pięknej i nieszczęśliwej królowej Barbary Radziwiłłówny cieszy się od lat niezmienną popularnością. Temat zagadkowej śmierci młodej królowej był niezwykle popularny w XX-wiecznej kinematografii – przed wojną powstał film historyczny Józefa Lejtesa Barbara Radziwiłłówna z Jadwigą Smosarską w roli tytułowej, w latach 80. – produkcje Janusza Majewskiego: serial Królowa Bona i film Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny.

Dyrygentka odszukała zaginioną partyturę opery i postanowiła przedstawić warszawskiej publiczności nieznane dzieło Jareckiego. Podstawą trzeciej opery kompozytora był trzyaktowy dramat z epilogiem Barbara, jeszcze Gasztołdowa żona Dominika Magnuszewskiego a autorem libretta jest Adolf Kiczman.

Więcej o spektaklu

Więcej informacji o wydarzeniu

Dramaturg, czyli właściwie kto? Towarzyszy reżyserowi podczas pracy nad spektaklem – pracuje z nim nad tekstem, stawia mu trudne pytania, a nawet pojedynkuje się na argumenty, stara się wywrócić do góry nogami jego ogląd świata, a co najważniejsze wspólnie z reżyserem stara się odnaleźć nową jakość w dziele, które chcą wystawić na scenie. 

W nowym odcinku podcastu Teatru Wielkiego - Opery Narodowej Marcin Cecko opowiada Cezaremu Łasiczce o roli dramaturga w teatrze i operze, dlaczego woli czytać, spekulować i fantazjować, niż przyjąć rolę „kapitana” spektaklu oraz o kulisach pracy nad koncepcją wystawienia opery Cardillac w reż. Mariusza Trelińskiego. 

teatrwielki.pl

Więcej o życiu i twórczości Bohdana Pniewskiego we wzmiankowanej publikacji, dostępnej w butik.teatrwielki.pl.

teatrwielki.pl

Obecnie Piotr Beczała w swoim repertuarze ma blisko 20 ról, w które w perspektywie 3, 4, 5 lat może się wcielić na scenach operowych. Z niektórych świadomie rezygnuje. Nie przeraża go również zakończenie kariery. Często z żoną żartuje, że ci artyści, którzy nie potrafią pożegnać się ze sceną, nie grają w golfa. Bo można przecież konstruktywnie i miło spędzać czas poza teatrem.

Gościem Cezarego Łasiczki w kolejnym odcinku podcastu Teatru Wielkiego - Opery Narodowej jest Piotr Beczała. Koncert online artysty z towarzyszeniem Orkiestry TW-ON już 5 kwietnia o godz. 19.00 na vod.teatrwielki.pl.

teatrwielki.pl

Więcej informacji w serwisie teatrwielki.pl